The Phir-Plop Blog

ขอไม่บ่น

2011-03-30T02:37:00.004+07:00

อย่าบ่นเลยครับว่าไอ้ดีลเรือดำน้ำ 7.7 พันล้านมันไม่คุ้มเงิน ทุกคนก็รู้กันอยู่แล้วโดยเฉพาะผู้มีส่วนเกี่ยวข้องทั้งหลาย ไม่จำเป็นต้องไปกระทืบม้าที่ตายแล้วหรอกครับ ปัญหาจริงๆมันไม่ได้อยู่ที่ตัวดีลนี้แต่มันอยู่ที่ระบบที่เปิดช่องให้คนเหล่านี้แสวงหาผลประโยชน์จากเงินของผู้เสียภาษีต่างหาก เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นซ้ำซาก ผมก็ไม่ทราบว่าเป็นเพราะไม่มีใครอยากเข้าไปยุ่งหรือหาทางออกที่ดีไม่เจอ หรือว่าเราควรจะยอบรับว่าตราบใดที่โครงสร้างของไทยที่รัฐและกองทัพยังต้องพึ่งพาอาศัยซึ่งกันและกันอยู่เราก็จะเจอสิ่งเหล่านี้ไปเรื่อยๆ

ผมพูดอยู่เสมอว่าระบบที่ดีคือระบบที่สามารถป้องกันการคอร์รัปชั่นได้โดยไม่ต้องพึ่งศีลธรรมของผู้เกี่ยวข้อง แต่นั่นคือระบบในอุดมคติเพราะไม่มีมีระบบไหนที่ไร้ช่องโหว่ ยังไงผู้มีส่วนเกี่ยวข้องก็ต้องมีศีลธรรมบ้างไม่ใช่จะเอาแต่กินลูกเดียว คงต้องเป็นการบ้านให้เราเก็บไปคิดกันละครับว่าระบบที่ดีใกล้ระบบในอุดมคติคืออะไร

Spill-over Skit

2011-03-24T11:05:00.002+07:00

ของจริงมีแค่ในปัจจุบัน
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นลอยๆ
ปัจจุบันเป็นผลของอดีต
ปัจจุบันเป็นเหตุของอนาคต
ปัจจุบันเลยสมบูรณ์อยู่แล้ว
เป็นเหตุเป็นผลในตัวอยู่แล้ว

-Photo from Ben Heine @flickr.com

What's so good about being sad?

2011-03-16T08:15:00.010+07:00

วันนี้ เป็นวันที่แม่ของผมจะเข้ารับการผ่าตัดเนื้องอกที่ปอด(แม่Phirนะครับ แม่คุณPlopสบายดี) อาจเป็นมะเร็งระยะแรกหรือวัณโรคก็ได้ หมอยังไม่ยืนยันชัดเจนว่าเป็นอะไรแน่ แค่บอกว่าต้องผ่าตัดเอาชิ้นเนื้อออก และจะใช้เวลาพักฟื้นราว 2-3สัปดาห์ก็จะทำงานได้ตามปกติ คงไม่เป็นอะไรมาก แต่ที่มาเล่าให้ฟังก็เพราะว่าเห็นว่าคนอ่านblogนี้ก็มีเจ็บๆป่วยๆกันอยู่ บ้าง และก็มีประเด็นสั้นๆบางอย่างที่อยากจะเขียนถึง

อย่างแรกก็คือ ความแก่หรือเจ็บป่วยของร่างกายมันในแบบที่แม่ผมหรือหลายๆคนเป็น มันเป็นของห้ามไม่ได้ครับ หลายๆครั้งเราไม่ได้ไปทำอะไรมันก็เป็นของมันขึ้นมา ร่ายกายมันป่วยได้มันก็ป่วย อยู่นอกเหนือการควบคุมของเราจริงๆ การที่เห็นแม่ผมต้องเข้ารับการรักษานี่มันสอนว่ามันไม่ได้มีใครสั่งร่างกายตัวเองได้ครับ เราบอกให้มันขยับๆไปได้ แต่เราห้ามไม่ให้มันแก่มันป่วยไม่ได้ และมันก็เป็นกันแบบนี้มานานแสนนานแล้ว แม่ผมหรือคนอื่นๆที่ป่วยเป็นอะไรอยู่ก็ตาม เขาเหล่านั้นก็ไม่ได้เป็นคนแรกที่ป่วยเป็นโรคนั้นๆหรอก อย่างมะเร็งปอดหรือวัณโรคก็ตาม ในประวัติศาสตร์มนุษยชาติก็เป็นกันมาแต่ไหนแต่ไร มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรหรอก การที่แม่ผมเป็นมันก็ทำให้เข้าใจในข้อนี้ได้ชัด

ต่อมาก็คือในเมื่อ เราห้ามมันไม่ได้แล้วและมันก็เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนและสัตว์มาตลอด เราควรจะรู้สึกอย่างไรกับมัน มีท่านหนึ่งเคยถามว่า ชอบแก่มั้ย ชอบป่วยมั้ย ไม่ชอบ ไม่ชอบแล้วห้ามได้มั้ย ก็ไม่ได้ ไม่ได้แล้วควรทำอย่างไร ห้ามไม่ได้ก็ยอมรับมันไปดีกว่า ว่าเออมันก็ต้องเป็นแบบนี้แหละ ธรรมดาแล้ว ถึงเราจะชอบหรือไม่ชอบมันมันก็ต้องเป็นแบบที่มันต้องเป็น ต่อให่้เราทุกข์ใจให้ตายโรคมันก็อยู่แบบนั้นแหละ โรคมันไม่กระดิกดีขึ้นตามความอยากของเราแม้แต่นิดเดียวหรอก อย่าไปทะเลาะกับของที่ห้ามไม่ได้ มันเหมือนกับเราไปหงุดหงิดที่พระอาทิตย์ขึ้นตอนเช้า และก็ตามที่กล่าวข้างบนไปแล้วว่าคนเค้าก็ป่วยกันทั้งโลกมาตั้งแต่ดึกดำบรรพ์ เราก็ต้องป่วยกันต่อไป ไม่สบายก็รักษาไปตามเหตุตามผล รักษาใจเราไว้ดีกว่าทั้งตัวคนป่วยทั้งคนรอบข้าง ถ้าเราวางใจแบบนี้ได้ มันก็สบาย ไม่ใช่ว่าเราจะละเลยไม่รักษาไม่เป็นห่วง แต่ให้ทำด้วยความเข้าใจเหตุผล ไม่เอาอารมณ์ทางลบที่ไม่จำเป็นเข้ามาแบกหามไว้โดยไม่จำเป็น หลังๆมานี้ผมคิดน่ะครับว่าถ้าผมป่วยผมเจ็บแทนคนรอบๆตัวที่ผมรักบางคนได้ ผมเอาเลย เป็นแทนให้ เพราะผมเชื่อว่าผมวางใจได้ ไม่กลัว แต่มันก็ทำเช่นนั้นไม่ได้จริง ก็ได้แต่ดูแลกันไปให้ดีที่สุดโดยที่ใจสบายๆให้มากที่สุด มันก็ไม่ใช่ไม่รู้สึกอะไรเลยหรอกครับ มันก็รู้สึก แต่ก็แยกแยะได้ว่าอะไรเป็นส่วนเกิน ดังนั้นก็ได้แต่บอกตัวเองและคนรอบๆว่า เจ็บกายอย่างเดียวดีกว่าเจ็บใจไปด้วย ไม่ก็ให้เจ็บใจให้น้อยที่สุด เและเอาจริงๆแล้วถ้าใจคนป่วยและคนรอบข้างดี มันจะช่วยอาการป่วยทางกายของคนไข้ให้ดีขึ้นด้วยซ้ำ หรือว่าไม่จริง จิตใจเป็นใหญ่กว่าร่างกายนะครับ

มีคนเคยสอนไว้ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในโลกน่ะเค้าถูกของเค้าหมดแล้ว ธรรมดาแล้ว ทุกอย่างที่เกิดขึ้นได้นะก็เพราะเหตุผลมันสมบูรณ์แล้ว ปัจจัยไม่สมบูรณ์มันไม่เกิดหรอก ดังนั้นมันไม่มีอะไรที่น่าร้องไห้หรือหัวเราะอย่างจริงจังขนาดนั้น มันธรรมดา ถ้าเรามองให้เป็นเราก็จะไม่ได้ขัดแย้งกับโลก เราก็จะสบาย เพราะฉะนั้น เค้าก็เลยสอนกันต่อว่า น้ำท่วมก็ให้ท่วมใจ ไฟไหม้บ้านก็อย่าให้ไหม้ใจ แผ่นดินไหวก็อย่างไหวมาไหวถึงใจ รถบุบก็อย่าให้ใจบุบ ป่วยกายก็อย่าป่วยใจนะครับ

-Photo by Ben Heine @flickr.com

Celebrating 2000+ viewers: Phir-Plop in IM

2011-03-13T11:20:00.003+07:00

Phir: พักนี้ทำไมคุณไม่ค่อยเขียนบล๊อก
Plop: เขียนไม่ออก คิดหัวข้อน่าสนใจไม่ค่อยออกอีก
Phir: กลัวอะไรครับ ยังไงก็ไม่มีคนเข้ามาอ่าน
Plop: บุม
จริงๆคิดหัวข้อออกแต่เรื่องที่เกี่ยววิชาการ แต่เขียนออกมามันก็ไม่หนุก รู้สึกไหมว่าเขียนบทความเกี่ยวกับวิชาการหน่อยๆมันยาก
Phir: ก็คงใช่มั้งครับ มันน่าจะเป็นเพราะเวลาเขียนเรื่องวิชาการมักจะมีทฤษฎีมาเกี่ยวข้องเยอะ พอจะถ่ายทอดออกมาก็เลยมักจะต้องคิดถึงปัจจัยต่างๆเยอะไปหมด เพราะอยากให้ถูกต้องที่สุด กลัวผิด
Plop: จริง มันเหมือนจะต้องอ้างไปหมดว่า ถ้าแบบนี้เกิด ผลก็คงเป็นแบบนี้ เพื่อให้สิ่งที่เราพูดมันไม่ผิด อยากขึ้นทุกประโยคด้วยคำว่า ”ถ้า” จริงๆ
Phir: มันก็ใช่แหละครับ ศาสนาพุทธสอนว่า ทุกอย่างเกิดจากเหตุปัจจัย คำพูดที่ปราศจาก อนิจจัง ไม่ใช่คำพูดของนักปราชญ์
Plop: กรุณาพูดภาษาคนครับ จะเอาไปลงบล๊อก
Phir: แปลว่า สมมุติว่าเราพูดว่า ”พรุ่งนี้จะไปหัวหินแน่ๆ” มันก็ฟังเข้าใจง่ายดี แต่จริงๆแล้วมันมีโอกาสผิดอยู่มาก ถ้าจะให้ถูกจริงๆมันก็ควรจะเป็นว่า “พรุ่งนี้ถ้าไม่มีอะไรขัดข้องก็จะไปหัวหิน” มันมีเหตุให้เราไม่ได้ไปที่เราควบคุมไม่ได้อยู่เสมอใช่ไหม เช่น พ่อแม่ป่วย ม๊อบปิดเมือง รถเสีย หมากัด แต่มันก็ต้องคิดเยอะขึ้น ฟังยากขึ้น
Plop: มันก็ยังมีโอกาสผิดอยู่อีกแหละ อย่างเช่นถ้าพรุ่งนี้มี ยูนะ [ดาราคนโปรดของ Phir] มาชวนคุณไปเดท มันก็ไม่ได้มีอะไรขัดข้องแต่คุณก็ไม่ไปหัวหินอยู่ดี งี้ไม่พูดว่า “พรุ่งนี้ถ้าจะไปหัวหินก็จะไปหัวหิน” เลยดีไหม เป็นสัจนิรันดร์ไปเลย
Phir: มันจะรู้เรื่องไหมวะ เพราะก็อย่างที่บอกว่าในชีวิตจริง การสื่อสารมันก็ทำแบบนั้นอย่างเต็มที่ไม่ ได้ เพราะมันยากไป คนฟังจัดการชีวิตลำบาก [ยูนะเป็นนักเสก็ตครับ]
Plop: จริงๆพูดไม่ต้องถูกมากก็อาจจะโอเคก็ได้เพราะเราถือว่าผู้ฟังสามารถเข้าใจตาม context ที่เราพูดได้
Phir: ครับ แต่อย่างในกรณีblog คุณอาจจะลังเลเพราะไม่แน่ใจว่าผู้อ่านมีพื้นความเข้าใจในเรื่องที่คุณเขียน แค่ไหน ยิ่งเป็นเรื่องวิชาการเฟคๆของคุณ คุณก็เลยอาจจะอยากใส่ condition เยอะๆ
Plop: อืมม มันยากสุดก็ตรงการเดาว่าคนอ่านมีพื้นฐานแบบไหน มันคงไม่สามารถทำให้ทุกกลุ่มพอใจได้มั้ง เพราะถ้าเขียน condition เยอะหน่อย คนอ่านก็เบื่อ แต่ถ้าเขียนฟันธงๆคนที่ีรู้เรื่องก็อาจจะอ่านแล้วขัดหูขัดตา ยิ่งคนติดตามบล๊อกเราทั้งสี่คนมีเป็นทั้งนักดนตรี นักวิชาการ มาเก็ตติ้งและนักการเมืองด้วยสิ
Phir: ใช่ ผมว่าเพื่อความมันส์ บางทีก็อาจจะต้องทำให้มันลื่นไหล มากกว่าความถูกต้องเป๊ะๆไหม
Plop: นั่นสิ อย่างผู้นำประท้วงยังตั้งใจพูดฟันธงๆ (แล้วยกกำลัง 10) เลย แต่ก็คงเพื่อให้โน้มน้าวผู้ฟังได้
Phir: ครับ แต่เอาจริงๆมันก็ขัดหูผมอยู่ เวลาเค้าทำแบบนั้น แต่มันก็ตอบโจทย์ของเค้าได้
Plop: โจทย์ของเราคืออะไรวะครับ
Phir: เบ้มมมมม
Plop: เต่าตาย

P.S.
-เต่าเป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง มีกระดอง คลานได้
-บทสนทนานี้เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิง ทุกเหตุการณ์ในเรื่องเป็นเหตุการณ์สมมติ ตัวละคร / บุคคลที่อยู่ในเรื่องไม่มีตัวตนอยู่จริง หากเหตุการณ์ ชื่อบุคคลและชื่อสถานที่ในเรื่องไปพ้อง และมีผลกระทบกับเหตุการณ์ บุคคล และสถานที่จริงใดๆ ทาง Phir-Plop Blog ต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วย
-ภาพโดย Dreaming Magpie @flickr.com

ศิลปินตู้เพลง

2011-03-07T12:00:00.042+07:00

เมื่อหลายเดือนก่อนได้มีโอกาสฟังคำบทวิจารณ์หนังสือ Battle Hymn of the Tiger Mother โดย Amy Chua ที่คุณ Stefan Molyneux ที่เป็นผู้จัดรายการของ Freedomain Radio โพสไว้ในยูทูบ คุณ Stefan ไม่เห็นด้วยกับการบังคับให้ลูกเล่นเปียโนเพลงยากๆ ซ้ำไปซ้ำมาทุกวันจนกว่าจะคล่อง ผมติดใจอยู่ประโยคนึง (ที่ผมแปลเองอย่างชุ่ยๆ) ว่า สิ่งใดก็ตามที่เราสามารถสั่งให้หุ่นยนต์ทำได้ มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรเลย ถ้าเราวาดรูปตามภาพของศิลปินคนอื่นๆ ไม่ว่าจะเหมือนแค่ไหนเราก็เป็นได้เพียงเครื่องถ่ายเอกสารดีดีนั่นเอง คิดๆไปมันก็จริงในหลายๆเรื่อง แต่ผมไม่เห็นด้วยบางส่วนในกรณีของการเล่นดนตรี

การ ทำอะไรก็ตามควรทำให้มีความพอดี การเล่นดนตรีก็คงไม่มีข้อยกเว้น ถ้าเราเอาแต่ไปเล่นตามตัวโน๊ต มันก็คงไม่ต่างอะไรกับตู้เพลงที่เล่นเพลงไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจิตวิญญาณ อย่างไรก็ตามแม้จะเล่นเพลงของคนอื่น เราก็สามารถใส่ความรู้สึกและการตีความหมายของบทเพลงในความคิดของเราลงไปได้ แต่บางคนอาจจะลืมสิ่งนี้ไป คิดแต่ว่าจะต้องร้องโน๊ตตัวนี้ให้ถึงให้ได้หรือต้องเล่นท่อนนั้นให้เหมือน ทั้งๆที่มันเป็นส่วนหนึ่งของเพลงเท่านั้น มีครูสอนดนตรีท่านนึงเคยพูดไว้ว่าคำด่าที่รุนแรงที่สุดในชีวิตนักดนตรีคือมี คนพูดว่าเราเหมือนกับศิลปินคนนั้นคนนี้เลย มันก็คล้ายๆกับด่าว่าเราไม่มีตัวตน หากเราเล่นดนตรี เราคล้ายคนอื่นได้แต่ไม่ใช่ไปเลียนแบบเค้ามา (ยกเว้นหากินด้วยการออกเทปนะครับ แนวมากไปเดี๋ยวดับ)

ใน อีกมุมนึงถ้าเราเน้นการแสดงออกทางอารมณ์ แต่ไม่สามารถเล่นเครื่องดนตรีเพื่อสื่อสารสิ่งที่เราคิดในหัวได้ มันก็คงไม่มีค่าอีกเช่นกัน หากเราใส่อารมณ์สุดๆแต่เล่นเพี้ยนมันก็ไม่สามารถทำให้ผู้ฟังเข้าใจสิ่งที่ เราพยายามจะสื่อได้ดีเท่าที่ควร ความสามารถทางดนตรีจึงเป็นเครื่องมือที่สำคัญในการสื่อสารกับผู้ฟัง บางครั้งการเริ่มต้นหัดเล่นดนตรีที่ดีที่สุดคือการเล่นตามคนอื่นจนมีความ สามารถเพียงพอที่จะสื่อสารสิ่งที่เราคิดได้ เหมือนเด็กเริ่มหัดพูดก็ต้องพูดตามพ่อแม่ก่อน พอรู้คำศัพท์และเข้าใจภาษามากขึ้นก็จะสามารถสื่อสารสิ่งที่คิดได้อย่างไม่ ตะกุกตะกัก เพราะฉะนั้นเราคงไม่สามารถพูดได้อย่างเต็มปากว่าการเล่นตามโน๊ตเป๊ะๆไม่มี ค่าซะทีเดียว

มี หลายคนกล่าวไว้ว่ะดนตรีที่ดีคือดนตรีที่ทำให้เราเคลื่อนไหว ไม่ว่าจะรู้สึกมีความสุข รู้สึกสงบ ทำให้เราเต้นหรือร้องไห้ก็ตาม สิ่งเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้เมื่อมีการสื่อสารที่ดี นักดนตรีที่สือสารได้ดีนั้นคือคนที่สื่อสาร "ความรู้สึก" ผ่าน "ความสามารถทางดนตรี" ได้อย่างสวยงาม พอถึงจุดนี้แล้วผู้ฟังจะชอบหรือไม่ก็คงขึ้นอยู่กับเขา แต่อย่างน้อยผู้ฟังจะชอบหรือไม่ชอบในฐานะของศิลปินไม่ใช่ตู้เพลง

ป.ล.
- วิดีโอ 'Battle Hymn of the Tiger Mother' - Aggressive Parenting and the Cult of Excellence ของคุณ Stefan Molyneux

Love Foolosophy (Re-edited 2011)

2011-01-26T09:50:00.012+07:00

(บทความนี้เป็นบทความเก่าที่เขียนไว้ในปี 2007 ที่เอามาปรับปรุงเพิ่มเติมเนื้อหาใหม่สำหรับวัน Valentine's ในปีนี้ เนื่องจากผู้เขียนคิดว่าไม่สามารถหาประเด็นที่อยากสื่อมาเขียนได้ดีกว่าที่อยู่ในนี้แล้ว)

Love Foolosophy... เป็นชื่อเพลงเท่ๆของวง Jamiroquai ที่ผมชอบ ที่เอาชื่อเพลงนี้มาตั้งเป็นชื่อบทความเพราะมันก็บอกอะไรบางอย่างได้ดีกับ เนื้อหาที่จะเขียนในวันนี้... คนเราทั่วๆไปมักจะเข้าถึงศาสตร์Love Foolosophyนี้ กันได้ดีกว่าวิชาอื่นในโลก มันก็เริ่มมาจากข้อสังเกตที่ว่ามีลักษณะบางอย่างที่ของความรักที่เราไม่ค่อยได้สังเกตเห็นกัน และบางทีการที่เราละเลยที่จะเรียนรู้ลักษณะพวกนี้มันจะทำให้เรามีอาการ Love Fool ได้ อันนี้ผมหมายถึงความรักระหว่างบุคคลในทุกฐานะเลยนะ พ่อแม่ลูก คู่รัก เพื่อน อะไรก็ได้ ถ้ามีคำว่ารักเรา Fool ได้เสมอ... เพราะฉะนั้นการเรียนรู้ลักษณะบางอย่างพวกนี้มันจะลดความ Fool ลงได้ ถ้ารู้อะไรแล้วก็ถือได้ว่าโง่ในเรื่องนั้นน้อยลงแล้วไงครับ และเราก็จะปฏิบัติกับมันได้ถูกต้องมากขึ้น ซึ่งการทำได้เช่นนี้อาจจะเป็นประโยชน์ก็ได้สำหรับคนที่ไม่อยากเป็น Love Foolosopher เต็มตัว เอาล่ะเริ่มเลยดีกว่า

ลักษณะข้อแรกที่เราอาจจะไม่สังเกต ความรักมันสกปรกได้ รู้สึกกันไหมครับ มันเป็นของที่ต้องการการทำความสะอาด ปล่อยไว้ตามมีตามเกิดมันจะสกปรกได้ สกปรกของผมหมายถึงนำมาซึ่งความทุกข์ เพราะความรักมักจะมีอารมณ์อื่นๆเข้ามาปนเสมอ ตัวอย่างอารมณ์ที่มักจะติดมากับความรักเช่น ความวิตก ความหึงหวง ความกังวล งอน คนเรามักจะคิดว่ามันเป็นตัวเดียวกับความรักเลยสงวนเอาไว้ด้วย คิดว่าถ้าไม่หึงหวงแปลว่าไม่รัก ไม่วิตกกังวลถึงมากๆแปลว่าไม่รัก พอเก็บของพวกนี้มาสะสมไว้มากๆความรักมันก็สกปรกขึ้น ความรักมันจะเริ่มนำความไม่สบายใจหนักๆมาให้มากขึ้นๆ อย่างที่บอกไป สกปรกเท่ากับนำทุกข์แบบที่ไม่จำเป็นมาให้ ผมไม่ได้บอกนะว่ารักแล้วห้ามห่วงหรือเป็นกังวลหรือหวง มันต้องมีอยู่แล้ว มันก็เป็นค่าธรรมเนียมที่เราต้องจ่ายอยู่แล้ว แค่อย่าไปจ่ายเกินโดยไม่จำเป็นเลย เปลืองครับผม เก็บไว้ให้ความรู้สึกที่ไม่รบกวนตัวเองและคนที่เรารักดีกว่า เพราะฉะนั้น รู้ให้ทันความรู้สึกส่วนเกินเหล่านี้แล้วก็ทิ้งมันไปให้ได้เร็วๆครับ

เพราะฉะนั้น ข้อสองที่ต่อเนื่องกันก็คือ เราทำความสะอาดความรักกันได้ คำถามก็คือ มีอารมณ์ที่ติดมากับความรักที่นำมาซึ่งความทุกข์อะไรบ้างไหม ที่เราสามารถปล่อยวางมันได้โดยไม่กระทบต่อการเป็นคนรักที่ดี? นึกกันดีๆนะ ผมว่ามีเยอะที่เราแบกไว้ในฐานะว่ารักอยู่โดยไม่จำเป็น ลองหามันให้เจอและเอามันออก ความรักมันก็จะสะอาดขึ้น และเราก็ยังเป็นคนรักที่ดีอยู่เหมือนเดิม ถ้าตามหลักพระพุทธศาสนา ท่านก็บอกว่าให้ระลึกอยู่เสมอว่าเราอยู่ด้วยกันอย่างชั่วคราว ชีวิตเราไม่ได้ยาวนานขนาดนั้นหรอกนะ ถ้าเรานึกถึงจุดนี้ไว้ เราน่าจะปล่อยวางสิ่งที่สร้างความเดือดร้อนรำคาญให้กันได้ง่ายขึ้น อภัยได้ง่ายขึ้น ไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเพราะมันเสียเวลาที่มีค่าด้วยกัน เอาเวลามาทำสิ่งดีๆให้กันดีกว่า ที่นี้มาดูต่อว่าอะไรบ้างที่เราควรให้กับคนรัก ความชื่นใจ ความเกรงใจ วางใจ เห็นอกเห็นใจ ความเข้าใจ อภัย ความเป็นเพื่อน พวกนี้เป็นสิ่งแต่งเติมความรักที่สะอาดได้ และความรักที่ตั้งอยู่บนความอยากและอารมณ์ฝ่ายดีแบบนี้ย่อมทนต่อการพิสูจน์ กว่าแน่นอนครับ

อ้อ ขอย้ำประเด็นที่พูดกันมาหลายรอบแล้วก็คือถ้าเราต้องการให้สิ่งดีๆข้างบนนี้เกิดขึ้น เราก็ต้องสื่อสารกันให้ดีด้วย การสื่อสารที่ดีนำมาซึ่งความเข้าใจ ความเข้าใจเป็นสิ่งที่สำคัญมาก มีท่านผู้รู้เคยบอกว่า "หากเธอไม่เข้าใจความทุกข์ของอีกฝ่าย ไม่เข้าใจในแรงบันดาลใจของเขา เธอก็จะไม่สามารถหยิบยื่นความสุขที่แท้จริงแก่เขาได้ ในฐานะ สามี, ภรรยา, พ่อ, ลูก คนในครอบครัว เราควรเรียนรู้วิธีการที่จะใช้วาจาแห่งความรัก เพื่อทำความเข้าใจในความทุกข์ของอีกฝ่าย... เราไม่ควรทำให้อีกฝ่ายมีความทุกข์เพิ่มขึ้น [ความรักบริสุทธิ์จริงๆแล้ว]ไม่ใช่ความตั้งใจที่จะรัก ...แต่เป็นความสามารถที่จะทำให้อีกฝ่ายมีความสุข... เราจะถอนความเจ็บปวดและความทุกข์ได้อย่างไร หากเราไม่เข้าใจในความทุกข์และความเจ็บปวดของเขา... ความรักที่แท้ต้องประคับประคองด้วยความเข้าใจ" ดังนั้นอย่า ประมาทครับว่าอีกฝ่ายจะต้องเข้าใจเราอยู่แล้ว ต้องรู้ได้เองว่าเรารู้สึกหรือต้องการหรือมีปัญหาอะไร เพราะบางทีสิ่งที่ควรเป็นสามัญสำนึกเราก็กลับไม่รู้ก็มี หรือเคยรู้แล้วลืมก็ยังได้ คนเรามันพลาดกันได้ครับ เพราะฉะนั้นสื่อสารให้ชัดให้ครบควรจะเป็นหน้าที่ของคนที่รักกันครับ ไม่ว่าจะในฐานะไหน เพราะมันพาไปสู่ความสุขสบายใจทั้งสองฝ่าย...

ส่วนลักษณะข้อที่สามก็คือ ความรักไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต ไม่ใช่ความสุขสมบูรณ์แบบที่สุด มันไม่แน่ขนาดนั้น สังเกตดูสิขณะที่เรารักคนอื่นอยู่และเป็นที่รักอยู่เราก็ยังทุกข์ได้ เรายังโกรธ ยังหงุดหงิด ยังเสียใจ เป็นได้ทุกอย่างได้ปกติ อารมณ์ทางลบมันยังเข้ามาได้อยู่เสมอทั้งที่เรารักอยู่ บางคนยิ่งรักมากยิ่งโกรธมากก็มี เพลง กลอน หนัง และสื่อต่างๆมันมักจะทำให้บางคนรู้สึกว่าความรักแบบคู่รักคือประสบการณ์สุดยอดของชีวิต หมดรักก็หมดชีวิต ดังนั้นพวก Love Intelligence ต่ำ สุดพอผิดหวังในเรื่องนี้ ก็ฆ่าตัวตายไปตามเรื่อง สูงขึ้นมาหน่อยก็ทำร้ายตัวเองแบบอื่นๆไป ติดยา ทำร้ายตัวเอง กินดิน ถอนหญ้า ขุดทราย ดื่มน้ำในบ่อปลา มันก็ทำกันไปได้หลากหลาย ผมก็เคยเจอคนเหล่านี้มาบ้าง... การให้ความหมายกับความรักแบบไม่ฉลาดมันจะนำไปสู่ของแบบนี้ได้ มันจะงมงายในความรู้สึกตัวเองและบ้าอารมณ์รักได้ มีคนสอนไว้ว่า ความเข้มข้นของอารมณ์ไม่ได้เป็นตัวพิสูจน์ความทนทานหรือคุณภาพของมัน รักที่ดีมันถึงจะทนทานและนำความสุขมาให้ครับ เอาเป็นว่าสิ่งที่กำหนดความสุขที่แท้จริงแบบพื้นฐานของชีวิตมาจากการกระทำ ทางกาย วาจา ใจ ที่ไม่เบียดเบียนตัวเองและผู้อื่นนะครับ ไม่ใช่ความรัก

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ว่าความรักไม่ดีนะ สิ่งที่ดีและเสน่ห์ของความรักมีมากมาย ระยะแรกๆมันเป็นยาสร้างความตื่นเต้นและความหมายให้ชีวิตที่ดีที่สุด มันจะเป็นความไม่สงบใจที่เราไม่รังเกียจ ทำให้รู้สึกชีวิตมีชีวิตชีวา ในระยะต่อมาการได้ผูกพันกับคนอื่นในระดับมากๆและได้แน่ใจมีคนที่พร้อมจะ เข้าใจ มันทำให้รู้สึกอบอุ่นมั่นคง และการมีคนที่เราสามารถเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องปิดบังมันก็เป็นความสบายใจ อีก มีคนแบ่งปันความสุขความทุกข์ ร่วมชื่นชมยินดีและปลอบใจก็วิเศษ รวมๆแล้วมันก็นำไปสู่สิ่งที่คุณPlopมักใช้คำว่า Peace of Mindในเบื้องต้นได้ นี่คือสิ่งดีๆที่ได้จากความรักทั้งนั้น มันดีแสนจะดีนะถ้าเรารู้จักเลือกรับ และปฏิบัติกับมันอย่างถูกต้อง และข้อดีที่เขียนนี่ก็ยังไม่หมด โดยส่วนตัวผมก็เป็นคนที่อยากเจอส่วนดีๆของความรักเหล่านี้เหมือนกัน แต่ประเด็นสำคัญที่เขียนวันนี้ก็คือลักษณะที่เป็นข้อจำกัดหรือมุมของความรักที่เราอาจจะไม่ค่อยได้สังเกต และการระลึกถึงข้อจำกัดและข้อบกพร่องของความรักแบบข้างบนคงไม่ทำให้คนเรารัก กันหรือรักคนอื่นน้อยลงหรอก รับรองได้เลยข้อนี้ แค่ทำให้มีสติปัญญาดูแลความรักมากขึ้น การสำนึกถึงความจริงของมันทำให้เราปฏิบัติกับมันได้ดีขึ้น ไม่คาดหวังให้ความรักให้สิ่งที่มันให้ไม่ได้กับเรา และไม่สร้างทุกข์เพราะความรัก หรือดังที่มีท่านผู้รู้อีกท่านสรุปไว้ว่า “รักใด ยิ่งรัก ยิ่งทุกข์ ตายอยู่บนกองทุกข์ อย่าบุกต่อ รักใด ยิ่งรัก ยิ่งหมดทุกข์ เยือกเย็น อยู่เหนือทุกข์ ขอให้รุก ให้ดี…”

ความรักเป็นอีกส่วนหนึ่งของชีวิตที่ต้องฉลาดรู้เท่าทัน รู้ความพร่องของมัน รู้ความดีของมัน ให้คุณค่าและความหมายให้พอเหมาะ รักมันมีทั้งส่วนมืด ส่วนสว่าง ส่วนสลัวๆ ศึกษามันและอยู่ในส่วนสว่างสดใสของมันให้มากที่สุด รักให้มีเงื่อนไขน้อยๆ รักให้เอื้อต่อความสุขมากๆนะครับ...

สั่งเสียเสร็จแล้ว จะกลับไปเป็น Love Fool ต่อล่ะครับ... สวัสดี

P.S.
- เนื้อหาเกือบทั้งหมดของบทความนี้ได้มาจากคำสอนของ พระชยสาโร ภิกขุ(หลักรัก) และท่าน ติช นัท ฮันท์ (กลับบ้านที่แท้จริง) และแม่ชีศันสนีย์ เสถียรสุต ขอบคุณในคำสอนของทุกท่านอย่างมากและจะพยายามนำไปปฏิบัติให้ดีที่สุดครับ

-ขอบคุณพาที่ช่วยตรวจแก้คำผิดและแนะนำให้รู้จักหนังสือของท่าน ติช นัช ฮันท์ และคำสอนของแม่ชีศันสนีย์ด้วย

-รูปประกอบโดย Balakov @flickr.com

RE: โรงเรียนแสนสนุกและหมู่บ้านพลัม

2011-01-19T11:48:00.008+07:00

คุณ Phir เขียนถึงความเป็นผู้ใหญ่ทำให้นึกถึงตอนเด็กๆที่ได้ยินคำนี้อยู่บ่อยๆ ไม่ว่าพ่อแม่พูดกับเราว่าอยากให้เป็นผู้ใหญ่หรือเพื่อนผู้หญิงใช้ชื่นชมรุ่นพี่ก็ตาม แต่คำนี้จริงๆก็เป็นคำที่ใช้โดยมีนัยย์เทียบกับเด็กเพราะคงไม่มีใครพูดถึงผู้ใหญ่ว่าดูเป็นผู้ใหญ่ พอถึงตอนนี้เลยใช้คำว่าเป็นเด็กมากกว่า อาจจะเพราะคนรอบตัวเป็นผู้ใหญ่กันซะส่วนใหญ่แล้ว

เพื่อนผมคนนึกโพสไว้ในเฟสบุ๊คว่ายิ่งแก่แล้วความสนใจในเรื่องต่างๆน้อยลงซึ่งน่าจะจริง มันอาจจะเป็นผลจากหน้าที่ความรับผิดชอบที่มากขึ้นทำให้เวลาที่ให้กับสิ่งต่างๆน้อยลง ตอนเด็กเราแทบทำได้ทุกอย่างที่สนใจได้ในหนึ่งวันตั้งแต่คุยกับเพื่อน เตะบอล ดูหนัง ฟังเพลง ดูละคร เล่นดนตรี อ่านการ์ตูน เล่นเกม แต่พอเริ่มทำงานเราคงต้องเลือกสิ่งที่สนใจจริงๆไม่กี่อย่างเพราะข้อจำกัดเรื่องเวลา จะพูดไปเหมือนกับว่าความเป็นผู้ใหญ่ไม่ได้เกิดขึ้นเพราะตัวเองแต่เกิดขึ้นจากปัจจัยภายนอกเนื่องจากเราเอาคำว่าเป็นผู้ใหญ่ไปผูกกับสิ่งที่ต้องทำเมื่อโตขึ้น

ลองคิดเล่นๆว่าถ้าว่าเราลางานได้หนึ่งปีโดยที่มีเงินใช้ จะทำอะไรก็ได้ เราจะทำอะไรในหนึ่งปีนั้น เราคงได้ทำอะไรก็ได้ตามใจอยากทั้งวันทั้งคืนและที่สำคัญคือเราก็น่าจะรู้สึกว่ากลับไปเป็นเด็กอีกครั้ง

เอ๊ะ แต่จริงๆความรู้สึกเป็นเด็กอาจจะขึ้นอยู่กับจิตใจมากกว่าการกระทำ

เอาใหม่ ลองคิดเล่นๆต่อว่าเราลางานได้ปีนึงโดยมีเงินใช้ ทำอะไรก็ได้และก็ไม่ต้องคิดเรื่องงาน เรื่องเงิน อนาคตละ

…

ผมคิดว่าสิ่งรอบกายทำให้เรารู้สึกไปเองว่าเป็นผู้ใหญ่และความเป็นเด็กหายไปทั้งๆที่ความผู้ใหญ่กับความเป็นเด็กไม่ใด้ตรงกันข้ามกัน ทุกคนน่าจะมีทั้งความเป็นเด็กและผู้ใหญ่อยู่ในตัวครับ

p.s.
- คำนิยามของความเป็นเด็กและความเป็นผู้ใหญ่ในบทความนี้แคบมากโดยที่ผู้เขียนไม่ได้เจตนาและเป็นคำนิยามที่ต่างกับที่บทความอื่นใช้อย่างสิ้นเชิงครับ
- ขอแสดงความยินดีกับการกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ (ของเรา) ด้วยการเปลี่ยนสีสัน

โรงเรียนแสนสนุกและหมู่บ้านพลัม

2011-01-17T12:46:00.037+07:00

สวัสดีครับนักเรียนโรงเรียนแสนสนุกและชาวหมู่บ้านพลัม,

(หมายถึงทุกคนที่มาอ่านนะครับ แค่ช่วงนี้ชอบสองชื่อนี้เลยเขียนแบบนี้ และไม่ได้มีเจตนาหลอกคนที่ google สองคำนี้ให้มาเข้าบล๊อกนี้นะ)

วันนี้มีเรื่องจะเล่าหลังนิดหน่อยหลังจากที่หายไปนาน

เริ่มจากที่ว่าวันก่อนมีคำถามมาถึงผมว่ารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้นไหมในช่วงห้าหกปีที่ผ่านมา หลังเรียนจบจากมหาวิทยาลัยมา ตอนนั้นตอบไปว่ารู้สึกโตขึ้นเยอะนะ ตอบไปตามจิตใต้สำนึกโดยยังไม่ได้คิดตรึกตรองอะไรมาก หลังจากนั้นมาวันนึง ก็มารู้สึกว่านั่นเป็นคำถามที่น่าสนใจดีนะสำหรับผมและเพื่อนๆในอายุประมาณเดียวกันตอนนี้ แต่ต้องออกตัวก่อนนะครับว่ามันยากที่หามาตรฐานกลางที่จะใช้วัดว่าเราโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้ว มันคงจะขึ้นอยู่กับแต่ละบุคคลว่าใครให้ความสำคัญกับอะไร และนิยามคำว่าผู้ใหญ่หรือเด็กก็คงพูดแทนกันไม่ได้เท่าไหร่ด้วย และผมก็ไม่ได้พยายามจะบอกว่าเด็กกับผู้ใหญ่ต้องมีอะไรตรงข้ามกันด้วย สิ่งที่อยากจะเป็นมุมของการพัฒนาตัวเองขึ้นมาจากตอนอายุน้อยๆกว่านี้แบบที่ตัวผมเองรู้สึกได้ดีกว่า

เท่าที่ลองนึกดู ผมก็รู้สึกว่าคนเราโตขึ้นเพราะความรับผิดชอบนั่นแหละครับ เรื่องเดิมๆที่พูดกันหลายครั้งแล้วในบล๊อกนี้เลย แต่ความรับผิดชอบที่จะขอพูดถึงตรงนี้ตอนนี้จริงๆแบบเน้นๆก็คือความรับผิดชอบต่อจิตใจตัวเองและคนอื่น เริ่มจากการรับผิดชอบต่อตัวเองก่อนเพราะมันสำคัญกว่า ความรับผิดชอบต่อตนเองมันแสดงออกโดยการทำสิ่งที่ตัวเองเต็มใจ สบายใจ ดีใจ ทั้งในระยะสั้นและยาวเลยด้วย และไม่ทำผิดต่อตัวเองในทุกๆมุมของชีวิต ถ้าเรารับผิดชอบต่อตัวเองได้ดี เราจะใช้ชีวิตอย่างสงบและมั่นใจ ที่ฝรั่งพูดว่า peace with oneself นั่นแหละ แต่ทั้งนี้ก็ต้องไม่ให้ไปเบียดเบียนคนอื่นด้วย เพราะการที่บอกว่ารับผิดชอบต่อตัวเองไมได้แปลว่าทำอะไรได้ตามใจโดยไม่สนใจคนร้อบข้าง พูดอีกมุมนึงก็คือผมวัดว่าผมโตขึ้นก็ต่อเมื่อผมใช่ชีวิตได้โดยเบียดเบียนตัวเองและเบียดเบียนคนอื่นน้อยลงนั่นแหละครับ (จะทำได้มันก็ต้องรู้จักตัวเองให้ดีก่อน แล้วก็ต้องมีเหตุผลพอที่จะแยกแยะถูกผิด คิดด้วยเหตุผลก่อนทำได้) ถ้าเราไม่ทำผิดต่อตัวเองและคนอื่นนึกดูสิว่ามันจะสบายขนาดไหน ผมว่าสองอย่างนี้แหละเป็นเรื่องสำคัญที่ตัวเองตอนเด็กๆทำได้ไม่ดีเท่าตอนนี้ แล้วก็เป็นสิ่งที่ทำให้ตอบไปโดยไม่ได้คิดเท่าไหร่ว่ารู้สึกว่าตัวเองโตขึ้น

มองในแง่นึง ผมรู้สึกว่าผมรับผิดชอบต่อจิตใจตัวเองมากขึ้นในช่วงที่ผ่านมาในมุมที่ว่าที่ทำชีวิตตัวเองง่ายขึ้นได้ ประมาณว่าsimplify my life ก็ว่าได้ องค์ประกอบหลักของในส่วนนี้ก็คือการที่เราสามารถตัดสิ่งที่ไม่จำเป็นออกไปได้เพื่อที่จะสามารถอยู่กับสิ่งที่เราให้คุณค่าและความสำคัญจริงๆได้มากขึ้น เป็นเรื่องการ trade-off อย่างนึงแหละครับ (ที่นี้มันก็เลยจะมีข้อแม้ก่อนว่าเราต้องรู้จักตัวเองก่อนว่าอะไรสำคัญไม่สำคัญกับเรา พูดอยู่หลายครั้งในบล๊อคนี้นะครับเรื่องของการรู้จักตัวเอง รู้จักเป้าหมาย รู้จักทางไปยังเป้าหมาย รู้จักสิ่งแวดล้อมรอบๆทาง รู้จักอุปสรรค อันนี้ผมก็คิดว่าสำคัญมากในการจะโตขึ้น) ขอยกตัวอย่างเรื่องเพื่อนแล้วกัน ผมลองนึกถึงตอนเด็กๆ เราก็เพื่อนก็มีเยอะๆไปเรื่อยๆ คบกันเล่นกันกลุ่มใหญ่ๆ แต่พอโตขึ้นเพื่อนก็ลดจำนวนลง กลุ่มเล็กลงแต่สนิทกันมากขึ้น หลังๆมามันก็เหลือไม่กี่คนแล้วที่สนิทจริงๆ ประเด็นสำคัญคือมันน้อยลงแต่มันมากขึ้นนะครับ พอมีคนที่สนิทกันจริงๆ คำว่าเพื่อนมันใหญ่ขึ้นและสำคัญมากขึ้นในใจ มันดีกว่าเดิม สบายกว่าเดิม less is more ของชีวิตมันมาแบบนี้แหละมั้งครับ เอามาปรับกับเรื่องอื่นก็เหมือนกันครับ พอเราตัดของส่วนเกินๆหรือส่วนที่สำคัญน้อยกว่าออกไปได้ แล้วมาให้ใจกับสิ่งที่เราให้ค่าจริงๆ ชีวิตมันจะง่ายขึ้นมีสิ่งที่ต้องทำเป็นหน้าที่น้อยลง สิ่งที่ทำด้วยความเต็มใจมากขึ้น และความรู้สึกมันจะเต็มมากขึ้น ความสบายใจเพิ่มขึ้น มันจะสวนทางกันไปแบบนี้ได้ อย่างน้อยก็สำหรับผมเองนะ

ในส่วนที่สองก็คือการรับผิดชอบต่อคนอื่น จริงๆผมอยากกจะแค่ใช้คำว่าไม่ไปรบกวนหรือทำเบียดเบียนคนอื่นมากกว่าคำว่ารับผิดชอบ เพราะจริงๆเราไม่สามารถรับผิดชอบต่อคนอื่นได้หมดหรอก เอาแค่ว่าไม่ไปทำให้ใครเดือดร้อนก็พอ เพราะมันเอาไว้ทดสอบว่าสิ่งที่เราจะทำมันไม่ได้ทำไปเพื่อตอบสนองความต้องการแบบไร้เดียงสาของตัวเองโดยคนอื่นต้องรับผลเสีย เด็กเกเรๆหรือผู้ใหญ่เกเรบางทีเค้าอยากทำอะไรอยากพูดอะไรเค้าก็ไม่สนคนอื่นนะครับ ก็ถือว่าขาดความรับผิดชอบเหมือนกัน ประเด็นนี้ไม่อธิบายมากแล้วกันครับขี้เกียจเขียนเพราะเชื่อว่าคนอ่านบล๊อกนี้เป็นคนดีกันอยู่แล้วไม่มากก็น้อย...

ทั้งนี้ความรับผิดชอบต่อหน้าที่การงาน ต่อสังคม และความสัมพันธ์ภายนอกอื่นๆ มันก็แสดงถึงความเป็นผู้ใหญ่เหมือนกันนะครับ แต่บางทีมันไม่ควรใช้วัดตัวเองจากสิ่งเหล่านั้น เพราะมันอิงคนอื่นอยู่มากส่วน เหมือนเป็นการไปตัดสินตัวเองตามที่สังคมและคนอื่นคาดหวัง คล้ายๆเหมือนเราเอาตัวเองไปฝากไว้กับความเห็นคนอื่นหรือความคาดหวังของสังคม คนอื่นให้คนอื่นก็เอาคืนได้ ไม่ได้ว่าเรื่องพวกนี้ไม่สำคัญนะครับ แต่ความรับผิดชอบต่อตัวเองในแบบที่พยายามจะสื่อ มันรู้สึกจริงกว่าในความรู้สึกผม และถ้าเรารับผิดชอมตัวเองให้ดีแล้ว ออกไปอยู่กับการงานการทำหน้าที่และประโยชน์กับสังคมภายข้างนอกมันก็ดีไปด้วยอยู่แล้ว เริ่มต้นกับตัวเองไว้ดีที่สุดครับ

สรุปเลยแล้วกัน หลายๆครั้งคนมองการโตขึ้นหรือการเป็นผู้ใหญ่เป็นเรื่องไม่ค่อยดี หนักๆเหนื่อยๆ นั่นก็เพราะว่าบางทีเรามองความเป็นผู้ใหญ่มันมากับ ชีวิตทำงาน การคิดมาก กรอบและกฎกติกาของชีวิตที่เพิ่มมากขึ้น ซึ่งทำให้คนบ่นว่าเป็นผู้ใหญ่มันลำบาก ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆมันก็ไม่ดีหรอกครับ ผมเลยคิดว่าถ้าเราโตขึ้นให้เป็นโดยการรู้จักและรับผิดชอบตัวเองให้ดี กรอบหรือกฎที่เรามีให้กับตัวเองมันก็เป็นไปเพื่อความสบายใจของตัวเองในที่สุดนั่นแหละ โตขึ้นหรือแก่ลงมันก็ไม่ยากหรือไม่เหนื่อยหรอกครับ ชีวิตมันควรจะง่ายขึ้น สบายขึ้น รบกวนตัวเองน้อยลง รบกวนคนอื่นน้อยลง ทำประโยชน์ให้ตัวเองได้มากขึ้น ทำเรื่องดีๆให้คนอื่นได้มากขึ้นต่างหาก

แก่ไปกันให้ดีๆ ดูแลตัวเองและคนรอบข้างให้มีความสุขนะครับ

p.s.

-ไปอ่านblogเพื่อนบ้านเขียนเรื่องเดียวกันได้ใน ชีวิตหลังความเด็ก

-ฟังเพลง พื้นที่เล็กๆ ต่อไปด้วยก็ได้ หลายคนแถวนี้ชอบกัน

-โรงเรียนแสนสนุก เป็นโรงเรียนแนวทางเลือกแห่งหนึ่งในกรุงเทพ

-หมู่บ้านพลัม เป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมของท่าน ติช นัช ฮันห์

-ภาพประกอบโดย Younes K. @flickr.com

Where Are You Going...

2010-06-07T17:50:00.000+07:00

(This post is copied from my Facebook note.)

I have been recently asked by a few friends whether I will continue writing my blog again. No plan for that yet. But what I do instead is that I visit my blog and skim through all articles that I have written. And interestingly, I see one theme of my writing that I do not recognize before. Around 80% of what I write, apart from those academic stuffs, can be traced back to one concept that I value most: Peace of Mind. So I feel like writing about this a bit.

Actually, the peace of mind has been the ultimate goal and principle of my life for quite sometime, although my perspective on the concept and the way to achieve it have changed along the way. Back then when I was a 2nd year undergraduate student, I did a kind of a small soul searching. At the first level, I tried to find what was the benchmark of “success” for me career-wise. At the deeper level, I sort of wanted to know what I valued most or what was really important to me as a person. I thought it was a good idea to have some answers to serve as a guidance in life, sort of the thing that I can stick to when I don’t know what to do. I thought it was pretty important to understand my core value, so I wouldn’t walk the way that I would regret.

It was khun Plop, another writer of my blog, who brought the concept of “peace of mind” up to me. It sounded very right as an answer to the second part of my question then. And it grows with me since. Where does it come from has been the next important question.

At first, I see peace of mind as a subtle and gentle form of happiness. It’s not like happiness when you, say, getting admitted to the best university, being proposed by your boyfriend, winning a million dollar lotto or living an exquisite life. It will not be that intense and flashy. It will not move your emotion that much. It is more of a calm and simple happiness. I know I truly value something like that. And what I think of from this definition is the happiness of home. What makes home a real home is family. So I think of a happy family as the first, and more worldly and tangible, source of peace of mind. I used to write some lines, which are pretty cheesy, in one of my undergrad English class essay, that goes;

“If having a family will lead to so many good things in life, I see the peace of mind as the most important. Family is a complete form of personal institution of love, care, understanding, friendship, communication, give-and-take and dependency. Family members do not have doubts on their relationship. They can rest assured that they have someone to share their lives, their joys and sorrows. In other words, they can depend on their loved one with confidence. Only when one has a background like that, one can feel the happiness from inner-peace. The happiness above all others comes when our mind feel the peace of home. And we all start flourishing from that place—the peace of mind.”

I still much believe in this line of thinking. I believe that good family is a foundation of many happy and good people. And I am always an admirer of every happy family that I see or get to know, because I know that people from that background can easily be truly happy and complete. Actually one of the reasons I want to write this article is because I recently come across one family that I barely know, but I can sense the great bond they have from afar. And I feel the kind of happiness I like from them, and I am impressed.

My high regard on happy family remains with me until now. But, as I grow up, I learn that my family hypothesis for peace of mind is not complete. I find out that it’s rather weird to look for peace of mind outside the mind itself. The word “mind” is there for a reason. I just didn’t notice. Maybe because I was used to looking outward and believing that external conditions were the real causes of many types of happiness, so I tried to find peace of mind from secondary sources. But I learn that if this peaceful mind has to rely on external conditions, it could not be pure. Actually it is the reverse; external conditions can only make us happy if our mind is peaceful. So I start finding the way back to my own mind.

By studying, I learn that peace of mind is a result of getting the right view of the myself and the world around me. One of the way to put it, right view basically means understanding the natural rule of cause and effect, accepting it wholeheartedly and living in harmony with it. The mind is restless usually because it does not accept certain truths of the nature. Once the mind can let go what is not real and not necessary, it will be moving closer to the state of peace. I would rather not talk about this detail, because it will change the tone of the article entirely. Let just say I am working on it now.

So in the end, it’s good fun looking back once in a while on your core value. It can give you a sense of direction. From there you can see what was important to you in the past, whether it is still important now, whether you have lived by it or has it served you well. It’s always a good thing not getting lost in life.

Hope you are all on your happy way.

Note:
- It’s kind of weird because I usually don’t write personal stuff.
- But there are some massages that I want to convey so I write anyway.
- I do this in English because some friends cannot read Thai.
- Sorry for my English. Don’t want to edit.
-รูปโดยรัฐถ้ำ(มั้ง)

RE: เถียงกันทำไม

2008-09-30T09:49:00.005+07:00

คุณ Phir อธิบายเกมเป็นภาษามนุษย์ไปแล้ว ผมขอวิเคราะห์เรื่องนี้เพิ่มเติมเล็กน้อย

ในเกม War of Attrition อย่างน้อยเราต้องทราบว่าคู่ต่อสู้ commit ว่าจะสู้ต่อไปเรื่อยๆได้ หากเราคิดว่าคู่ต่อสู้อาจจะยอมแพ้ซักวันแล้วการสู้ต่ออาจจะน่าสนใจขึ้น ถ้าเราทำให้อีกฝ่ายหนึ่งเชื่อว่าเราจะไม่ยอมแพ้แล้วพากันลงเหวได้ก็เหมือนกับเราได้เปรียบไปตั้งแต่ก่อนเกมจะเริ่มแล้ว เรื่องของ commitment ก็โยงไปถึงbargaining ได้ ลองนึกถึงการต่อราคา ถ้าคนขายไม่ยอมลดราคาให้แล้วเราจะทำเป็นไม่ซื้อจะเดินออก ถ้าเรา commit ได้ว่าเดินออกจากร้านไปแล้วจะไม่กลับมาซื้อได้จริงๆและทำให้คนขายเชื่ออย่างเดียวกันได้ ความน่าจะเป็นที่คนขายจะยอมลดให้มากกว่าความน่าจะเป็นในกรณีที่คนขายสงสัยว่าเราสามารถ commit กับการเดินออกจากร้านได้หรือไม่

พูดถึงเวลาเถียงๆกันในชีวิตจริง การยอมอาจจะทำได้ยากกว่าเนื่องจากเหตุผลหลักๆสองข้อ (1) เราอาจจะไม่มีสติเพียงพอที่จะไตร่ตรองว่าการไม่ยอมแพ้ทำให้ทั้งสองฝ่ายเสียประโยชน์ หรือพูดง่ายๆคือไม่ rational เวลาเถียงกันจิตเรามักจะไปอยู่กับคำพูดของอีกฝ่ายหนึ่งในคณะที่สมองก็พยายามคิดหาทางตอบโต้ เมื่อเป็นแบบนี้เราก็คงไม่สามารถเลือกทางออกที่ optimal ได้ (2) ego สูงทำให้การชนะมีคุณค่ามากขึ้นและการยอมแพ้มีความสูญเสียมากขึ้น บวกกับการไม่คิดถึงตาเดินต่อๆไป (ไม่ forward looking) ยิ่งทำให้ไม่ยอมแพ้เข้าไปอีก คุณ Phir การเลือกที่จะยอมแพ้เพราะอย่างน้อยคือ มีสติ มี ego ต่ำพอและมีความเชื่อว่าเจ้าของบ้าน commit ว่าจะไม่ยอมอย่างแน่นอน

ก่อนจะจบขอโยงเรื่องนี้กับการใช้ชีวิตคู่นิดหนึ่ง การยอมกันเป็นเรื่องดี แต่ไม่ควรจะเป็นการจำใจยอมเพราะอยากให้เรื่องมันจบๆไป แต่ควรเป็นการยอมที่จะไม่เพิ่มฟืนลงไปในกองไฟ แล้วคุยกันดีดีว่าแต่ละฝ่ายคิดอย่างไร เมื่อมีความผูกพันกัน ส่วนหนึ่งของ payoff ของคนหนึ่งก็คือ payoff ของอีกฝ่ายหนึ่ง ความสูญเสียของการสู้ต่อก็จะมากขึ้นอีก แต่ละฝ่ายอาจจะหลงไปเล่นเกมนี้โดยไม่รู้ตัว พอรู้ตัวก็เสียหายไปเยอะแล้ว เพราะฉะนั้นหากฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งรู้สึกตัวเมื่อไหรว่าเกมนี้กันอยู่ก็ควรจะเตือนอีกฝ่ายให้รู้ตัวว่านี่เรากำลังอยู่ใน War of Attrition แล้วก็หันหน้าคุยกัน สุดท้ายหากมีสติได้ทั้งสองฝ่ายแล้วชีวิตคู่อาจจะไม่ต้องเล่นเกมนี้กันเลยก็ได้เพราะความขัดแย้งจะทำให้การพูดคุยรับฟังกันเกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ

- ช่วงนี้ขอตุนเขียนเยอะหน่อยก่อนจะกลับไปยุ่งเป็นมดงานอีกครั้ง

เถียงกันทำไม

2008-09-29T10:56:00.001+07:00

วันนี้ในบ้านมีสถานะการณ์ตึงเครียดเกิดขึ้น จุดเริ่มต้นคือเครื่องซักผ้าที่ห้องพักที่เช่าอยู่มันเสีย วันก่อนเพื่อนที่พักอยู่ด้วยกัน(ในฐานะตัวแทนผู้เช่า)เลยโทรหาเจ้าของห้อง(ผู้ให้เช่า) เพื่อจะบอกว่าช่วยมาจัดการซ่อมให้หน่อย เจ้าของห้องเค้าเป็นคนงกมาก เราก็รู้มานานแล้ว ดังนั้นตามที่เดาได้ เค้าก็บอกปัดความรับผิดชอบ บอกว่าใช้เองถ้าพังก็ให้ซ่อมเอง ทางเราก็เลยบอกว่าไม่ได้นะยังไงให้มาคุยกันให้รู้เรื่อง เพราะตามข้อสัญญาจริงๆถ้าของมันพังตามการใช้งานปกติ เจ้าของบ้านต้องซ่อมให้ ค่าเช่าที่เราจ่ายมันครอบครุมของพวกนี้ด้วย ถ้าเป็น fair ware and tear เจ้าของห้องควรต้องรับผิดชอบ สัญญามันบอกไว้ เค้าก็ปฏิเสธอยู่ดี วันนี้ก็เลยมาคุยกันตอนเช้าว่าต่อไปนี้ถ้าของอื่นๆพังจะเอายังไง ใครรับผิดชอบ

จุดยืนตอนคุยกันเป็นดังนี้ 1.เจ้าของห้อง ยังไงก็ไม่จ่าย สามารถยกอะไรมาอ้างก็ได้ หัวชนฝา ไม่ยอมหรอก ชัดเจนมาก 2. เพื่อนเรา ไม่ยอมรับความไม่เป็นธรรม มันจะมาเอาเปรียบเราแบบไม่แฟร์ ยังไม่ก็ไม่ยอมหรอก เงินไม่กลัวเสียเท่าไหร่หรอก แต่จะสู้เพื่อหลักการความถูกต้อง 3. ตัวเราเอง จริงๆเห็นด้วยกับเพื่อน แต่รู้ว่าพูดไปมันก็ไม่เข้าใจ คุยไม่รู้เรื่องก็ไม่คุย กะว่าเงียบๆเป็นหลัก ไม่ชอบความไม่เป็นธรรม แต่เกลียดมากกว่าคือความวุ่นวาย

สถานการณ์ที่ออกมาก็คือการเถียงกัน บรรยากาศดุเดือดพอสมควร เหตุผลเรากับเพื่อนเราดีกว่าทุกอย่าง ก็พูดไปตามสิ่งที่ควรเป็น แต่เจ้าของห้องเค้าก็เชื่อในจุดยืนของเค้าอย่างเต็มที่เช่นกันว่าไม่ยอมจ่ายโว้ย ยังไงก็ไม่ยอมรับที่จะมาซ่อมให้แน่ๆ พูดด้วยเหตุผลก็ไม่เข้าใจ ผลก็คือเถียงกันไปเรื่อยๆ engageกันมากประมาณหนึ่ง พอฝั่งหนึ่งหลงประเด็น อีกฝ่ายก็จะเริ่มหลงตาม และการเถียงกันเริ่มลงรายละเอียดยิบย่อยไปเรื่อยๆ พออารมณ์เริ่มมีบทบาทมากขึ้นเราก็เงียบ แม้เราเห็นด้วยกับเพื่อนเราเสมอ แต่ประเด็นตอนนี้คือมันจะไม่มีวันจบ บางอย่างมันไม่เท่ากันตั้งแต่แรกแล้ว ลองคิดดูว่าเถียงกันไปเรื่อยๆมันได้อะไร ก็เห็นอยู่ว่าอีกฝั่งไม่ยอมแน่ๆ strategy ของเค้าก็คือ จะเถียงไปเรื่อยๆ ยังไงก็ไม่หยุด ถ้าเราจะสู้ไม่หยุดด้วยมันก็ได้เหมือนกัน มันก็แค่ไม่จบไม่มีคนแพ้ แต่มันก็คือการพอกพูนความไม่พอใจ ไม่สบายใจไปเรื่อยๆเท่านั้นเอง

เพราะฉะนั้นตัวเราอยากให้มันจบ เราก็เลยเป็นคนบอกว่ายอมเอง โอเคต่อไปเราจะซ่อมเอง (แต่เค้่่าก็ตกลงว่าไอ้เครื่องซักผ้านี่จะเปลี่ยนเครื่องใหม่ให้ครั้งนี้เท่านั้น) จริงๆมันเป็นการยอมเสียประโยชน์ของพวกเราในภาพรวม และเสียความยุติธรรมในหลักการตามสัญญาด้วย โดนเอาเปรียบโดนเจ้าของห้องนิสัยไม่ดีน่ะแหละ ผลก็คือเพื่อนเราคงยังหงุดหงิดอยู่เพราะรู้สึกไม่ถูกต้องในหลักการ แต่เราโอเคเพราะไม่ชอบการเถียงกันไปเรื่อยๆแบบนี้

พอเสร็จแล้วตามนี้เราก็เลยมาคุยกับคุณ Plop โดยเราถามว่า การที่เรายอมแพ้ไปแบบนี้มันผิดหรือปล่าวนะ คุณPlopบอกว่าในหลายๆครั้งการยอมออกมาก็ดีแล้ว แล้วก็ยกทฤษฏีทางเศรษศาสตร์ขึ้นมาอันนึง "War of Attrition" สมมุติแบบง่ายๆที่สุึด เป็นเกมที่มีสองฝั่ง duel กัน คนแพ้เกมนี้จะ -5 resource คนชนะจะได้ 10 resource เกมก็คือผลัดกันเลือก เลือกแค่ว่าจะสู้ต่อหรือจะยอมแพ้ คนเลือกสู้จะ -1 resource ไปทุกๆครั้งที่เลือก option สู้ จะเห็นได้ว่าถ้าทั้งสองฝ่ายสู้ไปเรื่อยๆเกินสิบรอบ ผลที่ได้มันจะ lose-lose คือเสียทั้งคู่แล้ว ถึงมีคนชนะๆก็เสียในเกมนี้เพราะ ลบเกิน 10 ไปแล้ว ทั้งที่รางวัลมันก็แค่ 10 สรุปมันก็ลบทั้งคู่ คนชนะก็ยังเสียประโยชน์

ดังนั้นประเด็นของเกมก็คือต้องรู้ว่าควรจะยอมแพ้หรือไม่ และควรยอมเมื่อไหร่ ซึ่งมันก็ปรับใช้ได้กับการถกเถียงทะเลาะกันในชีวิตประจำวันแบบข้างต้นด้วย ถ้าเรารู้ว่าอีกฝั่งยังไงก็ไม่ยอมแน่ๆ การที่เรายอมให้ตั้งแต่แรกเลยมันก็อาจจะดีกว่าก็ได้ มาปรับทฤษฎีนี้กับกรณีข้างต้นของ คนชนะเกมได้เก็บเงินไว้และรักษาหลักการของตัวเองได้ แต่resourceที่เสียระหว่าง turn คือความรู้สึกของเรา เถียงกันต่อหนึ่งฉากควา่มสบายใจหายไปหนึ่งหน่วย โดยคู่แข่งมีstartegyว่ายังไงก็ไม่เลิกแข่ง ดังนั้นจุดที่ผมยอมก็คงจะคือจุดที่ผมนึกได้ว่าในเกมที่ยืดเยื้อแบบนี้ หลักการกับเงินที่ได้ตอนชนะยังไงมันก็มีค่าไม่พอพอครอบคลุมความรู้สึกที่มีและความสัมพันธ์ที่เสียไปแน่ๆ ก็เลยยอมแพ้ซะนั่นเอง... (ซึ่งจริงๆก็อาจจะไม่fairกับเพื่อนเพราะอันนี้เราคำนวนของเราเอง)

ตัวอย่างอาจจะมั่วๆหน่อย แต่หลักๆก็คือลองนึกกันดูแล้วกันว่าตอนเราเถียงกับใครเราเคยดูผลรวมๆของมันไหม ลองดูกว้างๆมองในระยะยาวดูสิว่ามันคุ้มแค่ไหน สู้ต่อมันเสียอะไรบ้าง ยอมปล่อยไปเร็วๆมันดีกว่าไหม หลายๆครั้งเราก็เถียงกันไปโดยไม่คำนึงถึงประโยชน์และเป้าหมายนะ หลายๆทีมันก็แค่ Ego ซะมากกว่า ซึ่งจริงๆมันคุ้มแค่ไหนกัน ลองถามตัวเองดู...

- เชิญคุณPlopเขียนต่อได้ถ้าผมตกอะไรไปในเชิงทฤษฎี
- รูปโดย wishfish at flickr.com

ชีวิตที่ขาดเธอ

2008-09-25T23:03:00.000+07:00

เคยไปเที่ยวซักวันสองวันแล้วรู้สึกว่าอยากกลับบ้านทั้งๆที่ยังเหลือวันเที่ยวอีกหลายวันไหม ไม่ใช่ว่าไม่ชอบสถานที่หรือไม่สนุกและก็รู้สึกดีที่ได้มา แค่อยากกลับไปอยู่ที่เดิมๆที่เราใช้ชีวิตตามปกติ ตื่นเช้า เดินไปทำงาน เลือกร้านอาหารกลางวันที่เบื่อน้อยที่สุด แอบหลับ เลิกงานไปเล่นกีฬา ทำกับข้าว อ่านหนังสือแล้วก็นอน รู้สึกแบบนี้ทุกครั้งที่ไปเที่ยวจริงๆ

เราก็คงไม่คิดถึงเรื่องนี้ถ้ามีสถานที่สวยๆ อาหารแปลกใหม่หรือวัฒนธรรมที่ไม่เคยเห็นมาเบี่ยงเบนความสนใจ เหมือนเป็นเด็กๆเลยแฮะ แต่ก็คงเป็นไปไม่ได้ที่จะตื่นเต้นตลอดทริปและในที่สุดก็อดคิดถึงบ้านไม่ได้ ข้อดีของการมาเที่ยวคงมีหลายอย่าง อย่างน้อยๆก็แน่ใจได้ว่าจะไม่มีใครโทรจิกตามงานแม้จะบอกเจ้านายว่ามีอะไรก็โทรมาได้เลย ไม่จำเป็นต้องเช็คอีเมล์แต่ก็เปิดดูอยู่ดี สุดท้ายก็เลยนั่งอยู่ริมทะเลอ่านหนังสือ เล่นเน็ตทั้งวัน คล้ายๆกับทำอะไรคล้ายๆเดิมในสถานที่ใหม่ๆเท่านั้นเอง

คงไม่สามารถพูดว่าเราจะใช้ชีวิตไปวันๆโดยไม่ต้องไปเที่ยวเลยได้ เราก็คงต้องการให้หัวสมอง จิตใจเราได้พักผ่อนและที่สำคัญคือ

ทำให้เราจะรู้สึกว่ามีความสุขกับชีวิตประจำวันมากๆ

เจตนาดี ทำอย่างไรดี

2008-09-24T08:18:00.000+07:00

เดือนที่ผ่านมา LPGA (Ladies Professional Golf Association) ประกาศว่านักกอล์ฟหญิงที่เป็นชาวต่างชาติทุกคนต้องผ่านการสอบภาษาอังกฤษ ไม่งั้นจะถูก suspend สองปี…

สถานการณ์ของ LPGA ตอนนี้คือมีนักกอลฟ์หญิงตางชาติเข้ามาเล่นมากมายและเป็นสาวเกาหลีซึ่งพูดภาษาอังกฤษไม่คล่องซะเยอะ ผู้เล่น top 20 ของ LPGA ส่วนใหญ่เป็นคนเอเชีย พูดง่ายๆคือคนเอเชียครอง LPGA ทั้งด้านปริมาณและฝีมือ แต่ LPGA ไม่ฮิตติดอันดับเท่าที่ควรซึ่งก็มีการตั้งคำถามว่าเป็นเพราะนักกอลฟ์ไม่ค่อยดึงดูดหรือไม่ เพราะว่านักกอล์ฟส่วงใหญ่เป็นคนเอเชียที่เล่นแบบ emotionless พอชนะแล้วก็ไม่ให้ interview หรือไม่ ไม่แปลกเลยที่นักกอล์ฟเอเชียจะตกเป็นแพะรับบาป

แน่นอน นโยบายนี้ถูกวิพากวิจารณ์มากมาย ทั้งในแง่บวกและลบ แต่ดูเหมือนจะเป็นแง่ลบซะส่วนใหญ่เลย เดาได้เลยว่าประเด็นหลักที่โดนโจมตีคือนโยบายนี้ discriminate against Asian หรือไม่ก็เป็น racism กลุ่มนักกอล์ฟเอเชียซึ่งภาษาอังกฤษอ่อน หรือไม่ก็ LPGA อยากให้คนอเมริกันชนะบ้างเลยจะลดจำนวนผู้เล่นเอเชียทางอ้อม ส่วนทาง LPGA ก็ออกมาให้เหตุผลว่า LPGA อยู่ได้ด้วย marketing การที่นักกอล์ฟไม่สามารถกล่าว winning speech ได้หรือพูดกับผู้เล่นอื่นๆได้ทำให้นักกอล์ฟคนนั้นมี marketability ต่ำส่งผลให้ภาพของ LPGA แย่ลงไปด้วย

จริงๆแล้วการที่นักกอลฟ์พูดภาษาอังกฤษดีได้ก็เป็น win-win เพราะนักกอลฟ์ก็จะได้ endorsement contract ดีดี ส่วน LPGA ก็จะมีคนดูเยอะขึ้น แต่การออกนโยบายของ LPGA อาจจะไม่สมเหตุสมผล ทางเลือกหลักๆที่จะกระตุ้นการเรียนรู้ภาษาอังกฤษของนักกอลฟ์เอเชียมีสองทางคือ (1) ให้ incentive กับการพูดภาษาอังกฤษหรือ (2) มี punishment ถ้าพูดไม่ได้แต่ว่า LPGA เลือก punishment แทนที่จะให้ incentive ยังไงก็ตาม incentive ของการเรียนรู้ภาษาอังกฤษมันมีอยู่แล้วเพราะนักกอลฟ์เองก็อยากทำให้ตัวเองมี marketability สูง อยู่ที่ว่าเราอยากกระตุ้น incentive นี้อย่างไร จะตีหรือจะให้รางวัล

อะไรเอ่ยอยู่ในอากาศ ภาคไทย (What’s in the Air?)

2008-09-24T06:23:00.000+07:00

ก่อนอื่นออกตัวก่อนว่าที่หายไปนานมาก ไม่ได้หายไปไหนแต่มีโอกาสได้ทำงานหาประสบการณ์ในเรื่องที่เกี่ยวข้องกับสิ่งที่เรียนตั้งแต่ช่วงปีใหม่ยาวมาจนถึงช่วงนี้ เพิ่งได้ vacation หลังจากเป็นมดงานมาหลายเดือนเลยมีโอกาสได้ขีดเขียนบ้าง งานที่ทำเป็นงาน econ consulting แต่โปรเจ็คที่ทำส่วนใหญ่เกี่ยวข้องกับการประมูลคลื่นความถี่ (Spectrum auction) เป็นหลัก

Spectrum ที่ว่านี้ก็คือ คลื่นความถี่ต่างๆที่ใช้ในการสื่อสารนั่นเองไม่ใช่แถบสีรุ้งนะ อย่างที่เมืองไทยเราเคยได้ยินว่า แปดร้อย เก้าร้อย พันแปด นั่นคือคลื่นความถี่ที่ใช้กับโทรศัพท์มือถือที่มีหน่วยเป็น MHz แต่จริงๆคลื่นความถี่ที่ใช้กันอาจจะไม่ได้เท่ากับ 1800 MHz โดยตรง ขึ้นอยู่กับสัมปทานที่บริษัทเครือข่ายมีอยู่ บริษัทหนึ่งอาจจะใช้ 1811-1820 MHz อีกบริษัทหนึ่งใช้ 1821-1830 MHz แบ่งๆ bandwidth กันไปบริษัทละ 10 MHz

Spectrum เป็นของที่ลอยๆอยู่ในอากาศ แต่รัฐบาลสามารถขายสิทธิในการส่งสัญญาณโดยใช้คลื่นความถี่ต่างๆได้ อย่างแถบความถี่ 801-900 MHz ก็อาจจะเอามาหั่นๆเป็นสิบส่วนส่วนละ 10 MHz ได้ เหมือนๆกับเอาอากาศมาขายเลย แต่อากาศที่ว่ามันมีค่ากว่าที่คิดเยอะเลย การประมูล 700 MHz spectrum ของ US ที่ผ่านมารัฐบาลขายไปทั้งหมดได้ หนึ่งหมื่นก้าวพันล้าน US dollar ซึ่งนับเป็นการประมูลที่ประสบความสำเร็จที่สุดในด้านรายได้ของ US ก็ว่าได้ แค่ spectrum in the air นะเนี่ย

ฟังๆดูเหมือนการประมูลเป็นเรื่องง่ายๆ เสนอราคา ใครให้เยอะก็เอา license ไป แต่จริงๆมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ในมุมมองของรัฐบาล รัฐบาลจะคำนึงถึงเรื่องหลักๆคือ efficiency หรือการที่บริษัทที่ให้คุณค่ากับ license สูงที่สุดได้ license นั้นๆไป และอีกเรื่องคือรายได้ หรือรัฐต้องขาย license ได้ราคาที่สมเหตุสมผล ไม่ใช่แค่ว่า efficient แต่ได้ license ละหนึ่งบาท

การประมูลที่ดีจะให้ผลการประมูลที่ efficient แต่ efficiency เป็นคำที่ต้องพิจารณาให้ดีเพราะ แม้ว่าผลการประมูล อาจจะ efficient แต่โครงสร้างของตลาดหลังการประมูลอาจจะไม่ทำให้เกิดการแข่งขันอย่างมีประสิทธิภาพก็ได้ ตัวอย่างเช่น บริษัท A ครองตลาดอยู่ที่รัฐ X บริษัท B เป็นบริษัทที่ตั้งใหม่อยากจะเข้ามาแข่งขันในตลาดด้วย ทีนี้ A ให้มูลค่าของ spectrum license ของตลาดนี้ มากกว่า B เพราะถ้า A ได้ license นี้ไป A จะยังเป็น monopoly ในตลาด กลไกการประมูลก็จะให้ license กับ A ซึ่งให้มูลค่าสูงสุดไปแต่โครงสร้างตลาดหลังการประมูลก็มี efficiency น้อยกว่าการที่ B ได้ license นี้แล้วไปแข่งขันในรัฐ X กับบริษัท A

สุดท้ายก็ตกเป็นหน้าที่ของรัฐบาลที่ต้องทำให้กลไกการประมูลให้ผลลัพธ์ที่ efficient ส่วนทางผู้ร่วมประมูลก็จะพยายามประมูลให้ตัวเองได้กำไรสูงสุด แต่บทบาทของผู้ร่วมประมูลรวมถึงการลอบบี้รัฐบาลใช้กลไกการประมูลที่เอื้อประโยชน์ห้กับตัวเองบ้าง คิดหากลยุทธ์การประมูลให้ได้กำไรสูงสุดบ้าง ตัวอย่างเช่น บริษัทคู่แข่งสองบริษัทอยากได้ความถี่ครอบคลุมทั่วประเทศ แต่ถ้าประมูลแข่งกันไปเรื่อยๆแต่ละบริษัทก็อาจจะได้ license ไม่ครอบคลุมทั้งประเทศในราคาที่สูง แต่ละบริษัทก็จะหาทางส่งสัญญาณให้อีกบริษัทหนึ่งรู้ว่าจะแบ่ง license กันยังไง แล้วตกลงกันเป็นนัยว่าอย่ามาประมูลแข่งกันเพื่อให้ราคาซื้อต่ำที่สุดเป็นต้น อย่าลืมว่าการติดต่อกันโดยตรงระหว่างการประมูลผิดกฏหมายแต่การส่งสัญญาณผ่านกลไกการประมูลไม่ผิด ตัวอย่างของการส่งสัญญาณง่ายๆคือ สมมติว่าบริษัท A ส่งประมูล license หนึ่งที่เราเป็นคนให้ราคาสูงสุดอยู่ชื่อตลาดว่า XX-225 เราอาจจะส่งประมูล license ที่บริษัท A ถืออยู่ทับไปเป็นจำนวน 1,000,225 บาทเพื่อส่งสัญญาณให้ A รู้ว่าอย่ามายุ่งกับ license ของเรานะ ไม่งั้นโดน ผลลัพธ์คือราคาขายต่ำและอาจจะส่งผลทำให้ผลลัพธ์ไม่ efficient อีกก็เป็นได้

รัฐบาลอีกนั่นแหละที่ต้องมานั่งปวดหัวว่าจะออกแบบการประมูลอย่างไรถึงจะทำให้ gaming behavior พวกนี้หมดไป บางคนอาจจะบอกว่าไม่ต้องสนใจกับ initial allocation ก็ได้ เพราะตาม Coase theorem การ bargaining จะทำให้เกิด efficient allocation of property rights แต่อย่างลืมว่าในความเป็นจริง ตลาดมี friction มากมายที่ทำให้ไม่เกิด bargaining ทางที่ดีที่สุดก็คือต้องออกแบบการประมูลที่ทำให้ initial allocation มีประสิทธิภาพสูงสุดนั่นเอง

The Secret

2008-09-12T19:43:00.000+07:00

เร็วๆนี้พี่ห้องข้างๆให้หนังสือมาอ่านเล่น ชื่อ The Secret แต่งโดย Rhonda Byrne เข้าใจว่าเป็นหนังสือและสารคดีที่ดังมากตอนที่มันออกมา ขายไปสี่ล้านเล่มและอีกสองล้านแผ่นDVDภายในหกเดือนแรกที่ออก พอได้มาเราก็เปิดอ่านผ่านๆ สิ่งที่หนังสือเล่มนี้พยายามจะบอกก็คือเรื่อง 'กฎของการดึงดูด(ของความคิด)" หรือ "Law of Attraction" แนวคิดหลักๆก็คือ ทุกอย่างที่เข้ามาในชีวิตเรา เราเป็นคนดึงดูดเข้ามาเอง ที่เราดึงดูดสิ่งใดๆเข้ามาก็เพราะเรามีมโนภาพเกี่ยวกับสิ่งนั้นอยู่ในใจ เรากำลังคิดอะไรก็ตาม เราก็กำลังดึงดูดสิ่งนั้นเข้ามาหาเราด้วย ไม่ว่าจะเป็นสิ่งที่จับต้องได้หรือไม่ก็ตาม เป็นเหตุการสิ่งของสภาวะ อะไรๆเราก็ดึงดูดมันเข้ามาได้ ขั้นตอนมันมีสามขั้น 1.Know what you want and ask the universe for it. 2.Feel and behave as if the object of your desire is on its way. 3.Be open to receiving it. เน้นที่ข้อสองมากหน่อยก็คือไม่ได้ให้ 'อยาก' นะ ให้ 'เชื่อ' ไปเลย ให้รู้เหมือนกับว่าเราได้สิ่งที่เราต้องการมาแล้ว ไม่ใช่แค่อยากได้สิ่งนั้น เอาเป็นว่าโดยรวมๆมันก็คือพลังของการคิดด้วยบวกในแบบนึงน่ะแหละ เค้าก็พยายามจะสอนว่า คิดยังไงก็เป็นแบบนั้น ความคิดเป็นพลังดึงดูดชนิดหนึ่ง คิดดีๆเชื่อมั่นดีๆไว้แล้วสิ่งดีมันจะเข้ามาจริงๆ

...แต่เอาจริงๆเราไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่เลย ไม่ใช่ว่าไม่เชื่อในหลักการของมัน ก็เชื่อว่ามันมีอยู่ในระดับหนึ่ง แต่ไม่คิดจะทำตามเลยแม้แต่เสี้ยวเดียว เรารู้สึกมากกว่าว่า คนเราทุกข์เพราะคิด แค่เริ่มคิดก็เริ่มเหนื่อยแล้ว คิดยาวๆยืดๆเข้มๆแบบที่เค้าบอกยิ่งแล้วใหญ่.... จะคิดบวกคิดลบมันก็คิดไปทั้งนั้นแหละ ไม่เอาไว้หรอก...

-จบแบบนี้แหละ ฮึ...
-ขอบคุณพี่เจี๊ยบพี่พีและพี่ติ๊ก ที่มา comment อันก่อน ทำให้อยากหาอะไรเขียน
-รูปโดย Immagina at flickr.com

...

2008-08-28T20:59:00.000+07:00

ช่วงนี้จริงๆอยากเขียน blog อยู่มากเหมือนกัน เพราะเห็นคนอื่นๆขยันเขียนกัน อ่านแล้วก็ชอบ อยากเขียนอะไรออกมาบ้าง แต่ตัวเราเองช่วงนี้นึกหัวข้อเป็นชิ้นเป็นอันที่จะเอามาเขียนไม่ค่อยออก... ส่วนหนึ่งก็อาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เราอยากอยู่กับตัวเองเงียบๆ อยากอยู่ดูจิตใจและสอนตัวเองอยู่เฉยๆเงียบๆก่อน จริงๆเมื่อก่อนเคยทำแบบที่ว่านี้ได้ดี แต่ก็ทอดทิ้งลืมทำไปช่วงใหญ่ๆ และตอนที่ได้กลับกรุงเทพไปครั้งล่าสุด ไปหาพระองค์หนึ่งด้วยความอยากฟังธรรม แต่กลับได้รับคำตักเตือนมาว่า การย้อนมองตัวเองสอนตัวเองเป็นวิถีของบัณฑิต การไปมองคนอื่นก่อนตัวเองเป็นวิถีของคนพาล เราจึงควรตรวจสอบตัวเองว่า การกระทำทาง กาย วาจา ใจ ของเรายังพัฒนาให้ดีกว่านี้ได้อีกหรือไม่ ยังมีวิสัยทาง กาย วาจา ใจ ที่เรายังหยาบอยู่อีกหรือไม่? ให้คนอื่นสอนมันก็แค่นั้น มันต้องสอนตัวเอง คนอื่นไม่รู้หรอกว่า เราทำตัวเองให้ดีกว่านี้ได้อีกหรือไม่ แค่ไหน ยังไง ฟังแค่นี้ตอนนั้นน้ำตาจะไหลแต่ต้องกลั้นไว้เพราะอายคนอื่น ฟังดูเหมือนไม่มีอะไรมากแต่ประโยคเท่านั้นมันถึงอกถึงใจเราจริงๆ มันรู้เลยว่าเราลืมดูตัวเองแบบชัดๆมานานแล้ว เรามันหยาบๆอยู่แท้ๆ พอไม่มีใครเตือน ใครสอนใกล้ๆก็ลืมมองจิตใจตัวเองไปเลย ปล่อยหลงๆเผลอเพลินๆไปๆ ต้องกลับมาเร่งดูตัวเองสอนตัวเองใหม่แล้ว ไม่ทำไม่ได้แล้ว เสียเวลามาหลายเดือน ช่วงนี้พอว่างจากงานก็จะพยายามมีสติ ดูความเคลื่อไหวของใจตัวเองไปเรื่อยๆ ดีก็รู้ แย่ก็รู้ แต่คงตั้งใจมากไปหน่อย ก็เลยทำให้หมดความคิดและคำพูดทั่วๆไปที่อยากจะบอกคนอื่นไปบ้าง

นั่นแหละ... ก็เลยเขียนไม่ออก.... แต่อ่านออกนะ เข้า blog เพื่อนบ้านทุกวันอยู่...

คิดอะไรน่าสนใจออกแล้วจะมาเขียนแล้วกัน...

-รูปโดย imago 2007 at flickr.com

Death Is Upon Us

2008-06-22T20:30:00.001+07:00

วันนี้ได้ข่าวจากทางกรุงเทพว่ามีญาติคนหนึ่งตรวจพบมะเร็งระยะที่สี่ในตับ นี่ก็เป็นคนใกล้ตัวคนที่สามแล้วที่ตรวจพบโรคนี้ในระยะที่ยากต่อการรักษา สองคนก่อนหน้านี่ก็เสียชีวิตไปแล้ว เหตุการนี้ทำให้นึกถึงเรื่องที่เราอยากเขียนแต่ไม่เคยได้เขียนมาก่อน คือเรื่องเกี่ยวกับความตาย มองให้ถูกต้องแล้วความตายเป็นเรื่องธรรมดา เป็นส่วนหนึ่งของชีวิตคนเรา เรามักจะหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึงมันเพราะรู้สึกว่าเป็นเรื่องไม่มงคล เรื่องน่ากลัว เรื่องไม่ควรกล่าวถึง อะไรทำนองนั้น เพราะอะไร และมันถูกต้องแล้วหรือที่เป็นแบบนั้น...

ที่คนเราไม่ชอบพูดถึงหรือคิดถึง เรื่องความตายก็น่าจะเพราะมันหมายถึงความ เปลี่ยนแปลง ความสูญเสีย พลัดพราก โศกเศร้า ชุดดำ มันก็ใช่น่ะแหละ ความตายมันก็ทำให้คนจากกันจริงๆน่ะแหลพ แต่จริงๆเราควรจะต้องกลัว ต้องหลีกเลี่ยงมัน มองความตายเป็นเรื่องในด้านลบแค่ไหน? มองดีๆความตายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเราทุกคน มันเป็น"ธรรมดา"ของชีวิต เหมือนพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตก มันธรรมดา เราไม่ร้องโวยวายเมื่อพระอาทิตย์ตกเพราะเรารู้ว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา มันก็วนๆไปแบบนั้น ถ้าใครอยากให้พระอาทิตย์ไม่ตกหรือไม่ขึ้นมันก็ทุกข์ มันจะหาความสงบไม่ได้เลย เพราะคิดผิดสวนกับธรรมดาอยู่ จริงๆคนเกิดคนตายก็เหมือนกัน เคยมีพระองค์หนึ่งกล่าวประมาณไว้ว่า ทำไมตอนคนตายเราร้องไห้ ตอนคนเกิดเราดีใจ ถ้ามองให้ตลอดสายเพราะมีเกิดขึ้นมาน่ะแหละมันถึงมีตาย ใช่ไหม? ไม่เกิดก็ไม่ตายหรอก งั้นเราก็ร้องไห้รอตั้งแต่ตอนเด็กเกิดเลยแทนได้ไหม? ความเกิดความตายน่ะมันอันเดียวกันแหละ เหมือนต้นไม้ มันมีโคนมันก็มีปลาย แต่มันก็อันเดียวกันน่ะแหละแค่คนละฝั่ง นี่อาจจะเป็นตัวอย่างที่อาจจะยากเกินไปสำหรับเราๆที่จะเข้าใจได้เต็มที่ แต่มันก็ให้แง่คิดได้นะ ว่า ตายมันเรื่องธรรมดา มันเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต มองมันให้เป็นกลางๆกันเถอะ

จริงๆแล้วการมองความตายให้เป็นเรื่องธรรมดาทำความรู้จักมันอย่างเป็นกลางมีประโยชน์มากมาย อย่างแรก ทำให้เราใช้ชีวิตอย่างไม่ประมาท เช่นอย่างที่เคยเขียนไว้ในบทความเก่าๆ ในกรณีคนรัก การที่รู้ว่าเราทุกคนอยู่กันอย่างชั่วคราว มันก็ช่วยเตือนให้เราอยู่ในส่วนที่ดีของความสัมพันธ์ได้มากขึ้น ปล่อยวางสิ่งที่สร้างความรำคาญใจไปได้ง่ายขึ้น อภัยกันได้ง่ายขึ้น ไม่ระหองระแหงในเรื่องไม่เป็นเรื่อง เพราะเสียเวลาที่ด้วยกันอย่างจำกัด หรือในชีวิตทั่วไปการที่ระลึกได้ว่าเราจะตาย มันก็อาจะทำให้เราใช้ชีวิตในทางที่ดีมากขึ้นในทำนองเดียวกันเช่นกัน อยากเร่งทำสิ่งที่ดี ในช่วงเวลาที่มีอยู่ หรือในแง่ที่ตรงๆกว่านั้น การมองความตายให้เป็นเรื่องธรรมดา มันก็ทำให้เราพร้อมรับมือเมื่อเราต้องเผชิญกับมัน กลัวมันน้อยลง ทุกข์น้อยลง มีความสงบใจได้มากขึ้นเมื่อต้องเจอกับเรื่องนี้ ไม่ว่าจะเกิดขึ้นกับคนอื่น หรือแม้กระทั้งตัวเราเอง คนธรรมดาอย่างเราๆ ถ้าเราเข้าใจได้ 50% ว่าตายเป็นเรื่องธรรมดา เราก็สบายขึ้น 50% แล้วเหมือนกัน ตอนต้องเจอกับมัน ความตายไม่น่ากลัวหรอก ทุกข์เพราะมันต่างหากที่น่ากลัว

มีสติ พิจารณาทุกสภาวะของชีวิตให้ตรงตามความจริงให้มากที่สุด ช่วยได้เสมอ ช่วยได้ทุกเรื่องครับ

-ปัจจัยเสี่ยงต่อมะเร็งที่เราพอจะเหลีกเลี่ยงได้ก็คือ สูบบุหรี่ ดื่มเหล้าหนัก กินผักผลไม้น้อย ไม่ออกกำลัง unsafe sex และมลภาวะทางอากาศ รักษาสุขภาพกันนะครับ
-ไม่ได้เขียนนานรู้สึกอืดๆ

-รูปโดย Guillemo Salinas at flickr.com

คู่กัน

2008-03-10T20:10:00.000+07:00

เมื่อซักอาทิตย์ที่แล้ว Blogเพื่อนบ้าน ได้มี Entry ที่น่าสนใจในชื่อ "เกิดมาให้รัก" ให้อ่าน Concept มันก็มีอยู่ว่า "คนบางคนเกิดมาให้เรารัก ไม่ได้เกิดมาคู่กัน" (กรุณาคลิกไปอ่านต่อเองถ้าสนใจ) วันนี้เลยอยากเล่าเรื่อง ของความรักกับความเป็น"คู่กัน"ในมุมที่เคยฟังมาบ้าง

อย่างแรก ต้องยอมรับก่อนว่า "คู่กัน" เนี่ยจริงๆแล้วมันมีหลายแบบ อย่าไปคิดว่าคู่กันมันคือคนรักกันสุดๆเท่านั้น ความเป็นคู่มันมีตั้งแต่ "คู่เวรคู่กรรม" แบบที่อยู่กันไปทะเลาะกันไป ตบตีต่อยเตะ เหมือนจะเกลียดกันบ้างกลัวกัน ับ้างแต่ก็อยู่ด้วยกันไปได้ ไปจนถึงสุดอีกขั้วหนึ่งรักกันล้วนๆไปจนวันตายแบบ Romeo&Juliet หรือ"คู่แท้"อะไรแบบนั้น แล้วก็ยังมีแบบที่อยู่กลางๆระหว่างสองขั้วนี้ อยู่กันด้วยความเข้าใจด้วยความเป็นเพื่อน รัก 50% อื่นๆ50% ก็ยังมี ทั้งหมดนี้มันก็คู่กันทั้งนั้นแหละ ผมคิดว่าคนที่ได้อยู่ด้วยกันในชีวิตหนึ่งมันก็คือคู่กัน แบบsupernaturalหน่อยก็บอกได้ประมาณว่า ทำบุญมาด้วยกันดีแค่ไหน และต้องมาใช้กรรมกันแบบไหน นั่นแหละที่ ตัดสินรูปแบบของการเป็นคู่กัน และรูปแบบของคู่บอกไว้ทั้งหมดนี้ก็มีให้เห็นจริงๆในสังคมใช่ไหม คู่สามีภริยาที่รักกันมากมายดูแกกันและกันจนแก่เฒ่า ที่เราเห็นแล้วรู้สึกอิจฉา ไปจนถึงคู่ที่ทะเลาะกันไม่เว้นวัน มีปัญหาสารพัด จนสงสัยว่ามันอยู่กันยังไงหว่า ก็มีให้เห็นเยอะเหมือนกัน

สิ่งที่น่าสนใจที่สุดในคำอธิบายแบบข้างต้นก็คือ ในมุมหนึ่งมันสอนอะไรบางอย่างกับเราได้ คือมันสอนว่า บางทีเราก็ไม่ได้เลือกได้ขนาดนั้นหรอกที่จะให้มีคู่ชีวิตที่เรารักที่สุดมาอยู่ด้วย หลายๆคนโดยเฉพาะตอนเด็กๆหน่อย (เคยเป็น) จะรู้สึกว่ามันต้องรักกันมันส์ระเบิดสิถึงจะคู่กันจริง แต่มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก มีคนบอกว่าให้ลองดูคนที่อยู่เหนือขึ้นไปกว่าเรา สมมุติว่า เจ้าฟ้าเจ้าแผ่นดิน จักรพรรดิของประเทศต่างๆ ของแต่ละยุค หรือ Hero ในดวงใจที่เรารู้สึกว่าชีวิตเค้าสมบูรณ์เลยก็ได้ คนพวกนี้อาจจะเรียกได้ว่ามีบุญมากกว่าเรามากๆเลยใช่ไหม แล้วดูสิว่าคนเหล่านั้นเค้ามีความสมบูรณ์แค่ไหนในเรื่องคู่ชีวิต พวกนั้นเค้ารักกันมากมายมีความสุขชั่วกาลนานแบบในนิยายหรือ จริงๆแล้วมันไม่ใช่เลย มันก็มีตั้งแต่ดีจนถึงไม่ดี รักไปจนถึงไม่ค่อยรักเหมือนกัน แล้วก็กลับมาดูตัวเองว่าเราเป็นคนธรรมดาๆ จะหวังให้มันรักกันสมบูรณ์ถึงมาเป็นคู่กันได้เสมอหรือ

บทสรุปมันก็เหมือนกับที่มีใน Blog เพื่อนบ้านที่กล่าวถึงข้างบนน่ะแหละ ก็คือคู่กันมันไม่ต้องรักกันหมดชีวิตก็ได้ หรือรักกันมันไม่ต้องคู่กันก็ได้ คนที่ได้มีคู่ที่รักกันมากได้นานๆก็ถือว่าโชคดีไป ส่วนที่เหลือที่รักน้อยๆลงมามันก็ต้องเข้าใจว่าคู่กันมันก็อาจเกิดจากปัจจัยอื่นๆอีกหลายอย่างที่เข้ามาเสริมก็ได้ อยู่ในส่วนดีๆของความเป็นคู่กันให้เยอะที่สุด ฉลาดในการอยู่ร่วมกัน ใช้ปัญญาคุ้มครอง ก็มีความสุขได้แล้วไ ม่ว่าจะคู่กันแบบไหนก็ตาม....

-ภาพชื่อ How many years have I hated you? โดย http://www.flickr.com/photos/cultkid/218028477/

Curse of Simplification

2008-02-15T21:28:00.000+07:00

การ simplify ถือเป็นหัวใจสำคัญของงานวิจัยต่างๆที่เกี่ยวข้องการการสร้างโมเดล แม้ว่าจิตใต้สำนึกของเราจะอยากให้แบบจำลองของเรามีความซับซ้อนเพราะผู้อื่นที่สนใจงานของเราจะสามารถทำความเข้าใจผลงานไดง่าย้ จุดนี้ต่างกับงานศิลปะอยู่บ้างตรงที่ภาระนี้ตกอยู่กับผู้สร้างผลงานในขณะที่ทางศิลปะ ภาระนี้ตกอยู่กับผู้ชมผลงาน น่าจะมีวิชา research paper appreciation บ้างแฮะ

การวิจัยเกี่ยวกับ ”โลก” นั้นมีความซับซ้อนเนื่องจากปัจจัยที่ส่งผลกระทบต่อระบบมีอยู่มากมายทั้งที่เรามองเห็นและที่สัมผัสไม่ได้ ระบบปิดที่แท้จริงแทบจะไม่เกิดขึ้นเลย เราต้องคำนึกถึงตัวแปรภายนอกระบบ จิตใต้สำนึกของเรามักจะอยากให้แบบจำลองมีความซับซ้อนเพียงพอที่จะจำลองทุกอย่างทั้งในระบบและนอกระบบแต่สิ่งที่ตามมาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้คือต้นทุนของการคำนวณและการสูญเสีย traceability ซึ่งทำให้คนอื่นๆเข้าใจได้ยากไปด้วย ในการพยากรณ์อากาศ ตัวแปรที่เกี่ยวข้องมีมากมาย ความชื้น ความกดอากาศ ผีเสื้อ นกยูง แต่การจะเอาตัวแปรที่มีผลกระทบต่ออากาศจากทั่วโลกมาทำนาย อาจจะทำให้การคำนวณผลล่าช้ากว่าเหตุการณ์จริงก็ได้ นักพยากรณ์จึงพยายามตัดตัวแปรที่มีนัยสำคัญน้อยออกไปเพื่อลดต้นทุนการคำนวณลงโดยที่ผลการทำนายมีความผิดพลาดที่ยอมรับได้ อาจารย์ของผมเคยพูดไว้ว่าถ้าทำให้แบบจำลองมีความซับซ้อนขึ้นโดยที่ได้ epsilon-improvement ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะทำ (epsilon เป็นตัวอักษรที่ใช้แสดงถึงจำนวนจริงที่เล็กมากๆ)

ในทางกลับกันการ simplify อาจจะทำให้ intuition ที่สำคัญขาดหายไป เช่น ถ้าเรา simplify เศรษฐกิจว่ามีผู้บริโภคที่มีอัตถประโยชน์ขึ้นอยู่กับประมาณการบริโภคเพียงอย่างเดียว ไม่เกี่ยวกับรสนิยม เราก็จะไม่สามารถอธิบายได้ว่า market segmentation เกิดขึ้นได้อย่างไร เรื่องที่เกี่ยวข้องกับมนุษย์นั้นอธิบายยากเสมอเพราะจิตใจเรามันคาดเดาแทบไม่ได้ ทางเศรษฐศาสตร์จะสมมติว่ามนุษย์ rational เพื่อ simplify ทั้งๆที่ความจริงใจเราเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา บางวันชอบกินเค้ก อีกวันอยากลดความอ้วนเลยไม่กิน อีกวันอกหักอยากกินอีกแล้ว และมันก็คงแปลกๆถ้ามีสมการพฤติกรรมอธิบายว่า ความรัก = ความงามผู้ชาย x ความงามผู้หญิง + ปริมาญการคุยกัน + ดวง สมการนี้ก็ดูจะ oversimplify ไปหน่อย

เรื่องนี้สามารถประยุกต์ใช้กับอย่างอื่นนอกเหนือจากวิทยศาสตร์ได้ เช่น ในเรื่อง Love Foolosophy 2.0 - Valentine's Day Special ที่คุณพีร์เขียนเรื่องความรักในอุดมคติไว้ว่าโดยมีสมมติฐานว่า “ระดับความสุขของเรามันไปขึ้นอยู่กับระดับความสุขของคนอื่น” ผลที่ได้คือ “ความสุขของทั้งสองฝ่ายจะขึ้นอยู่ต่อกันและกัน” ทำให้ เกิด give and take ขึ้น โมเดลนี้ก็เป็นการ simplify ที่ทำให้ผู้อ่านเห็นภาพได้ง่าย และยังสื่อสารข้อความที่ผู้เขียนต้องการให้ผู้อ่านรับรู้ได้ชัดเจน แต่ถ้าอยากจะทำให้โมเดลนี้มีความซับซ้อนขึ้นไปอีก (จนขาดความเข้าใจง่าย) และมี insight มากขึ้นก็ต้อง สมมติว่าการทำอะไรให้อีกฝ่ายหนึ่งมีต้นทุน และความสุขของแต่ละฝ่ายจะขึ้นอยู่กับการกระทำของอีกฝ่ายแบบ concave ความสุขที่ได้รับจากการทำให้ฝ่ายตรงข้ามเป็นสัดส่วนกับความสุขที่ฝ่ายตรงข้ามได้รับจริง แต่ละคนจะทำอะไรให้อีกฝ่ายจนถึงจุดที่ทำให้ความสุขที่ได้รับกลับมากมาลบกับต้นทุนได้มากที่สุด เพราะเหตุนี้เราจึงเห็นว่าแต่ละฝ่ายทำอะไรให้กันไม่มากจนเวอร์เหมือนกับในละคร ความแตกต่างของการแสดงออกของแต่ละคู่รักก็อาจจะเกิดจากต้นทุนของการทำอะไรให้อีกฝ่าย การ aware ถึงความสุขที่ได้รับจากความสุขของอีกฝ่าย เป็นต้น โมเดลนี้มี insight (ที่ไม่ค่อยจำเป็น) เพิ่มขึ้นแต่ก็มีจุดอ่อนอีกมากเพราะ oversimplify ความรักไป ความรักมี random factor เยอะ เป็น art เกินกว่าจะโมเดลออกมาได้อย่างแม่นยำ แต่ถ้าสนใจอยากอ่านโมเดลพวกนี้จริงๆก็ลองค้นคำว่า the economics of love ดูนะครับ

บทสรุปแบบไม่ค่อย extreme คือ อย่า oversimplify จนทำให้ขาด insight แต่อย่าซับซ้อนเกินไปจนเข้าใจยากครับ คุณ Paul Krugman ใช้คำว่า “minimum necessary model” เป็นหลัก การสร้างโมเดลที่ง่ายแต่มี intuition นั้นเป็นเรื่องที่ไม่ง่ายนัก เราต้องเข้าใจอะไรอย่างลึกซึ้งก่อนที่เราจะพัฒนาโมเดลที่สามารถย่อสิ่งที่เราเข้าใจทั้งหมดได้ คงเคยเห็นอาจารย์ที่สามารถอธิบายอะไรได้เข้าใจง่ายสุดๆ นั่นแปลว่าเขาต้องรู้เรื่องๆนั้นเยอะมากๆ การ complicate มันง่ายแต่การ simplify มันยากครับ

Love Foolosophy 2.0 - Valentine's Day Special

2008-02-10T08:35:00.001+07:00

รักตัวเองหรือรักคนอื่นอยู่? นี่เป็นคำถามที่หลายๆครั้งเราควรจะถามตัวเองเมื่ออยู่ในความสัมพันธ์ใดๆ มันเป็นคำถามที่มีประโยชน์เพราะในธรรมชาติของความรักมันจะปะปนกันเสมอ ระหว่างรักตัวเอง กับรักคนที่เรารัก...

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่าผมเห็นว่าความรักแบบทั่วๆไปมันมีธรรมชาติที่ไม่ได้Selflessอยู่แล้ว ความรักที่มีตัวเองอยู่มากๆมันไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะในหลายๆครั้งๆความรักมันหมายถึงว่าเราอยากให้คนอื่นมีความสุข ระดับความสุขของเรามันไปขึ้นอยู่กับระดับความสุขของคนอื่น เราจะมีความสุขได้เมื่ออีกคนมีความสุข ถ้าคนอื่นไม่มีความสุข เราก็ยังสุขไม่ได้เหมือนกัน เพราะฉะนั้นเราก็จะทำอะไรก็ตามเพื่อจะให้คนๆนั้นมีความสุข เพื่อเราจะได้มีความสุขได้ด้วย จริงๆจะเห็นได้ว่าเหตุการแบบนั้นเกิดขึ้นอยู่เสมอ และมันก็เป็นเรื่องดีทีเดียว มันค่อนข้างจะเป็น win-win ใช่ไหมถ้าทั้งสองฝ่ายรู้สึกแบบข้างต้นเหมือนกัน ผลที่เกิดขึ้นก็คือ ความสุขของทั้งสองฝ่ายจะขึ้นอยู่ต่อกันและกัน สิ่งที่ทำก็เพื่อให้อีกฝ่ายมีความสุข มันก็จะดีต่อกันสะท้อนกันไปเรื่อยๆเพราะอยากให้อีกฝ่ายมีความสุขและตัวเองก็มีความสุข ให้ไปและรับมาเรื่อยๆ เป็นวงกลมไปแบบนั้น

แต่บางครั้งถ้าไม่ดูให้ดีปัญหามันก็จะเกิดขึ้น เพราะความรักตัวเองของเรานี้บางทีมันมากเกินไปขึ้นมาได้ มันจะเกินไปจากกรณีข้างต้น กลายเป็นว่ามีความรักความต้องการของตัวเองเป็นหลัก ตัวอย่างที่เห็นอยู่ในหลายครั้งก็เช่นกรณี Emotional Blackmail มันจะเกิดขึ้นเมื่อคนเอาความรักเป็นเครื่องขู่เข็นให้ทำตามใจ มันจะมาในรูปแบบของ "ถ้ารักจริงต้องทำอย่างนี้ๆ ถ้าไม่ทำแปลว่าไม่รัก" หรือ "เพราะฉันรักเธอ เธอต้อง...." แบบนี้มันก็ต้องแยกประเด็นใช่ไหม รักก็คือรัก ตามใจก็คือตามใจ ความอยากส่วนตัว ความถูกต้อง สิทธิ หน้าที่ มันคนละอันกันหมดเลย อย่าให้มันปนกันเลย ปนกันแล้วมันจะแยกได้ยาก โดยรวมๆก็คือการเอาความอยากของตัวเองมาเป็นหลัก เอาเงื่อนไขหยาบๆมาใช้เพื่อสนองความต้องการของตัวเองมันจะทำให้ระดับความรักมันลดลงได้นี่เอง

ในอีกแบบ หลายๆมักจะเข้าใจว่าตัวเองอยู่ในสภาพ Extreme อย่างใดอย่างหนึ่งเพราะความรักที่มีให้กับคนอื่น แต่จริงๆสภาพแบบนั้นมันเกิดเพราะรักตัวเองต่างหาก ตัวอย่างก็เช่นอย่างที่เคยเขียนไว้ใน entry เก่า ถึงพวก Love Intelligence ต่ำๆ พอผิดหวังก็ฟูมฟาย ขุดดิน กินหญ้า คนพวกนั้นอยู่ในสภาพนั้นเพราะรักตัวเองซะส่วนใหญ่นะถ้าดูให้ดีๆ แต่หลอกตัวเองว่าเป็นเพราะความรักที่มีให้กับคนอื่น ลองแยกอารมณ์ความรู้สึกกันให้ดีๆสิ ลองดูให้ดีว่าฐานมันมาจากความรักตัวเองหรือคนอื่น ผมว่าตัวเองทั้งนั้นแหละ รักคนอื่น-เราเสียใจ มันไม่เป็นเหตุเป็นผลกันถูกไหม เราเสียใจเพราะมันไม่เป็นไปตามที่เราอยากต่างหาก มันเรื่องของเราแท้ๆ หรือง่ายๆก็นั้นก็ลองฟังเนื้อเพลงอกหักของ Potato ดูก็ได้ เกือบทุกเพลงออกมาจากความรักตัวเองก่อนหมดเลย แต่ฟังผ่านๆแล้วเหมือนเป็นเพราะความรักคนอื่นหมดเลยเหมือนกัน แบบนั้นแหละที่เกินขึ้นบ่อยในสังคมทั่วๆไป การรู้แบบนี้จริงๆก็ไม่รู้เหมือนกันว่ามันมีประโยชน์อะไร แต่ผมว่ามันอาจจะทำให้เราหลุดออกจากอารมณ์ไม่พึงประสงค์ได้ง่ายขึ้น พอรู้ว่านี่มันแค่เราทำกับตัวเองแท้ๆเราก็อาจจะปล่อยมันไปได้ง่ายขึ้นล่ะมั้ง...

เอาเป็นว่าก็ลองดูกันให้ดีแล้วกันว่าในความสัมพันธ์ใดๆเรานึกถึงตัวเองมากเกินไปหรือปล่าว คนเราสามารถรักตัวเองและคนอื่นไปพร้อมกันได้ไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ทำให้มันสมดุลย์ก็แล้วกัน เนื่องในโอกาศก่อนวันValentine'sก็หวังว่าทุกคนจะเรียนรู้เรื่องของความรักกันต่อไป รักอย่างไรให้เศร้าหมอง รักอย่างไรให้ผ่องใส รักอย่างไรให้อ่อนแอ รักอย่างไรให้เข้มแข็ง รักอย่างไรทำให้มีความสุขได้แค่ชั่วคราว รักอย่างไรให้สุขยาวๆได้ และที่สำคัญรักอย่างไรทำให้เราสามารถให้ความสุขกับคนอื่นได้อย่างมีเงื่อนไขน้อยที่สุด ถ้าดึงข้อดีของความรักออกมาได้หมด กำจัดข้อเสียให้ได้เยอะๆ ต่อให้ยากยังไงก็คุ้มค่าแน่q

Happy Valentine's Day ล่วงหน้าครับ...

แถม Quote อีกหน่อยแล้วกัน;

"We are not the same persons this year as last; nor are those we love. It is a happy chance if we, changing, continue to love a changed person." ~W. Somerset Maugham

-ถ้าใครยังไม่เคย เชิญอ่านEntryเก่า "Love Foolosophy" ต่อเนื่องกันไปได้ เพราะเนื้อหาสำคัญที่อยากเขียนในหัวข้อนี้ส่วนใหญ่อยู่ในนั้นหมดแล้ว
-รูปโดย Jun Gil at Flickr.com

Extremist จังครับ

2008-02-09T22:43:00.000+07:00

เราเห็นคนปกติพูดเป็น extremist จนชิน ชอบ เกลียด เลว ดี ขาว ดำ ฟังไปฟังมาก็ชิน ไม่สนว่าประโยคนั้นถูกหรือผิด “คุณพีร์มันเลวสัด มันตัวเงินตัวทองมาก” จริงๆแล้วพีร์อาจจะมีข้อเสีย 10% ข้อดี 90% เราพูดถึง 10% นั้นโดยใช้คำพูด extreme ไอ้เจ้า10% นั้นเลยฟังดูเป็น 100% ไป

ในโลกไม่มีอะไรที่ extreme ทุกอย่างจะ relative กับ context ถ้าเทียบกับ context ที่ผู้พูดคิด สิ่งที่พูดอาจจะเป็น extreme ได้ แต่มันมักจะมี context ที่กว้างกว่าอยู่เสมอ การตีกรอบ context ให้มีขอบเขตที่ชัดเจนด้วยภาษาพูดนั้นเป็นไปได้ยาก ถ้าเราพูดเป็น formal language หรือพูดเป็นภาษาคณิตศาสตร์ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง หรือไม่ก็ต้องพูดแบบเป็นสัจจธรรมตามหลักตรรกะไปเลย เช่น คุณพีร์เป็นคนดีถ้าคุณพีร็เป็นคนดี เป็นต้น

การพูดอะไรเป็น extreme ออกมาก็จะโดนหาข้อโต้แย้งได้ตลอด แต่ไม่ใช่ว่ามันไม่มีประโยชน์ซะเลย ที่ผ่านมาเราเห็นบ้านเราถูกชักนำผ่านสื่อต่างๆที่นำเสนอข้อมูลแบบ extreme โดยผู้ ”กู้ชาติ” หรือนายทักษี ลองคิดเล่นๆว่าถ้านักวิชาการการเมืองออกมาพูดแบบเทาๆจะชักจูงคนได้ขนาดนั้นไหม การจะชักจูงคนด้วย extremist ได้หรือไม่ขึ้นอยู่กับผู้ฟังว่าเขา aware ความเป็น extremist ของผู้พูดหรือมีอารมณ์ร่วมกับความ extreme นั้นๆไหม ต้องเลือกใช้ให้เหมาะกับผู้ฟัง เวลาพูดให้นักธุรกิจฟัง เราอาจจะนำจุดๆเดียวที่ดีมาพูดเป็น extreme แต่เวลาพูดให้นักวิชาการฟังอาจจะต้องพูดให้ปลอดภัย พูดเทาๆไว้ก่อน พูดกับเพื่อน “คุณพีร์มันเลวนิดหน่อย ดีเหมือนกันนะ” ก็จะฟังดูไม่สนุกอย่างแรง

ประสบการณ์สอนให้เรามองอะไรกว้างขึ้น มองอะไรจากหลายๆมุม มองอะไรเป็นเทาๆเป็น แต่ไม่ได้สอนให้คนใช้ extremist ไม่เป็นนะครับ บางครั้งคนฟังเราพูด เขาฟังทั้งประโยค แต่วลีๆเดียวเข้าหู ไม่ได้นำทั้งประโยคมาคิด พูดประโยค conditional ไปแต่ตัว condition ไม่เข้าหัว เช่น ผลิตภัณฑ์มวลรวมของประเทศจะเพิ่มมากขึ้น (หากเราสามารถเจรจาเปิดเขตการค้าเสรีกับประเทศโซมาเลียสำเร็จ) หรือ ผมรักคุณมากๆๆๆๆๆ รักที่สุดๆๆๆ (ถ้าคุณไม่เป็นกระเทย) ถ้าคนไม่รับประโยค condition ในวงเล็บจะทำให้เขาเข้าใจผิดได้มาก ถ้าเราคิดว่าผู้ฟังตรรกะไม่ดี การสื่อสารแบบ extreme อาจจะมีประสิทธิภาพกว่า ผลิตภัณฑ์มวลรวมของไทยไม่เพิ่มหรอก หรือ ผมไม่รักคุณแน่ๆ

สรุปก็คือใช้ extremist ให้ถูกเวลานะครับ แต่ยังไงก็ไม่อยากเขียนให้เข้าข้างคนฟังมาก เรารู้ว่าคนส่วนใหญ่พูดเป็น extremist อยู่แล้ว แต่ยังไงเวลาฟังใครพูด extreme ไตร่ตรองหารสองหารสิบไปบ้างก็ดี บางครั้งสิ่งที่พูดมันมันบวกมันคูณกับอารมณ์ไปเยอะเหมือนกัน Talk is cheap ครับ เราก็ไม่ควรไปสนใจสิ่งที่ไม่มีต้นทุนในสายตาของผู้พูดมากเกินไป

จริงๆแล้วคุณพีร์เป็นคนดีครับ

Hello, I Have A Horn Too...

2008-01-19T15:10:00.000+07:00

มีข้อสังเกตุมานานแล้วว่า'แตรรถยนต์'เป็นสิ่งประดิษฐ์ที่คนจำนวนมากในสังคมไม่รู้วิถีใช้อย่างถูกต้องและพอเหมาะ มันก็เหมือนกับเครื่องสำอางที่คนหลายๆคนชอบใช้มากเกินสมควร ผมรู้สึกว่าคนที่ขับรถหลายๆคนก็ใช้แตรกันพร่ำเพรื่อเกินไปเหมือนกัน แต่การบีบแตรบ่อยๆมันแย่กว่าการแต่งหน้าหนาเตอะตรงที่มันรบกวนคนรอบข้างในสังคมนี่แหละ และด้วยเสียงอันรบกวนโสตประสาทตัวเราเองและคนรอบข้างของแตรรถทำให้ผมรู้สึกว่าเราควรจะคิดให้ดีก่อนจะบีบแตรแต่ล่ะครั้ง และรู้สึกว่าใช้ให้น้อยที่สุดนั่นแหละคือดีที่สุด

ในขั้นแรก ผมมีความรู้สึกอย่างรุนแรงว่าเสียงแตรเป็นเสียงที่หนวกหูที่สุดที่เราจะได้ยินในชีวิตประจำวันหนึ่งๆ เป็นเสียงที่ฟังแล้วทำให้รู้สึกขัดเคืองแก่ตัวเองและคนรอบข้างได้ง่ายมาก มันไม่เหมือนเสียงกริ่งรถจักรยานใช่ไหมที่ฟังแล้วเรารู้สึกว่าน่ารักดี เมื่อเราบีบแตรตัวเราเองเสียสุขภาพจิต คนเดินไปเดินมารอบๆและคนขับรถทุกคนรอบๆก็คงเสียอารมณ์ไม่มากก็น้อยแน่ๆ มันเป็นเสียงที่ทำให้เกิดความไมสบายใจ เป็นเหตุให้รู้สึกทางลบ อึดอัดๆ เสียงแตรที่ได้ยินบนท้องถนนมันมีพื้นฐานแบบนั้น ในความเห็นส่วนตัวแตรมันก็เลยเป็นข้อยกเว้นในการขับรถมากๆ มันมีไว้ใช้ยามจะเป็นเท่านั้นจริงๆ เหมือนถังดับเพลิง ไม่บีบแตรเป็นNorm บีบแตรเป็นExeption ไม่ควรใช้อย่างพร่ำเพรื่อเลย

ง่ายๆเราควรจะตระหนักไว้เป็นหลักว่าจริงๆการบีบแตรมันมีไว้เพื่อใช้ส่งสัญญาณเพื่อประโยชน์ของการขับขี่เท่านั้น หลายๆคนบีบแตรโดยไม่เกี่ยวกับให้สัญญาณบนท้องถนนอะไรเลย ตัวอย่างที่เห็นบ่อยที่สุด คือไม่พอใจคนขับรถคันอื่นเลยบีบแตรแสดงความไม่พอใจ ง่ายๆเลยครับสมมุติว่ามีคนจอดรถคุยกัน สิ่งที่มักจะเกิดขึ้นคือคันข้างหลังบีบแตรใส่ ค้าง5 วินาที/ไม่ก็รัวใส่5ครั้ง 1วินาทีหรือ1ครั้งแรกอาจจะเพื่อให้สัญญาณ โอเคครับมีเหตุผลในวินาทีแรก แต่4ครั้งหรือ4วินาทีที่เหลือคือการด่า สังเกตุตัวเองกันดีๆนะครับว่าเราควรบีบแตรแค่ไหนและเพื่ออะไรอยู่ หรือๆหลายๆน่าจะเคยมีประสบการณ์เช่น เราติดไฟแดงอยู่คันหน้าสุด และไฟแดงเปลี่ยนเป็นไฟเขียว เรากำลังเข้าเกียร์ ในฉับพลันTaxiข้างหลังบีบแตรไล่แล้ว!?!? แบบนี้เรียกว่าไม่จำเป็นเลยครับไม่รู้ทำกันทำไม

โดยสรุปผมค่อนข้างจะต่อต้านการใช้แตรผิดวัตถุประสงค์ทุกชนิด มีความตั้งใจตั้งแต่เริ่มขับรถว่าจะบีบแตรให้น้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ เพราะเชื่อว่าเราสามารถขับรถเป็นเวลานานมากๆโดยไม่ต้องบีบแตรได้แน่ๆ ปีหนึ่งผมไม่คิดว่าผมต้องใช้มันเกิน10ครั้งหรอก ชีวิตบนท้องถนนมันไม่ได้จะลำบากขึ้นเลยแม้เราไม่ใช้แตร แค่ตั้งสติอดทน ใจเย็นๆ ขับสบายๆตามจังหวะไปเรื่อยๆ แค่นี้ก็ไม่ต้องสร้างมลภาวะเพิ่มให้สังคมได้อย่างหนึ่งแล้ว

-รูปโดย Sky Kite at Flickr.com

-เขียนค่อนข้าง extreme เพราะไม่ชอบเสียงแตรอย่างจริงใจ

Cute Minds Wink Alike

2008-01-11T21:29:00.000+07:00

บางครั้งการรู้อะไรเยอะๆก็ไม่ใช่เรื่องดีเสมอไป ในบางทีการรู้อะไรน้อยๆ แล้วมีความสุขง่ายๆแบบเด็กๆ ก็อาจจะเป็นพรสวรรค์ที่ผู้ใหญ่หลายๆคนไม่มีเลยก็ได้ การรู้อะไรมากๆการมีเหตุผลมากๆบางทีมันทำให้ชีวิตเรายากอย่างไม่จำเป็น นั่นคงเป็นหนึ่งในหลายๆเหตุผลที่หลายๆคนบ่นว่าอยากกลับไปเป็นเด็ก

การรู้อะไรมากๆการมีเหตุผลมากๆมันเป็นการตีกรอบชีวิตเราให้เล็กลงไปด้วย หากไม่ระวังให้ดี เรามะกจะเริ่มตัดสินคนอื่น ดี-ไม่ดี ชอบ-ไม่ชอบ เหมาะ-ไม่เหมาะ มากขึ้นเรื่อยๆเมื่อเราโตขึ้น สำหรับทั่วๆไปยิ่งเรารู้เยอะข้อแม้และเงื่อนไขในชีวิตมันก็เยอะขึ้นเรื่อยๆตามไปด้วย ชีวิตมันก็ซับซ้อนหลายชั้นขึ้น ต้องมีชั้นเชิง มีหน้ากาก ชีวิตยากๆแบบนี้มันมาตอนโต สมัยเด็กๆเราไม่เป็นแบบนั้นหรอก เราคิดอะไรมากแค่ไหนกัน คิด-พูด-แสดงออกง่ายๆสบายๆกว่านี้ตั้งเยอะ ความสุขตอนเด็กๆมันมาง่ายดีกว่า เพราะความที่หัวโล่งๆของเด็กนี่แหละ จะใช้คำว่าบริสุทธิ์ก็ได้นะ ชีวิตมันจะง่ายกว่านะถ้าเราไม่รู้อะไรมากเกินจำเป็น ขอยกตัวอย่างของสถานะการณ์จริงที่ไปเจอมาในประเด็นนี้หน่อยแล้วกัน

ช่วงที่กลับกรุงเทพมีวันหนึ่งผมพาแม่ของผมและเพื่อนคนหนึ่งและแฟนของเขาไปหาพระกัน รวมมี คือมี4คน รวมตัวผมที่ไปวันนั้น พระท่านก็สอนเรื่องการปฏิบัติธรรมตามปกติ สิ่งที่ท่านบอกให้ทำก็คือ มีสติอยู่กับเนื้อกับตัว รู้ทันความคิดที่โผล่เข้ามา ถ้าเผลอไปก็ให้รู้ทัน กลับมาดูกายกับใจตัวเอง สิ่งที่น่าสนใจคือในวันนั้น ผมซึ่งเป็นคนที่มีความรู้มากที่สุดในเรื่องการปฏิบัติ เป็นคนที่ทำตามคำสอนของท่านได้น้อยที่สุด เพราะผมฟังแล้วคิด จุดประสงค์ของการปฏิบัติวันนั้นคือ มีสติอยู่กับตัวให้มากที่สุด คิดให้น้อยที่สุด แต่ผมฟังประโยคหนึ่งแล้วก็คิด จับหลักที่ตัวเองอ่านมาก คิดไปต่อในหัวอยู่ตลอดเวลา กลายเป็นคนที่เละที่สุด สุดท้ายปวดหัวเพราะทะเลาะกับตัวเองเพราะอยากสงบ ในทางกลับกัน แฟนของเพื่อนผมที่ไม่เคยปฏิบัติไม่เคยฟังเลยกลับทำได้ดีที่สุด (แม่และเพื่อนมีความรู้อยู่บ้าง) เพราะเค้าฟังด้วยหัวและใจที่เปิดที่สุด เหมือนเด็ก สอนสิ่งดีๆจริงๆให้ก็รับได้ทันที พอบอกให้มีสติ ก็ทำได้ดี ไม่มีอะไรจะคิดต่อเหมือนผม กลายเป็นดีที่สุดใน4คน

ตัวอย่างอาจจะไม่ตรงซักเท่าไหร่ แต่ก็บอกอะไรได้บ้างนะครับว่าจิตใจแบบเด็กที่เปิดกว้าง มันรับสิ่งที่ดีได้ง่ายกว่า แม้ผมจะมีความตั้งใจดี แต่ใจที่มีอะไรอยู่ๆเยอะมันขวางไว้ การทำสิ่งที่ผมอยากทำ รู้สึกแบบที่ผมอยากรู้สึกมันเลยยากขึ้น เห็นหน้าของเด็กในรูปมั้ยครับ ผู้ใหญ่ทั่วๆไปไม่มีทางสดใสได้ขนาดนั้นหรอก ส่วนหนึ่งผมคิดเรามองว่าเด็กเล็กๆดูน่ารักไปหมดผมเชื่อว่าส่วนหนึ่งมาจากจิตใจที่เบาๆของเด็กนี่แหละ หลายๆคนพูดว่าเด็กบางคนยิ่งโตยิ่งน่ารักน้อยลง มันก็มาจากเรื่องความนึกคิดจิตใจนี่แหละ ทำความสำอาดใจตัวเองให้กลับไปเหมือนจิตใจของเด็กๆและทำชีวิตให้ง่ายๆเหมือนเด็กๆนะครับแล้วเราจะน่ารักขึ้น ความสุขมันจะง่ายขึ้น อะไรดีๆจะเข้ามาง่ายๆขึ้นแน่ๆ

- รูปเด็กน่ารักจังโดย Johnny Blood at Flickr.com

- พี่เลิกคอยกดดันให้เขียนอยู่นั่นแหละ

- รู้สึกขัดเขินเล็กน้อยเนื่องจากไม่ได้เขียนมานาน

ณ โยนพำคาง

2008-01-08T20:21:00.000+07:00

-รูปโดยคุณ Jeabb

-เห็นคนเค้าลงรูปนี้กันเลยเอาบ้าง

-เชิญอ่าน Entryสุดฮอตของคุณเลิก คลิกที่นี่ แนะนำจริงๆสำหรับคนผ่านไปผ่านมา

Recapitulation

2007-12-30T10:22:00.000+07:00

ปลายปีแล้วก็ขอย้อนรอย Blog นี้กันหน่อยเพื่อเป็นส่งท้าย

Blog นี้เปิดตัวขึ้นเมื่อราวๆเดือนกรกฎาคมปีนี้เนื่องจากก่อนหน้านั้น เป็นช่วงที่เราได้เล่น Internet บ่อยๆเนื่องจากไม่ค่อยมีอะไรทำ และได้เข้าไปอ่าน Blog เพื่อนบ้านอยู่บ่อย ซึ่งก็จะเป็นของพี่เลิกซะส่วนมาก และก็ต่อไปยังพี่เจี๊ยบ พี่พี และคุณtick และพี่น้องคนอื่นๆในเวลาต่อมา จริงๆชาว Blog เหล่านี้ส่วนมากก็ไม่ได้รู้จักกันเป็นอย่างดีมาก่อน ก็มีทำความรู้จักกันในนี้เนี่ยแหละ ตอนที่อ่านงานเขียนตามBlogไปก็รู้สึกว่างานเขียนของบางคนมีแง่คิดดีๆให้เสมอ บางคนก็เขียนได้จริงใจเหลือเชื่อ บางคนก็มีความรู้ใหม่ๆให้เรียนรู้ และก็เห็นถึงการพัฒนาวิธีเขียนวิธีเรียบเรียงขึ้นเรื่องๆในงานของแต่ล่ะคนด้วย

พอได้อ่านบ่อยๆ มันก็เลยก็เป็นแรงบันดาลใจให้เราอยากเขียนบ้างเพราะเราก็รู้สึกว่ามีเรื่องที่อยากเล่าเหมือนกันและอยากฝึกเขียนด้วยก็เลยชักชวนกับคุณ Plop ให้มาช่วยกันเขียน ก็เลยได้ออกมาเป็น Blog นี้ Theme ที่คุยไว้กับคุณ Plop จริงๆก็คือเขียนเกี่ยวกับอะไรก็ได้ที่ดูมี Insight ซักเล็กน้อย คือหวังว่ามันจะให้ประโยชน์กับคนที่อ่านได้บ้างทางใดทางหนึ่งและพยายามจะหลีกเลี่ยงเรื่องส่วนตัวไว้ให้มาก (แต่ผมก็ใส่เข้าไปบ้างอยู่เป็นประจำ)

ตัวอย่างEntryที่น่าสนใจในช่วงที่ผ่านมาเผื่อใครพลาดไป

-เด็กอีโมวัฒนธรรมป๊อปและวงการเพลง

-แทงข้างหลังทะลุถึงหัวใจ

-1,7000 และ 18,000

-จิตใจสุนัขจิ้งจอก

-ความ(ไม่)แตกต่างของผู้หญิงและผู้ชาย

-Love Foolosophy

เอาเป็นว่าขอบคุณคนเขียนBlogเพื่อนบ้านทุกคน คนอ่านทุกคนในช่วงที่ผ่านมาไม่ว่าจะเป็นขาประจำหรือขาจร ขอบคุณสำหรับcommentทุกอันที่มาเขียนกันไว้ด้วย รวมๆกันทำให้เป็นประสบการณ์ใหม่ที่สนุกดีสำหรับพวกผม ไว้หลังวันที่ 11 มกราคม 2551 จะกลับมาเขียนบ่อยๆอย่างเต็มตัวอีกรอบครับ

สวัสดีปีใหม่ ขอให้ทุกคนมีความสุขมากๆ...

Phir-Plop

Filthy Rich

2007-11-28T15:28:00.000+07:00

เพิ่งรู้เมื่อเร็วๆนี้ว่า Filthy Rich แปลว่ารวยมากมหาศาลอะไรแบบนั้น วันนี้ว่างๆเลยเข้าไปดู List คนรวยที่สุดในโลกของโลกมา อันนี้จัดโดย Forbe น่าสนใจว่าคนอยู่อันดับที่ 100 ก็ยังมีเงิน 7.3พันล้านเหรียญ... คนรวยกันได้เยอะจริงๆแฮะ... ใน 100 อันดับนี้มี American 39คน Russiam 14คน Indian 8คน (ไม่ได้นับเอง อ่านสรุปเอา) ที่น่าสนใจคือยังไม่มีคนจีนแผ่นดินใหญ่ใน100อันดับแรกแต่อีกไม่นานก็คงมีแหละ List นี้รวมทั้งความรวยที่สร้างเองและมรดกที่ได้รับมา แต่สิ่งที่น่าสนใจก็คือ ส่วนใหญ่ของ 100 อันดับนี้เป็นคนที่รวยด้วยตัวเองสร้างเอง สถิติบอกว่า American 30 จาก 39 คนในร้อยอันดับแรก สร้างด้วยตัวเองใน Generation นี้ เค้าวิเคราะห์ว่าตระกูลที่รวยมากๆในอตีดความรวยมันก็จะกระจายตัวไปภายใน 2-3 Generation พวกที่ได้มรดกก็เลยไม่รวยพอที่จะอยู่ใน List

ส่วนที่น่าสนใจในการวิเคราะห์Listนี้ต่อมาก็คือ พวกที่รวยด้วยตัวเองเนี่ย มันก็แยกได้อีกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกรวยจากการได้การปกป้องของรัฐ ได้ Monopoly เช่นพวก เศรษฐีน้ำมัน Russia เป็นต้น พวกนี้ได้สัมปทานผูกขาดจากรัฐก็เลยรวยได้น่ากลัวแบบนั้น ซึ่งจะต่างจากคนก่อนตั้ง Microsoft(อันดับ1), Wal-mart (อันดับ23), Google (อันดับ26), IKEA (อันดับ 4), Dell (อันดับ30), Zara (อันดับ 8 (Zara ที่ขายเสื้อเนี่ยแหละ)) หรือพวก Investor เก่งๆทั้งหลาย คนพวกไม่ได้การปกป้องจากรัฐแล้วรวยได้ นี่น่าชื่นชมนะ รวยได้เพราะทำธุรกิจจริงๆเปิดตลาดสินค้าบริการใหม่ๆ คิดรูปแบบวิธีทำธุรกิจใหม่ๆที่มาพอดีกับโลก Digital และ Globalization ในยุคนี้จริงๆ ดูว่า Deserve ความรวยกันดี แต่มันก็ทำให้นึกถึงคนไทย อยากรู้เหมือนกันว่าพวกที่อยูอันดับต้นๆของประเทศไทยรวยเพราะอะไร มรดก เก่ง หรือไปมายังไงกัน น่าจะมีคนเอามาวิเคราะห์บ้าง

พลิกประเด็นเล็กน้อยต่อเนื่องจากเรื่องความรวย เมื่อไม่นานมานี้คุณเลิกcommentไว้ว่า ในหลายๆครั้งคนเราอยากรวยอยากดัง แต่ก็ไม่ได้รู้ว่าจะรวยไปทำอะไร รวยแล้วดีไม่ดียังไง ดังแล้วมันดียังไง เป็นประเด็นที่น่าสนใจนะ ความรวยความดังมันมีอะไรติดมาด้วยบ้าง รวยหรือดังแล้วมันแลกมาด้วยอะไรที่สำคัญในชีวิตเราบ้างหรือปล่าว มันมีปัจจัยหลายอย่างที่ต้องคิดไปด้วย ซึ่งอันนี้มันแล้วแต่เป้าหมายของแต่ละคนว่าให้คุณค่ากับอะไร มันเป็นเรื่องของการจัด priority ของชีวิตล่ะมั้ง สำหรับผมข้อดีของความรวยก็คือทำให้เราทำสิ่งที่อยากทำได้มากขึ้น ดังแล้วก็อาจจะมีผลแบบนั้นได้เหมือนกัน คือบ้างทีชื่อเสียงมันอาจะทำให้เราทำสิ่งที่เราต้องการได้มากขึ้น รวมๆก็คือเป็นหนึ่งในวิธีการขยายพื้นความสามารถของเรา อย่าง Bill Gates กับ Warren Buffet ตอนนี้ก็นำเงินมาทำการกุศลในระดับที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนและ ก็เป็นตัวอย่างว่าความรวยและดังมันก็ทำให้เกิดผลดีได้โดยรวมๆถ้าเรามีความตั้งใจที่ดีแบบนี้ แต่ข้อไม่ดีมันก็อาจจะมีติดมาด้วยได้ง่ายๆเหมือนกัน เช่นความวุ่ยวายเป็นต้น ลี้คิมฮวงเคยบอกไว้ว่า 'ชีวิตนี้เกลียดที่สุดคือความวุ่นวาย' โดยส่วยตัวก็รู้สึกแบบนั้นเหมือนกัน ความวุ่นวายเป็นเรื่องใหญ่มากสำหรับผม สิ่งที่ผมให้คุณค่าจริงๆมันทำให้ดีได้เฉพาะเมื่อมีความวุ่นวายต่ำๆ เพราะฉะนั้นความดังก็เลยไม่จำเป็นเลย และก็รู้ว่าจะทำให้รวยเท่าที่ทำให้อยู่ได้สบายๆก็พอแล้ว จะไม่ยอมให้ความวุ่นวายมันติดมาด้วยเยอะๆแน่ๆ มีเงินมากเท่าที่จะไม่ทำให้ชีวิตยุ่งเหยิงเกินไปคงจะดีกว่า Optimalแล้ว...

เอาเป็นว่าใครจะอยากรวยอยากดังแค่ไหนก็คงแล้วแต่รสนิยมในการใช้ชีวิตของแต่ล่ะคน คงตัดสินกันไม่ได้ มันก็คงอยู่ที่ว่าเป้าหมายและสิ่งที่ให้ค่าจริงๆมันคืออะไร แล้วก็ทำตามไปทางนั้น ความรวยหรือดังพวกนี้ จริงๆมันก็น่าจะเป็นแค่ Means ไปสู่ End บางอย่าง มากกว่าที่จะเป็นEndในตัวเอง สำคัญมันก็คือหาสิ่งที่สำคัญสำหรับตัวเองให้เจอก่อนนี่แหละมั้ง มันจะได้รู้ว่าเราควรจะทำอะไรมากแค่ไหน...

-ภาพที่ไม่ค่อยเกี่ยวกับเรื่องที่เขียน โดย Ronal Suello at flickr.com
-ขอบคุณศุภฤกษ์ที่ทำ Header อันใหม่ให้
-ตอนนี้อยู่ในประเทศไทยแล้ว
-อวยพรให้ Filthy Rich brand รุ่งเรือง

Improvisation

2007-11-27T19:48:00.001+07:00

อารมณ์ดีแฮะ...ขออนุญาติเขียนเรื่อยเปื่อยซักหน่อย

วันนี้หลังจากสอบเสร็จรู้สึกถึงความปลอดโปร่งสบายใจแบบเด็กๆที่ทุกคนน่าจะจำได้ การได้วางภาระใดๆที่จำเป็นต้องแบกไว้ลงได้ มันไปก็ทำให้รู้สึกสบายใจดีแน่อยู่แล้ว ประกอบกับการที่ได้รู้ว่าจะได้กลับประเทศราวๆเดือนนึงอีกด้วย ยิ่งทำให้รู้สึกสงบใจสบายดีเป็นพิเศษ จริงๆความรู้สึกสบายใจ (Relief) แบบโล่งๆแบบนี้เนี่ยมันเป็นความรู้สึกที่ดีที่สุดอันหนึ่งที่เราจะรู้สึกได้เลยล่ะมั้ง ผมคิดว่ามันคือการที่ใจได้กลับไปสู่สภาพกลางๆเบาๆของมันไม่ได้อยู่ในอารมณ์แรงๆไม่ว่าจะด้านบวกด้านลบ ความดีใจแบบเบาๆแบบนี้เป็นเป็นเรื่องที่น่าพอใจที่สุดแล้วล่ะ

ภาวะปกติของใจเนี่ยมันอาจจะเรียกได้ว่าดีกว่าสภาวะอื่นๆทั้งหมดก็ว่าได้ เพราะมันเบานี่แหละ คนที่มีความสุขแบบมากๆ ถ้ามองไปมันก็ถือเป็นความหนักอย่างหนึ่งนะ ใจเคลื่อนแรงๆจริงๆมันเหนื่อยนะลองสังเกตุดูสิด้านไหนก็แล้วแต่สุขหรือทุกข์ แต่กลับกันอะไรที่ทำให้ใจมันนิ่งๆกลางๆเบาๆจริงๆมันเยี่ยมกว่ามากนัก ความสุขตอนถึงบ้านมันจะรู้สึกดีใจแบบโล่งๆเบาๆใช่ไหม นั่นแหละความรู้สึกแบบที่ผมว่าดีที่สุด ความเป็นบ้านสำหรับผมก็คือที่ๆอยู่แล้วทำให้เกิดสภาวะใจเบาๆสบายๆนี้ขึ้นนี่แหละ พอเข้าบ้านมันก็เหมือนวางของที่แบกไว้ด้วยภาระข้างนอกลง มันก็เลยรู้สึกแบบนั้น Party ข้างนอกกับอาจจะสุดมันส์แต่คำว่าสบายใจมันไม่อยู่ที่นั้นเหมือนบ้านน่ะสิ เพลงBoydเพลงนึงเคยบอกประมาณว่า 'เหมือนคนหลงทางพบคนรู้จัก เหมือนเจอของสำคัญที่หล่นหาย' ผมว่ามันแสดงความรู้สึกที่ดีในแบบที่ผมบอกได้ประมาณหนึ่ง มันไม่ได้ดีใจท้วมท้น มันเป็นอารมณ์ Relief นี่แหละ แบบ เฮ้อ... แล้วก็ยิ้มๆเฉยๆ...

ความสัมพันธ์ของคนก็เหมือนกัน ครอบครัวที่ดีก็ไม่ได้ทำให้เราดีใจมากมายใช่ไหม มันจะสบายๆออกไปในอารมณ์ให้ความมั่นคงและแน่นอนมากกว่า เจอก็ดีไม่เจอก็ได้ ไม่เดือดร้อนจะเป็นจะตาย แบบนี้แหละที่ดีที่สุด คนที่อยู่ด้วยคุยด้วยแล้วสบายใจที่สุดต่างหากที่สำคัญ คนที่ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่บ้านหรอกที่ดีที่สุด ไม่ใช่คนที่ทำให้รู้สึกสนุกสนานจัดจ้านเหมือนอยู่ในParty คนที่ทำให้เราวางสิ่งหนักๆลงต่างหากที่น่าอยู่ด้วย ไม่ใช่คนที่ทำให้เราต้องแบกอะไรหนักๆเพิ่ม คิดถึงใครไม่จำเป็นต้องร้อนรนร้อนแรงก็ได้ คิดถึงแบบสบายๆก็มีนะ แบบยิ้มไปคิดถึงไป อาจจะฟังดูตลกๆหน่อย แต่จริงๆมันดีนะ ไม่ต้องร้อนแรงกันมากก็ได้ ความสัมพันธ์ที่ดีมันควรจะเย็นๆสบายๆมากกว่าล่ะมั้ง

เอาเป็นว่าถือไว้มันก็หนักวางได้มันก็เบาไม่ว่าจะเป็นทางกายหรือใจ ที่ไหนที่ทำให้เราวาง คนไหนที่ทำให้เราเบา สิงไหนที่ทำแล้วสบายใจ นั่นแหละดีที่สุดแล้วมั้ง... พอใจแล้ว จบแบบนี้เลยแล้วกันนะ ไว้จะเขียนอันใหม่เร็วๆนี้... คิดเรื่องออกแล้ว...

-ภาพโดย BenGoode at flickr.com

RE: IP Skeptic

2007-11-25T22:38:00.000+07:00

ตอนแรกว่าจะ comment แต่มันยาวมากจนเขียนเป็น entry ใหม่ดีกว่า

คุณ Phir ได้พูดถึงข้อเสียของ IP Law ไปแล้ว แต่การที่ไม่มี IP เลยก็คงจะไม่ดีเท่าไหรเพราะว่า innovation มันมีต้นทุนของมันอยู่ ถ้าราคาของ innovation ต่ำเกินต้นทุนก็จะไม่มีใครคิดค้นอะไรใหม่ๆ หรือคิดได้ก็จะไม่ปล่อยออกมาสู่ public ทำให้ตลาดไม่ efficient อีก แย่กว่านั้นคือผู้ผลิตก็ต้องเสียทุนเพิ่มขึ้นในการคิดหากลไกป้องกันการลองเลียนแบบอีกด้วยซึ่งถือว่าเป็นเงินที่จ่ายไปอย่างไม่มีประสิทธิภาพ

ระดับที่ optimal ของ IP Law อยู่ตรงไหนอาจจะเป็นคำถามที่ตรงประเด็น ก่อนอื่นขอพูดว่าถ้า IP มีต้นทุนและก็เป็น positive externalities ด้วย กลไกตลาดไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ถ้าไม่มีการ intervene การแก้ปัญหาแบบพื้นๆที่สุดคือ subsidize innovator แต่การ subsidize มีปัญหาในภาคปฎิบัติเพราะใครจะเป็นผู้ให้เงิน รัฐบาล ผู้บริโภค? การให้ incentive กับ innovator ก็ต้องเป็นในรูปแบบอื่น เช่นการลดภาษี หรือการเป็น monopoly ในช่วงเวลาหนึ่งๆ

ต้องทำความเข้าใจก่อนว่า monopolist จะได้ monopoly rent ซึ่งมันจะไปคล้ายๆกับการ subsidize แต่ว่าอาจจะเสียเวลาเพราะต้องให้เวลา monopolist เพื่อจะ extract กำไรจากตลาด เพราะฉะนั้นตาม dynamic แล้วมันจะไม่ efficient เท่ากับการ subsidize แต่ practical กว่า ปัญหาที่สำคัญมากคือเราไม่รู้ว่าเราควรจะให้ incentive มากเท่าใด อย่างน้อยควรจะให้ rent เท่ากับ cost ของ innovation แต่ทว่ากำไรจาก monopoly มันขึ้นอยู่กับ market condition ด้วยซึ่งถือเป็น uncertainty ถ้าเราเขียน incomplete contract ขึ้นมาก็เหมือนเป็นการ discrimination ระหว่าง innovator อีก จุดนี้แหละที่เป็นปัญหาที่แก้ยาก การให้ incentive เป็นสิ่งที่ต้องทำ แต่เราหา instrument อื่นที่ดีกว่านี้ได้ไหม

การมา IP ต้องมองในแง่ political economy ด้วย ลองนึกภาพง่ายๆว่าถ้า IP Law มีผลบังคับใช้ในไทยทำให้ต้นทุนของการหาของเถื่อนสูงมากๆจะเกิดอะไรขึ้น อย่างน้อยเราต้องซื้อ Windows ของจริง Office ของจริง เหมือนกับว่าของอย่างเดียวกันขึ้นราคา social welfare ของคนในประเทศจะลดลงอย่างมาก รวมๆกับต้นทุนของการ monitor อาจจะมากเกิน benefit ของ IP Law ในประเทศก็ได้ ทำไมเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นได้ล่ะ ตอบคร่าวๆว่าเพราะเรามีตลาดอื่นที่ innovator จะ extract กำไรได้ ถ้าเป็น software ก็คือ ตลาด US ที่มีการ enforce IP Law ทำให้ innovator ยังมีอยู่ ประเทศไทยก็เป็น free rider ไป ซื้อโปรแกรมเถื่อนไป คนในประเทศก็ enjoy

แต่ควาวนี้ก็มาถึง innovator ในประเทศเราว่าจะให้ incentive อย่างไร เอาแบบเฉพาะเจาะจงเลยว่าผู้ถูกละเมิดทรัพย์สินทางปัญญารายใหญ่อย่าง Grammy ควรจะทำอย่างไร ถ้าคิดว่าไทยไม่มี incentive ในการ enforce IP Law อย่างที่ได้ยกตัวอย่างไปข้างต้น Grammy ก็ควรจะเปลี่ยน business model อย่างที่ทำอยู่นั่นเอง แล้วถึงเวลาที่ตลาดของไทยมี innovator หนาแน่นเพียงพอหรือว่ารัฐบาลมีงบประมาณเพียงพอและมองว่าอยากจะให้มี innovator เกิดมากขึ้นในประเทศ รัฐบาลก็จะ enforce IP Law อย่างจริงจังในที่สุด และถึงคราวนั้นเราคงเห็นคนไทยจ่ายต้องจ่ายเงินค่า monopoly rent ให้กับ innovator และเห็นชาติเพื่อนบ้าน free ride ใช้ของเถื่อนของเรานั่งหัวเราะหึหึอยู่

-เขียนตอบเพื่อทำตามคำเรียกร้องของคุณ Phir

IP Skeptic

2007-11-24T14:03:00.000+07:00

ตอนเปิด DVD ดูเมื่อกี้นี้ก่อนจะเข้า Menu มันก็มีโฆษณาอย่าซื้อของปลอมและโหลดMP3 ทำนองว่า " You wouldn't steal a car. You wouldn't steal a bag. Stealing is a crime." ดูแล้วก็มานั่งคิดว่ามันเปรียบเทียบได้ดีแค่ไหน ก็เข้าใจConceptนะว่ามันสื่ออะไร แต่ในทางหนึ่งก็รู้สึกว่าจริงๆมันไม่เหมือนกันนี่ ของที่เป็น Intellectual Property กับ Earthy Property ธรรมดา... เราอาจจะไม่จำเป็นต้องปฎิบัติกับมันเหมือนกันก็ได้

ของที่เป็นทรัพย์สินแบบที่จับต้องได้มันมีลักษณะ Rival คือถ้าผมขโมยรถใครซักคน คนๆนั้นก็ไม่มีรถใช้ เดือดร้อน การใช้ทรัพย์สินหน่วยหนึ่งมัน Interfere กัน และเมื่อคนหนึ่งใช้อีกคนหนึ่งก็ใช้ไม่ได้ มัน Excludable แต่ของที่เป็นทรัพย์สินทางปัญญา จริงๆแล้วมันตรงกันข้าม ก็คือของหนึ่งหน่วยมันใช้ตอบสนองความต้องการของคนได้จำนวนไม่จำกัด โดยแทบจะไม่มีcostกับคนเหล่านั้นเลยด้วย โดยรวมๆก็คือเป็น Public Goods เช่นถ้าEdisonสอนวิถีทำหลอดไฟให้ผม ผมก็ทำเป็น Edisonก็ยังทำเป็นอยู่ ถ้าเป็นสมัยนี้ผมเอาไปคนอื่นต่อได้อีกเป็นล้านๆผ่านWikiแบบฟรีๆ (มีค่าต่อ Internet หน่อยก็ได้) ถ้าเป็นโน้ตดนตรีที่คุณPlopเขียน ผมอ่านแล้วจำได้ผมก็เล่นได้ร้องได้ ทำทุกอย่างกับมันได้อีกเหมือนกัน คุณPlopจริงๆแล้วไม่ได้เสียความสามารถไปถ้าผมจะเอามาเล่นมาร้องใช่ไหม... การขโมยรถกับขโมยเพลงคุณPlop มันก็เลยอาจจะไม่เหมือนกันเสียทีเดียวใช่ไหม โดยสรุปจริงๆแล้วของที่เป็น Intellectual มันมีธรรมชาติเป็นของส่วนรวม เป็น Common/Public Goods อยู่แล้ว จุดเริ่มต้นคือเราควรปล่อยให้มันกระจายไปได้ทั่วๆตามธรรมชาติของมันต่างหาก

แต่เหตุผลที่เราสร้างระบบทรัพย์สินทางปัญญาขึ้นมาเป็นข้อยกเว้นจริงๆก็เพื่อสร้างincentiveให้คนสร้างข้อมูลและความรู้พวกนั้นขึ้นมาตอนแรกต่างหาก เพราะด้วยลักษณะ non-excludable ของมันนี่แหละที่ทำให้กลัวว่าความคิดและทรัพย์สินทางปัญญาในโลกมันจะมีออกมาไม่พอถ้าปล่อยให้คนนำสิ่งที่มีคนคิดขึ้นมาใหม่ไปใช้ได้ฟรีตั้งแต่แรก เพราะเค้าเชื่อว่าการจะคิดIdeaต่างๆมันมีcost เพราะฉะนั้นเราน่าจะสร้าง Monopoly ที่ชื่อ Intellectual Property (IP) และมอบให้กับผู้คิดช่วงเวลาหนึ่งก่อน เพื่อให้คนคิดได้มีโอกาศทำกำไรคืนและจะได้มี Incentive ในการผลิตกันต่อไป ก่อนจะปล่อยให้ความรู้มันกลับไปเป็นของ Common ตามธรรมชาติเดิมของมัน

-ข

แต่ทีนี้ปัญหาที่มีอยู่ของระบบในปัจจุบันก็คือเรามีแนวโน้มจะสนับสนุนการปกป้องIPที่เยอะเกินไป ส่วนหนึ่งเพราะเรามองว่าถ้า Cost ของการ Copy มันต่ำลง ระดับความหนาแน่นของการปกป้องสิทธิ์ในทรัพย์สินทางปัญญามันควรจะมากขึ้น.. นึกถึงเส้นๆหนึ่งนะครับตัว สุดด้านหนึ่งของเส้นเป็นพระเขียนพระไตรปิฏกบนใบลาน ตรงกลางของเส้นป็นคนพิมพ์หนังสือฤทธิ์มีดสั้นด้วยแท่นพิมพ์ ถัดมาอีกหน่อยเป็นคนกับเครื่องXerox และสุดเส้นอีกด้านหนึ่งเป็น Internet จะเห็นได้ว่า Costของการ Copy มันลดลงเรื่อยๆ สมัยแรกทุกคนต้องเจอกันแล้วนั่งเขียนทีละอันถ้าจะCopy อันสุดท้ายแค่คลิกเดียวผ่าน peer-to-peer sharing program ก็Copyได้แล้ว ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหนในโลกด้วย ระดับของ Excludability มันลดลงเรื่อยๆ CostในการCopyก็ลดลงเรื่อยๆด้วย สมัยใบลานทรัพย์สินทางปัญญาไม่จำเป็นเพราะแค่คุ้มครองตัวใบลานมันก็พอ สมัยหนังสือก็ต้องใช้Copyrightหน่อยมีแท่นพิมพ์กันแล้วนี้ Scale มันใหญ่ขึ้นน่ากลัวขึ้นใช่ไหม และพอสมัยInternetเราเลยเข้าใจว่าต้องใช้ระบบ Digital Copyright ที่เข้มแข็งเข้มงวดยาวนานที่สุดกันการเจาะทุกชนิด เพราะมัน Copy กันง่ายที่สุดนี่ ถ้าปล่อยให้CopyกันในNetก็เท่ากับลด Incentive ในการผลิตอยากมหาศาลสิ...

-ข

คำอธิบายแบบข้างบนมันฟังดูดีแต่มันไม่ถูกทั้งหมดนะสิ ถ้าเรามองกลับไปว่า IP มันมีไว้เพื่อสร้างIncentive เราก็ควรจะรู้ว่าสมัยที่CostในการCopyมันลดลง Costในการ ผลิตโฆษณา แจกจ่าย มันก็ลดลงด้วย และขณะเดียวกันขนาดของตลาดมันก็ใหญ่ขึ้นมหาศาล ดังนั้นคำถามมันก็คือถ้าเป็นแบบนั้นเราจำเป็นต้องเพิ่มความเข้มงวดของIP เพื่อสร้างIncentiveตามไปจริงหรือ ตลาดที่ใหญ่แบบ Internet ที่มีรอยรั่วมันสามารถสร้างรายได้ๆมากกว่าตลาดเล็กๆแคบๆที่เจ้าของ IP rightคุมสิทธิ์ได้เต็มที่ไม่ใช่หรือ จริงๆแล้วเจ้าของสิทธิ์ทางปัญญาทั้งหลายได้ประโยชน์หรือเสียประโยชน์จากการกระจายตัวของสินค้าในInternetกันแน่ใครจะกล้าตอบ มันอยู่ที่Business Model มากกว่า การมี Youtube แล้วมีคนเอา MV พี่Birdไปลงโดยไม่ขอ Grammy มันดีหรือแย่ต่อคนผลิตงานกันแน่ แย่เพราะคนจะไม่ซื้อVCD แค่นั้นจริงหรือ มันไม่ง่ายแค่นั้นหรอก ถ้าเราวางกระป๋อง Coke เข้าไปใน MV แล้วบอกว่าจะลง Youtube เราก็อาจจะเก็บค่าโฆษณาได้เยอะขึ้นใช่ไหม (สมมุตินะ) แล้วความดังของMVที่เพิ่มขึ้นอีกล่ะ Incentive มันก็ยังอยู่นี่ ทั้งที่ระบบมันรั่วๆ ยกตัวอย่าง Model นี้ได้อีกเป็นร้อยเลย...

ข

นอกจากนั้นคำถามย่อยๆก็ยังมีว่าจริงๆแล้วคนเราคิดเขียนงานขึ้นมาด้วย Incentive อะไรบ้าง ทำไม Wikipedia คนถึงเข้าไปเขียนกันจัง ทำไมของที่เป็น Open Source Software ถึงรุ่งเรืองได้ทั้งๆที่ไม่มีใครถือสิทธิ์ขาด ตัวอย่างที่เด่นๆก็เช่น OS Linux ที่คนชอบใช้กันตาม Server ที่มีคุณภาพเป็นที่นิยมเหมือนที่เป็นอยู่ก็เพราะเค้าปล่อยให้คนCopyและดัดแปลงกันตามสบายไม่ต้องจ่ายค่าทำเนียมให้คนเจ้าของคนแรกนี่แหละ ภายใต้เงื่อนไขที่ว่าทำเสร็จแล้วสิทธิ์ในงานต้องเป็นของส่วนรวมต่อ (เขาทำกันภายใต้ของที่เรียกว่า General Public License) คำถามมันก็มีว่าทำไมคนมันยังเขียนอะไรใส่ให้ Linux กันทั้งๆที่ไม่ได้สิทธิ์ไม่ได้เงินอะไร อะไรเป็นIncentiveให้ทำ บางคนก็วิเคราะห์ว่าคนพวกนั้นเอาไปใส่ Resume บางคนทำเพราะอยากโชว์ อยากทดสอบความสามารถตัวเอง อยากได้ชื่อเสียง อะไรก็แล้วแต่ แต่มันก็ไม่สำคัญหรอกว่าอันไหน แค่มันก็พิสูจน์ได้ว่าของที่เป็น Common เป็น Public Goods มันไม่จำเป็นต้องทำให้ไม่มี Incentive ให้มีการพัฒนาสร้างสรรที่ต่อเนื่องเสมอไปแล้วกัน ความกลัวที่ว่าถ้า สิทธิ์ในIPไม่แข็งแรงพอมันจะทำให้เกิด Underproduction มันไม่จริงแท้ขนาดนั้น

และจริงๆแล้วการมีIPเยอะๆแน่นๆ มันอาจจะสร้าง Disincentive แทนก็ได้ถ้าจะมองไป เพราะมันเพิ่มราคาของความรู้ของIdeaที่เป็นฐานของความรู้ใหม่ๆไปในเวลาเดียวกันใช่ไหม ในระบบความรู้ของโลกเรา ทุกคนยืมความคิดคนอื่นมาสร้างงานต่อกันอยู่เสมอไม่ใช่หรือ เราควรจะจำว่าMonopolyที่IPสร้างมันเพิ่มราคาของInputของความรู้ใหม่ๆไปในตัวเสมอ ที่เขียนมายาวๆก็เพราะรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อยกับระบบIPที่มีอยู่ในปัจจุบันที่มันจะคิดว่ายิ่งเยอะยิ่งดีเสมอไป IPจริงๆมันเป็นแค่ข้อยกเว้นต่างหาก มันจำเป็นต้องมีนะ แต่มันไม่ควรมีมากไป ของที่เป็นIntellectual มันต้องปล่อยให้กระจายเป็นหลักตะหาก ธรรมชาติมันมีอยู่แบบนั้นนี่ครับ....

ใครสนใจอ่านเรื่องพวกนี้ต่อเชิญได้ที่ Journal of Thought

-รูปโดย pierre-o at flickr.com (flickrนี่ก็ตัวอย่าง)

-ความรู้ได้มาจากการเรียนกับ James Boyle (2006)

-เขียนเรื่องวิชาการขวางโลกวันนี้เพื่อทำตามคำเรียกร้องของคุณPlop

กระทงหลงทางในกรอบของความคิด

2007-11-16T21:52:00.001+07:00

ไม่ได้เขียนมานานเพราะมีเรื่องต่างๆเข้ามามากมาย คราวนี้ขอแตกประเด็นจากกระทงหลงทางนิดหนึ่งแล้วกัน

ปกติมนุษย์เรามักจะชอบตีความสิ่งต่างๆตามตวามเชื่อของตัวเองในเบื้องต้น ลองสมมุติว่าความคิดของแต่ละคนพื้นที่ในวงกลมวงหนึ่งเรียกมันว่ากรอบทางความคิด เราไม่รู้เรื่องอะไรเลยเกี่ยวกับพื้นที่ข้างนอกวงกลมนี้ พอรับรู้เหตุการณ์อะไรปุ๊ป เราก็เอาความรู้หรือประสบการณ์ที่อยู่ในวงกลมนี้มาแปลความหมายให้ใกล้เคียงกับเหตุการณ์นี้ที่สุด ถ้าเกิดเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นโดยอยุ่นอกพื้นที่ๆเรารู้จักขึ้นมา เราก็ไม่สามารถแปลความหมายได้ตามสภาพความเป็นจริง แต่ถ้าเราพยายามเรียนรู้ คิดนอกกรอบ วงกลมของเราก็จะขยายขึ้นไปเรื่อยๆครอบคลุมพื้นที่มากขึ้น มองอะไรได้ตามความเป็นจริงมากขึ้น เรามักจะพูดกันว่าบางคนมองอะไรกว้าง นั่นคือเพราะกรอบทางความคิดของเขามีพื้นที่กว้างนั่นเอง

มีงานวิจัยชิ้นหนึ่งชื่อว่า Media Bias ของ Sendhil Mullainathan & Andrei Shleifer (2002) สร้างแบบจำลองในเชิงทฤษฎีเกมเพื่ออธิบายปรากฏการที่สื่อพยายามจะเขียนข่าวให้เอนเอียงไปทางความเชื่อของผู้อ่าน เพราะว่าผู้อ่านจะคิดว่าสื่อใดดีก็ต่อเมื่อสื่อนั่นๆให้ข่าวที่ตรงกับความเชื่อในเบื้องต้น (prior belief) ทั้งๆที่เรื่องราวที่แท้จริงไม่ได้เป็นอย่างในข่าว ปรากฏการณ์นี้ก็มีอยู่ที่ไทยอย่างเห็นได้ชัด หากเราเชื่อว่าชายที่อาศัยอยู่ต่างประเทศคนหนึ่งไม่ดี เราก็อ่านผู้จัดการ ถ้าเราเชื่อว่าเขาดีเราก็เล่นพันทิพย์ ผู้จัดการณ์ก็จะเขียนข่าวเอนเอียงไปทางที่ ผู้อ่านผู้จัดการณ์เชื่อ ผู้อ่านก็เลยติดเอาๆ หากเราไม่ได้มีความเชื่ออย่างที่ผู้จัดการณ์เขียน เราก็อาจจะพูดว่าผู้จัดการเขียนอะไรไม่เหมือนสื่อ สุดขั้ว เป็นต้น พอผู้อ่านมีความเชื่อในเบื้องต้นหลายแบบ คราวนี้เลยเกิด market segmentation ขึ้นมาตามความเชื่อแต่ละแบบของผู้อ่าน แต่ละสื่อก็เบี่ยงเบนข่าวไปตามความเชื่อของแต่ละ segment นั่นเอง

การมีความเชื่อในเบื้องต้นแล้วยึดติดกับมันจะเป็นสิ่งที่ขัดขวางการเข้าใจอย่างถ่องแท้ การเข้าใจเรื่องบางเรื่องเราสัมผัสแต่ส่วนๆเดียวของมันไม่ได้ ต้องเข้าใจทุกส่วนก่อนที่จะเข้าใจส่วนย่อย ตัวอย่างง่ายๆคือถ้าเราจะพยายามทำความเข้าใจเรื่องการลบเลขอย่างถ่องแท้ว่ามันก็คือการบวกเลขด้วยจำนวนที่ติดลบและการลบเป็นแค่กรณีเฉพาะของการบวกเลขเท่านั้น เราก็ต้องรู้จักทถษฎีจำนวนก่อน การท่องสูตร รู้เลขคณิตคิดเร็วไม่สามารถทำให้เราเข้าใจอย่างลึกซึ้งได้ หากไม่รู้ว่าค่าลบคืออะไร แต่พอเรียนเลขระดับสูงๆขึ้นก็ไม่ใช้การลบเลขในแบบที่เรียนตอนเด็กๆแล้ว อาจจะถามว่าแล้วเราเรียนการลบไปทำไม ตอบง่ายๆคือมันเป็นการปูพื้นไปสู้ความเข้าใจเลขที่ลึกซึ้งขึ้น การสอนหนังสือเป็นเรื่องเตือนใจที่ดี เวลาเราสอนเรื่องที่ง่ายๆกับเด็ก เราต้องรู้มากกว่าสิ่งที่เราสอน รู้จักสาระสำคัญก่อนที่จะอธิบายเรื่องง่ายๆให้เด็กเข้าใจได้ เพราะเราจะได้รู้ว่าเด็กเรียนสิ่งที่เราสอนไปทำไม ส่วนนี้โยงไปยังวิชานู้นได้ ส่วนนู้นเอาไปประยุกต์ใช้กับเหตุการณ์จริงได้ เป็นต้น

การศึกษาพุทธศาสนาก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ฟังแค่จุดๆเดียวอาจจะไม่เข้าใจ มีคนชอบพูดว่าแก่นของพระพุทธศาสนามีอยู่นิดเดียวคือ สัพเพ ธัมมา นาลัง อภินิเวสายะ หรือสิ่งทั้งปวงไม่ควรไม่ยึดมั่นถือมั่น ฟังแค่นี้เราก็ได้แค่รับรู้ว่าพุทธศาสตร์มีแนวคิดอย่างไรแต่ถามว่าเข้าใจไหม ปฎิบัติได้ไหม ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ผู้ปฎิบัติต้องทำวิปัสสนา ดูจิต ทำหลายอย่างกว่าจะทำให้เข้าใจประโยคสั้นๆง่ายๆนี้ บางคนที่ค่อนข้างสุดขั่วงอาจจะบอกว่าเราเข้าหาที่แก่นไปเลย ไม่ต้องสนใจเปลือกของพุทธศาสนา ไม่ต้องไปนั่งสวดมนต์ ไหว้พระ ทำบุญซึ่งเป็นอีกส่วนหนึ่งซึ่งเป็นประโยชน์อย่างที่คุณ Phir พูดไว้ ทุกอย่างประกอบเป็นพุทธศาสนาขึ้นมา ทุกส่วนนำพาไปสู่ความเข้าใจอย่างถ่องแท้ การเลือกรับอาจจะเป็นคำพูดที่ไม่ถูกต้องเท่าที่ควร น่าจะเป็นการรับแล้วไตร่ตรอง พิจรณามากกว่า

ท้ายสุดขอเสริมข้อสรุปของคุณ Phir ว่าการจะไปถึงจุดที่สามารถสำนีกถึงสาระสำคัญของสิ่งหนึ่งอาจจะต้องการความเข้าใจในทุกๆส่วนและเรื่องที่เกี่ยวข้องกับมัน แต่บางทีรู้น้อยๆอาจจะดีกว่ารู้เยอะก็ได้ บางอย่างเราอาจจะไม่ต้องเข้าใจมันก็ได้ เรื่องนี้ก็คงเป็นประเด็นต่อเนื่องได้อีก ฝากเอาไว้ให้คิดเล่นๆ แล้วถ้ามีโอกาสจะเขียนต่อหรือให้คุณ Phir เขียนให้ครับ

กระทงหลงทาง

2007-11-15T08:12:00.000+07:00

ช่วงนี้เริ่มมีคนพูดถึงงานลอยกระทงให้ได้ยินบ่อยขึ้น ทำให้นึกไปว่าจริงๆแล้วเราลอยกระทงกันเพราะอะไร งานเทศกาลลอยกระทงตามที่เคยเรียนมาทำไปเพื่อแสดงความเคารพต่อแม่น้ำหรือเทพแห่งแม่น้ำพระแม่คงคานั่นเอง อย่างหนึ่งก็เพราะคนไทยมีชีวิตที่พึ่งพาแม่น้ำมาตลอดในสมัยก่อน คนทั่วๆไปก็คงจำกันได้ถึงความรู้ตั้งแต่สมัยประถมนี้ได้ แต่ตอนไปลอยกระทงจริงๆก็ไม่ทราบว่าจะลอยด้วยจิตสำนึกในเรื่องน้ำเรื่องชุมชนไทยมากน้อยแค่ไหน แต่จริงๆนึกหรือไม่นึกผมก็คิดว่ามันไม่ได้สำคัญขนาดนั้นที่จะต้องระลึกในจุดนี้ เพราะรวมๆเป็นเทศการที่สวยงามดีด้วยตัวเองในระดับหนึ่งอยู่แล้ว อย่างน้อยๆมันก็ได้สำนึกอะไรไทยๆไปในตัว แต่มันก็ทำให้นึกเล่นๆต่อไปว่าปกติคนเรารู้ถึงสาระสำคัญของสิ่งที่เราทำกันอยู่มากแค่ไหน เรื่องนี้อยากเขียนมานานแล้วแต่ลืม อย่างเช่นง่ายๆผมว่ามันก็น่าจะดีนะถ้าเราลอยกระทงโดยมีสำนึกรับผิดชอบเล็กๆต่อแม่น้ำลำธารทะเลต่อชุมชนที่อยู่ร่วมกันตามเจตนารมณ์เดิมๆของมัน น่าจะรู้สึกดีอยู่บ้างนะ...

การระลึกสาระสำคัญของการกระทำได้เนี่ยมันมีประโยชน์ตรงที่ทำให้เราไม่หลงทาง บางทีเราทำบางอย่างอยู่เรายังไม่รู้เลยว่าแก่นของมันคืออะไร ตัวอย่างแรกที่จะใช้คือการสวดมนต์และทำบุญ สาระสำคัญของสองสิ่งนี้คืออะไร? คนเราสวดมนต์เพื่ออะไร ทำไมหลายๆคนท่องภาษาบาลีกันยาวๆตอนก่อนนอน สาระสำคัญที่ผมเข้าใจก็คือเราสวดมนต์เพื่อนำไปสู่ใจที่ดีและสงบในช่วงเวลาหนึ่ง คงมีบางคนสวดมนต์แล้วคิดอย่างอื่นไปเรื่อยๆ มันก็เหมือนผมตอนเรียนประถมแล้วสวดมนต์หน้าเสาธงแล้วก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรกลับมา และในระดับต่อมาผมเคยถามหลายๆคนว่าเวลาสวดมนต์รู้ไหมว่าพูดอะไรอยู่ บทสวดที่ใช้เค้าสอนอะไรในนั้น หลายคนไม่รู้ และก็บอกว่าไม่จำเป็น รู้แค่ว่ามันดีก็พอ มันก็จริงนะมันดีก็พอ แต่ในบางมุมผมก็จะรู้สึกว่าถ้างั้นท่อง A-Z ก็ได้ถ้าทำให้ใจมันสงบและดีได้เท่ากัน ดังนั้นผมก็จะบอกคุณแม่ของผมว่าถ้าจะสวดมนต์บทไหน ก็ให้ศึกษาด้วยว่าคำบาลีในนั้นแปลว่าอะไรมันจะได้สอนใจตัวเองไปด้วยตอนสวด นอกจากสำคัญที่ใจสงบแล้วมันก็จะได้ประโยชน์ที่จะระลึกถึงคำสอนที่อยู่ในนั้นด้วย ทำทั้งทีจะได้ได้ประโยชน์ครบๆไปเลย

อันต่อมาที่คนทำเยอะกว่าคือการทำบุญ บางคนมีการไปไหว้พระเก้าวัด บริจาคทาน ทอดกฐิน จริงๆเป็นเรื่องดีทั้งนั้น อย่างน้อยผมก็คิดว่าคนที่ทำสิ่งเหล่านี้จะเกรงกลัวต่อการทำสิ่งไม่ดีมากขึ้น สร้างจิตสำนึกในความดีได้ แต่มันจะดีขึ้นไปอีกถ้าเรารู้ว่าแก่นจริงๆของบุญคืออะไร มีคนสอนไว้ว่า บุญก็คือใจที่ดี ง่ายๆแค่นั้นเอง มันอยู่ที่ใจเลย ทำได้ตลอดเวลา ไม่ต้องเดินทางไม่ต้องใช้เงินด้วย สบาย สิ่งพวกนั้นก็ทำต่อไป ตามครั้งคราวและโอกาศ แต่สิ่งที่สำคัญกว่าก็คือรักษาแก่นของมันให้ได้ตลอดสิ แค่นั้นก็สบายแล้ว บางคนทำบุญบริจาคมากมาย ไหว้พระทั่วประเทศนั่ง วิปัสสนาสวดมนต์ แต่นอกจากเวลาเหล่านั้นก็ปล่อยตัวปล่อยใจทำเรื่องดีบ้างไม่ดีบ้างตามปกติ มันไม่ได้อะไรเท่าไหร่หรอกครับถ้าไม่เข้าใจสาระสำคัญของสิ่งที่คิดจะทำจริงๆ ส่วนพวกไหว้พระทำบุญเพราะอยากขอพรก็ถือว่าอยู่ขอบๆหน่อยไม่ค่อยใกล้แก่น แต่มันก็มีอยู่เยอะในสังคมใช่ไหมล่ะ

ในอีกระดับหนึ่งที่ง่ายกว่านั้น สิ่งที่ผมเคยคุยกับคุณพี่ศุภฤกษ์และคุณPlop ก็คือเรื่องการศึกษา ปัญหาที่เคยคุยกันเล่นๆก็คือตอนก่อนเด็กจะ entrance เด็กมัธยม ไม่รู้ว่าคณะต่างๆที่เลือกนั้นจริงๆแล้วเค้าสอนอะไรอย่างแท้จริง สาระสำคัญของแต่และแขนงวิชามันคืออะไร มันรู้แค่เปลือกๆ นิติสอนกฏหมาย... เศรษฐศาสตร์สอนอะไรก็ไม่รู้... ตอนผมเลือกตอนนั้นก็ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วลึกๆทำไมนิติศาสตร์ มันเหมือนกับเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดแม้จะไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเรากำลังจะเจอกับอะไร ทั้งที่จริงๆมันน่าจะมีวิธีทำให้เด็กเข้าใจแก่นของสิ่งที่จะเจอได้ก่อนนะ ผมว่าคนเราจะเก่งในสิ่งที่ทำจริงๆไม่ได้ ถ้าไม่เข้าใจแก่นของมันก่อน

สรุปว่าการสำนึกถึงสาระสำคัญของสิ่งที่เราทำอยู่เนี่ยมันทำให้เราทำสิ่งนั้นได้ดีและสมบูรณ์ได้ประโยชน์เต็มๆมากขึ้น กลับกันถ้าเราไม่เข้าใจแก่นเราก็จะผิดพลาดได้ง่าย เช่นเป็นผู้บริหารประเทศที่ไม่เข้าใจแก่นแท้ของหน้าที่ตัวเอง ก็ต้องไปซื้อสโมสรฟุตบอลและใช้ชีวิตแปลกๆในต่างประเทศ งานอื่นๆก็เหมือนกัน ถ้าไม่เข้าใจหลักของมันก็คงพัฒนาตัวเองไปได้ไม่ถึงที่สุด หรืออย่างใน entry ที่แล้วก็ใช่ ถ้าไม่เข้าใจว่าแก่นสาระสำคัญของความสัมพันธ์ที่ดีก็คืออะไร มันก็จะไปหยิบความรู้สึกที่ทำให้เป็นทุกข์ขึ้นมาแบกไว้ได้ง่ายๆ อะไรก็เป็นตัวอย่างได้ กิน นอน เล่นกีฬา แต่งงาน แต่งเพลง ลองนึกเอาเองได้ ถ้าไม่เข้าใจมันจะพลาดและออกมาผิดๆได้ง่ายๆ เอาเป็นว่าจะทำอะไรก็ระลึกก่อนซักนิดว่านี่จริงๆสิ่งสำคัญของมันคืออะไร ไม่ต้องมากก็ได้ แล้วจะทำได้ดีขึ้นไม่ทำผิดต่อมันง่ายๆและได้ประโยชน์เต็มที่ครับ

-ชื่อเดิมของ Entry นี้คือ "Essence of Things" แต่เนื่องจากมีคนแนะนำชื่อใหม่มาเลยเปลี่ยนตามนั้น
-รูปโดย Wylie Maercklein at flickr.com

Love Foolosophy

2007-11-08T19:39:00.001+07:00

Love Foolosophy... เพลงโปรดของวงโปรด Jamiroquai เอาชื่อเพลงมาตั้งเป็นชื่อบทความเพราะมันก็บอกอะไรบางอย่างได้ดีกับเนื้อหาที่จะเขียนในวันนี้... คนเราทั่วๆไปมักจะเข้าถึงศาสตร์Love Foolosophyนี้กันได้ดีกว่าวิชาอื่นในโลก จริงๆตัวผมก็น่าจะรวมอยู่ในนั้นด้วย จริงๆสิ่งที่อยากเขียนมันก็ต่อเนื่องกับสิ่งที่คุณศุภฤกษ์เขียนไว้เมื่อเร็วๆนี้หน่อยๆในหัวข้อ Problem of Love นั่นก็คือผมคิดว่ามีลักษณะบางอย่างที่ของความรักที่เราไม่ค่อยได้สังเกตุ และมันก็ทำให้มันมีปัญหาตามมาในลักษณะที่คุณศุภฤกษ์เขียน เพราะฉะนั้นการเรียนรู้ลักษณะพวกนี้ มันจะลดความ Fool ลงได้... ซึ่งอาจจะเป็นประโยชน์ก็ได้สำหรับคนที่ไม่อยากเป็นLove Foolosopherเต็มตัว นี่ผมพูดถึงความรักระหว่างบุคคลอะไรก็ได้เลยนะ แม่ลูก คู่รัก เพื่อน อะไรก็ได้ เรา Fool ได้เสมอ... เอาล่ะเริ่มเลย

ลักษณะข้อแรกที่เราอาจจะไม่สังเกตุ ความรักมันสกปรกได้ รู้สึกกันไหมครับ มันเป็นของที่ต้องการการทำความสะอาด ปล่อยไว้ตามมีตามเกิดมันจะสกปรกได้ สกปรกของผมหมายถึงนำมาซึ่งความทุกข์ เพราะความรักมักจะมีอารมณ์อื่นๆเข้ามาปนเสมอ ตัวอย่างอารมณ์ที่มักจะติดมากับความรักเช่น ความวิตก ความหึงหวง ความกังวล คนเรามักจะคิดว่ามันเป็นตัวเดียวกับความรักเลยสงวนเอาไว้ด้วย คิดว่าถ้าไม่หึงหวงแปลว่าไม่รัก ไม่วิตกกังวลถึงมากๆแปลว่าไม่รัก พอเก็บของพวกนี้มาสะสมไว้มากๆความรักมันก็สกปรกขึ้น ความรักมันจะเริ่มนำความไม่สบายใจหนักๆมาให้มากขึ้นๆ อย่างที่บอกไป สกปรกเท่ากับนำทุกข์แบบที่ไม่จำเป็นมาให้ ผมไม่ได้บอกนะว่ารักแล้วห้ามห่วงกังวล มันต้องมีอยู่แล้ว มันก็เป็นค่าทำเนียมที่เราต้องจ่ายอยู่แล้ว แค่อย่าไปจ่ายเกินโดยไม่จำเป็นเลย เปลืองครับผม เก็บไว้ให้ความรู้สึกที่ไม่รบกวนตัวเองและคนที่เรารักดีกว่า...

เพราะฉะนั้น ข้อสองที่ต่อเนื่องกันก็คือ เราทำความสะอาดความรักกันได้ คำถามก็คือ มีอารมณ์ที่ติดมากับความรักที่นำมาซึ่งความทุกข์อะไรบ้างไหมที่เราปล่อยวางได้โดยไม่กระทบต่อการเป็นคนรักที่ดี? นึกกันดีๆนะ ผมว่ามีเยอะที่เราแบกไว้ในฐานะว่ารักอยู่โดยไม่จำเป็น ลองดูให้เห็นและเอามันออก ความรักมันก็จะสะอาดขึ้น เราก็ยังเป็นคนรักที่ดีอยู่ ถ้าตามหลักพระพุทธศาสนา เค้าก็บอกว่าให้ระลึกอยู่เสมอว่าเราอยู่ด้วยกันอย่างชั่วคราว ถ้าเรานึกถึงจุดนี้ไว้เราน่าจะปล่อยวางจุดที่สร้างความรำคาญให้กันได้ง่ายขึ้น อภัยได้ง่ายขึ้น ไม่ทะเลาะกันด้วยเรื่องไม่เป็นเรื่องเพราะมันเสียเวลาที่มีด้วยกัน ที่นี้มาดูต่อว่าอะไรบ้างที่เราควรให้กับคนรัก ความชื่นใจ ความเกรงใจ วางใจ เห็นอกเห็นใจ ความเข้าใจ อภัย ความเป็นเพื่อน พวกนี้เป็นสิ่งแต่งเติมความรักที่สะอาดได้ และความรักที่ตั้งอยู่บนความอยากและอารมณ์ฝ่ายดีแบบนี้ย่อมทนต่อการพิสูจน์กว่าครับ อ้อย้ำประเด็นที่พูดกันมาหลายรอบแล้วก็คือ ถ้าเราต้องการสิ่งดีๆข้างบนนี้ก็ต้องสื่อสารด้วยในบางครั้ง อย่าประมาทว่าอีกคนจะต้องเข้าใจ ต้องนึกได้เอง บางอย่างที่ควรเป็นสามัญสำนึกเราก็กลับไม่รู้ก็มี หรือเคยรู้แล้วลืมก้ได้ เพราะฉะนั้นสื่อสารให้ชัดให้ครบควรจะเป็นหน้าที่ของคนรักกัน เพราะมันพาไปสู่ความสุขสบายใจทั้งสองฝ่าย

ลักษณะข้อที่สามก็คือ ความรักไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิต ไม่ใช่ความสุขสมบูรณ์แบบที่สุด มันไม่แน่ขนาดนั้น สังเกตุดูสิขณะที่เรารักคนอื่นอยู่และเป็นที่รักอยู่เราก็ยังทุกข์ได้ เรายังโกรธ ยังหงุดหงิด ยังเสียใจ เป็นได้ทุกอย่างได้ปกติ เพลง กลอน หนัง และสื่อต่างๆมันมักจะทำให้บางคนรู้สึกว่าความรักแบบคู่รักคือประสบการณ์สุดยอดของชีวิต หมดรักก็หมดชีวิต พวก Love Intelligence ต่ำสุดก็ฆ่าตัวตายไปตามเรื่องพอผิดหวังในเรื่องนี้ สูงขึ้นมาหน่อยก็ทำร้ายตัวเองแบบอื่นๆไป ติดยา กินดิน ถอนหญ้า ดื่มน้ำในบ่อปลา มันก็ทำกันไปได้หลายหลาย.... การให้ความหมายกับความรักมากเกินมันจะนำไปสู่ของแบบนี้ได้ มันจะงมงายในความรู้สึกตัวเองและบ้าอารมณ์รักได้ จริงๆแล้วค่อยๆดูมันไปสิ ความรักอย่างเดียวล้วนๆมันไม่ได้เป็นที่สุดขนาดนั้นหรอก มีคนสอนไว้ว่า ความเข้มข้นของอารมณ์ไม่ได้เป็นตัวพิสูจน์ความทนทานของมัน รักมันมีขีดจำกัดครับ มันอยู่ที่เหตุ ถ้ามันจะยืนยาวก็เพราะเหตุมันพร้อมไม่ใช่เพราะเราปั้นมันได้ตามใจ เอาเป็นว่าสิ่งที่กำหนดความสุขที่แท้จริงคือการกระทำทางกายวาจาใจที่ไม่เบียดเบียนตัวเองและผู้อื่นครับ ไม่ใช่ความรัก (ไม่ Romantic เลยแฮะ....)

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ว่าความรักไม่ดีนะ สิ่งที่ดีและเสน่ห์ของความรักมีมากมาย ระยะแรกๆมันเป็นยาสร้างความตื่นเต้นและความหมายให้ชีวิตที่ดีที่สุด มันจะเป็นความไม่สงบใจที่เราไม่รังเกียจ ทำให้รู้สึกชีวิตมีชีวิตชีวา ในระยะต่อมาการได้ผูกพันธ์กับคนอื่นในระดับมากๆและได้แน่ใจว่าตัวเองเป็นคนสำคัญ มันทำให้รู้สึกอบอุ่นมั่นคง การมีคนที่เราสามารถเป็นตัวเองได้โดยไม่ต้องปิดบังมันก็เป็นความสบายใจอีก มีคนแบ่งสุข แบงทุกข์ ชื่นชมยินดีและปลอบใจก็วิเศษ รวมแล้วคุณPlopมักใช้คำว่า Peace of Mind นี่คือสิ่งดีๆที่ได้จากความรักทั้งนั้น มันดีแสนดีนะถ้าเรารู้จักเลือกรับเลือกปฏิบัติ และข้อดีที่เขียนนี่ก็ยังไม่หมด โดยส่วนตัวผมก็เป็นคนที่อยากเจอส่วนดีๆของความรักเหล่านี้เหมือนกัน แต่ประเด็นสำคัญที่เขียนวันนี้ก็คือลักษณะที่เป็นข้อจำกัดของความรักที่เราอาจจะไม่ค่อยได้สังเกตุ และการระลึกถึงข้อจำกัดและข้อบกพร่องของความรักแบบข้างบนคงไม่ทำให้คนเรารักกันหรือรักคนอื่นน้อยลงหรอก รับรองได้เลยข้อนี้ แค่ทำให้มีสติปัญญาดูแลความรักมากขึ้น การสำนึกถึงความจริงของมันทำให้เราปฏิบัติกับมันได้ดีขึ้น ไม่คาดหวังให้ความรักให้สิ่งที่มันให้ไม่ได้กับเรา ไม่สร้างทุกข์เพราะความรัก

ความรักเป็นอีกส่วนหนึ่งของชีวิตที่ต้องฉลาดรู้เท่าทัน รู้ความพร่องของมัน รู้ความดีของมัน ให้คุณค่าและความหมายให้พอเหมาะไม่มากไปไม่น้อยไป รักมันมีทั้งส่วนมืด ส่วนสว่าง ส่วนสลัวๆ ศึกษามันและอยู่ในส่วงสว่างของมันให้มากที่สุด รักให้มีเงื่อนไขน้อยๆ รักให้เอื้อต่อความสุขมากๆนะครับ...

สั่งเสียเสร็จแล้ว จะกลับไปเป็น Love Fool ต่อล่ะครับ... สวัสดี

-หลายส่วนของบทความนี้สกัดมาจากคำสอนของ พระชยสาโร ภิกขุ ผมขอกราบนมัสการคำสอนของท่านไว้ด้วย จะนำไปปฏิบัติให้ดีที่สุดครับ
-เพลงประกอบ entry นี้ "It don't matter to me" ของ Bread แนะนำโดย redbaron ฟังได้ที่นี่ อ่านเนื้อด้วยนะ
-รูปโดย Moranga at Flickr.com

Climate Change - Information Session 1.0

2007-11-05T20:49:00.000+07:00

ใครที่ตามข่าวสารโลกอยู่ ก็น่าจะทราบว่าประเด็นที่เป็นที่พูดถึงมากที่สุดในสังคมความสัมพันธ์ระหว่างประเทศคงหนีไม่พ้น Global Warming หรือ ภาวะโลกร้อนนั่นเอง จริงๆแล้วเรื่องนี้มันเริ่มมีคนคุยกันมาเป็นสิบๆปีแล้ว แต่ในอตีดการถกเถียงยังอยู่ในขั้นการถกเถียงทางวิทยาศาสตร์ว่าตกลงปรากฏการณ์นี้มันมีอยู่จริงหรือไม่และคนเรามีส่วนทำโลกร้อนจริงหรือ แต่เพิ่งจะปีนี้ ที่การถกเถียงได้ย้ายจากขั้นที่ว่าขึ้นมาเป็นว่าเราจะทำอย่างไรกับมันดีแทนอย่างเต็มตัว หรือก็คือ ผู้มีบทบาทในสังคมโลกยอมรับแล้วว่า Global Warming มันกำลังเกิดขึ้นจริงและมนุษย์มีส่วนร่วมในการสร้างปรากฏการณ์นี้ และที่สำคัญจะเป็นคนรับผลของมันด้วย

ภาวะโลกร้อน หรือ Global Warming นี้ เกิดจากการกระจุกตัวของ แก๊สเรือนกระจก (Green House Gases ) ซึ่งตัวหลักๆประกอบไปด้วย คาร์บอนไดออกไซด์ (Co2) ได้มาจากการเผาเชื้อเพลิงและการตัดต้นไม้เป็นส่วนมาก มีเทน(CH4)ได้มาจากการทำการเกษตร การหมักตัวของพืชผลมูลสัตว์อะไรพวกนั้น พวกก๊าซชีวภาพมั้งถ้าจะเรียกกัน และสุดท้ายคือ ไนตรัสออกไซด์ (N2O) จำไม่ได้ว่ามาจากไหนบ้าง น่าจะประมาณว่าขั้นตอนอุตสาหกรรมทำสีทาบ้าน แก๊สยาสลบพวกนั้น ตัวที่สำคัญจริงๆก็คือ คาร์บอน Co2 กับ มีเทน CH4 เนี่ยแหละ แต่เวลาคำนวนส่วนใหญ่เค้าจะคิดมาเป็น CO2-equivalent คือเค้าจะเทียบแก๊สทุกตัวมาให้มีค่าเท่ากับ CO2เพื่อง่ายต่อการสื่อสาร จะบอกไปเลยว่าประเทศไทยปล่อย 200,000 kg of CO2-eq แปลว่ารวมGHGsทุกตัวแล้วคำนวนค่าออกมาเป็นจำนวนของCO2อย่างเดียว

ที่นี้มาดูว่าแก็สตัวหลักกันหน่อย คาร์บอนไดออกไซด์หรือ Co2 หรือที่คนรู้จักมากที่สุดในฐานะแก๊สที่ทำให้โลกร้อน มันมาจากการเผาเชื้อเพลิงฟอสซิลเพื่อพลังงาน ถ่านหิน-น้ำมัน-แก๊สธรรมชาติ (จำไว้เล่นๆว่าถ่านหินจะปล่อย CO2 เยอะสุดในเชื้อเพลิงที่ใช้ๆกันอยู่และอย่าคิดนะว่าคนเลิกใช้ถ่านหินไปแล้ว ไฟฟ้าในอินเดีย 60%มาจากถ่านหิน บางประเทศเค้าทำเขื่อนไม่ได้ครับ) เห็นประเด็นไหมครับว่า Global Warming มันแก้ยากยังไง CO2มันมาจากการที่เราใช้พลังงาน และพลังงานมันก็คือสิ่งขับเคลื่อนกิจกรรมทางเศรษฐกิจของเราเลย จะลดคาร์บอนตอนนี้ก็คือ หยุดขับรถ หยุดปั่นไฟฟ้า มันเท่ากับเปลี่ยนวิถีชีวิตเลย (แต่จริงๆทางอื่นมันก็มีไว้จะเล่าวันหลัง) ที่มาอีกอันของ CO2 ก็คือต้นไม้ ต้นไม้เนี่ยตอนมันมีชีวิตมันจะกัก CO2ให้ เป็น Carbon Sink หรือที่กักคาร์บอนที่สำคัญที่สุด แต่พอต้นไม้มันตายมันก็ปล่อยคาร์บอนออกมาคล้ายๆวิญญาณต้นไม้ที่ตามมาหลอกหลอน หรือก็คือพอคนเราไปตัดหรือที่แย่กว่าก็คือเผาต้นไม้ ต้นไม้มันก็จะปล่อยCO2ออกมาก่อให้เกิดโลกร้อนต่อไป ไม่น้อยเลยนะครับ จริงๆแล้ว CO2ทั้งหมดที่โลกปล่อย 30%มาจากการที่ป่าไหม้และคนตัดต้นไม้ 70%มาจากเผาเชื้อเพลิง อ้อ ต้นไม้แต่ละแบบกัก CO2 ไว้ไม่เท่ากันนะ ง่ายๆ ป่าหนาๆทึบ ต้นใหญ่ๆกักได้มากกว่า ปล่อยก็มากกว่าเวลาตาย ป่าร้อนดิบชื้นแถวๆ Indonesia หรือ Brazil นั่นคือที่กักคาร์บอนที่ใหญ่ที่สุดเลยล่ะ

ที่นี่มาถึงผลของการปล่อย GHGs หลังจากการปล่อยแก๊สพวกนี้ โดยเฉลี่ยมันจะคงอยู่ในชั้นบรรยากาศราวๆ 50-100ปี พอแก๊สพวกนี้ไปรวมตัวกันที่ชั้นบรรยากาศเยอะๆเข้า (GHGs Concentration) มันจะทำการกักความรังสีความร้อนที่สะท้อนผิวโลกมาเก็บไว้แทนที่จะปล่อยให้รังสีความร้อนมันทะลุออกไป เหมือนที่เรือนกระจกเพาะปลูกทำให้เกิดนั่นแหละ เราเรียนกันสมัยประถมหมดแล้ว ผลของมันที่ตามมาก็คือ "ภาวะโลกร้อน" จริงคำที่ใช้ในการศึกษาจริงๆเค้าใช้คำว่า Climate Change มากกว่า แต่ Climate Change มันแปลเป็นไทยแล้วเป็น "ภาวะอากาศเปลี่ยน?" ฟังแล้วไม่เดือดร้อนเลย เหมือนเอาไว้ใช้โฆษณายาแก้ไข้เฉยๆ คนไทยเลยใช้ "Global Warming-ภาวะโลกร้อน"แทน ฟังแล้วเดือดร้อนดี แต่ถามว่าร้อนแล้วดีไหม ถ้าเป็นคนอยู่ Denmark ร้อนขึ้นเค้าก็ดีใจนะ ร้อนไม่ได้แปลว่าแย่เสมอไป แต่ที่สำคัญก็คือผลรวมๆของความร้อนมันจะทำให้โลกโดยรวมแย่ลง แม้บางพื้นที่จะดีขึ้น Overall มัน Worse off และอัตราส่วนของส่วนที่เสียมันเยอะกว่ามากด้วย

และจริงๆแล้วเค้าใช้ คำว่า Climate Change กัน เพราะมันครอบคลุมกว่า Greenhouse Effect มันมีผลหลักคือโลกจะร้อนขึ้นจริงๆน่ะแหละ แต่การเปลี่ยนแปลกของสภาวะอากาศในโลกที่ตามมามันมีที่มากกว่านั้นมากนั้น อย่างที่นึกได้ง่ายๆก่อน พอโลกร้อนแล้วน้ำแข็งแถวขั้วโลกก็ละลาย ระดับน้ำทะเลก็สูงขึ้น Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC) กลุ่มนักวิทยาศาสตร์ที่เพิ่งได้รางวัล Nobel Peace Prize ไปกะไว้ว่าภายในอีก93ปี(ปี2100) น้ำทะเลจะสูงขึ้นราว 30-90cm แล้วแต่พื้นที่ ฟังดูไม่เยอะแต่มันเท่ากับเกาะหลายๆเกาะบนโลกจะหายไปนะ Maldives ต้องรีบไปแล้ว จมแน่ๆ และมันยังเท่ากับการอพยพโยคย้ายของผู้คนอีกเป็นแสนเป็นล้าน บังคลาเทศตอนนี้ก็แย่แล้วถ้าลองไปหาอ่านข่าวดู นอกจากนั้นพอโลกมันร้อน ระบบของอากาศมันก็จะเปลี่ยนไป ลมร้อน ลมเย็น ฤดูการมันก็จะแปลกๆไป ฝนตกไม่เป็นเวลา IPCC ก็กะไว้ว่าสิ่งที่เรียกว่า Extreme climate events มันจะเยอะขึ้นต่อเนื่องจากภาวะโลกร้อน เช่นถ้าฝนจะตกมันจะตกหนักมากๆ ซึ่งอาจหมายถึงน้ำทวม พอไม่ตกมันก็จะหายไปเลย กลายเป็นแล้ง ตอนร้อนก็เป็น Heatwave พายุใหญ่ๆที่สร้างความเสียหายมันก็เยอะขึ้น (ถ้าจำไม่ผิดใน 50ปีหลัง จำนวนพายุที่ก่อความเสียหายกับคนเพิ่มความถี่ขึ้น 30%เทียบกับ 50ปีก่อนหน้านั้น) อะไรแบบนั้น และสภาพอากาศ extreme แบบนี้มันมี ผลต่อระบบการเพาะปลูกอาหาร ระบบชีววิทยา สุขภาพชีวิตของคนสารพัด ลองนึกถึง implication อื่นๆต่อไปเองแล้วกัน เขียนเรื่องผลกระทบของ climate change ได้ไม่จบแน่ๆ ถ้าอยากรู้เรื่องผลกระทบของ climate changeต่อโลกโดยละเอียดเชิญโหลด รายงาน IPCC

วันนี้พอแค่นี้ก่อน เมื่อยมือ ไว้จะเขียนต่อวันหลังถึงในมุมอื่นๆของมัน คิดว่าจะเขียนต่ออีกซักตอนสองตอน เพราะในการจัดการGlobal Warmingที่จะเกิดขึ้นต่อไป ข้อมูลเป็นเรื่องสำคัญมาก ก็เลยอยากเล่าสิ่งที่อ่านเจอให้ฟังกัน รู้ไว้ก่อนเผื่อๆดีกว่าไม่รู้ เผื่อใครทำอะไรได้จะได้ทำ แต่ก็ขอบอกไว้ก่อนครับว่าผมไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์และไม่ใช่นักสิ่งแวดล้อม และตอนเขียนก็ไม่ได้อ่านอะไรอยู่ เขียนจากความเข้าใจส่วนตัวที่ได้จากงานที่ทำที่โรงเรียนตอนนี้ ถ้าผิดพลาดก็ขออภัยด้วยครับ

-รูปโดย SorbyRock @ Flickr

มะพร้าวเผาและข้าวหอมมะลิ

2007-11-02T20:25:00.000+07:00

อาทิตย์ ที่ผ่านมามีโอกาสตามเพื่อนไปดูงาน The American Food and Beverage Show ที่ Miami Beach สินค้าก็มีหลากหลาย เช่น เนื้อวัว แฮม ข้าว เครื่องเทศ น้ำผลไม้ ฯลฯ
เพื่อนของผมเป็นคนเอาสินค้าของบริษัทนำเข้าผลิตภัณฑ์อาหารของไทยไปโชว์ที่งานเพื่อหา distributor แถบ Florida อเมริกานำเข้าสินค้าพวกอาหารส่วนใหญ่จากประเทศแถบละตินอเมริกาและแคนาดา ประเทศแถบเอเชียก็ส่งออกเยอะแต่จะเน้นตลาดคนเอเชียด้วยกันหรือร้านอาหารเอเชีย สินค้าที่นำไปโชว์แล้วกำลังมาแรงคือมะพร้าวเผาแช่แข็ง เป็นลูกมะพร้าวที่ใส่วุ้นลงไปในน้ำ ผมค่อนข้างงงเพราะคนอเมริกาไม่เคยเห็นลูกมะพร้าวแบบที่ฝานเปลือกออกและมองว่าเป็นของ exotic สินค้าตัวนี้ได้รับรางวัลที่สองในงานประกวดด้วย คนที่ลองสินค้าก็ชอบเยอะ ข้อสังเกตคือตลาดน้ำผลไม้มีการแข่งขันสูงมาก ในซุเปอร์มาเก็ตแถวนั้นมีน้ำมะพร้าวกระป๋องถึง 12 ยี่ห้อวางอยู่ติดกัน น้ำมะพร้าวเผาในลูกมะพร้าวของจริงสร้างความแตกต่างได้มาก

สินค้าอีกตัวที่น่าสนใจคือข้าวหอมมะลิซึ่งถือว่าเป็นข้าวที่คุณภาพสูงถ้าเทียบกับข้าวที่มาจากประเทศอื่น ข้าวหอมมะลิที่ไทยส่งออกจะมีหลายแบบแล้วแต่ตลาดข้าวหอมมะลิ ข้าวสำหรับตลาดคนเอเชียก็จะเป็นข้าวหอมมะลิปรกติ แต่คนอเมริกาใต้จะไม่กินข้าวที่เกาะกัน ผู้ผลิตข้าวเลยทำข้าวให้ไม่เหนียวแล้วส่งเป็นยี่ห้อใหม่เพื่อตีตลาดละติน นอกจากนี้ตลาดละตินบริโภคไอศครีมรส tropical เยอะเช่น ไอศครีมรสละมุด รสมะม่วง เป็นต้น มะม่วงพันธ์ต่างๆของไทยกลิ่นหอมกว่ามะม่วงจากทางละตินอเมริกาในความคิดของผม มังคุดซึ่งเป็นสุดยอดของผลไม้ก็ยังไม่มีใครนำมาทำเป็นไอศครีม ผู้ผลิตไทยน่าจะลองทำดูนะครับ

สิ่งที่น่าสนใจในงานอีกอย่างคือบูทสินค้าจากประเทศแคนาดาและบราซิลถูกจัดเป็น theme เดียวกัน ทางรัฐบาลของทั้งสองประเทศมีแคมเปณจ์ส่งเสริมผู้ส่งออกอย่างเป็นรูปธรรม อย่างแคนาดาจะใช้คอนเซปว่า Quality is in Our Nature โดยมี Agriculture and Agri-Food Canada เป็นหน่วยงานที่ช่วยผู้ส่งออกตั้งแต่การหาตลาด หาช่องทางการเจรจา รวมกลุ่มผู้ส่งออกแล้วมาโชว์สินค้า ทาง distributor ที่สนใจก็ขอข้อมูลของผู้ส่งออกจากหน่วยงานนี้ได้เลย ในโชว์ก็จะมีบูทของหน่วยงานนี้เป็นแหล่งข้อมูลอยู่เลย ทางบราซิลก็มี Apex-Brazil ซึ่งเป็นหน่วยงานของรัฐบาลที่ช่วยผู้ส่งออกเช่นกัน อาหารและเครื่องดื่มของไทยเป็นสินค้าที่มีความสามารถในการแข่งขันสูง แต่อาจจะติดเรื่องส่วนประกอบบ้าง ภาชนะบรรจุบ้างที่ไม่ผ่านมาตรฐานบ้าง การช่วยเหลือผู้ผลิตเพื่อส่งออกและผู้กระจายสินค้าของไทย”อย่างเป็นรูปธรรม”จะกระตุ้นการส่งออกสินค้าเกษตรไปแข่งขันในตลาดใหญ่ๆอย่างอเมริกาได้อีกมาก ผมคิดว่ายุธศาสตร์ครัวของโลกควรจะตอบคำถามนี้ได้อย่างดีหากได้รับความสนใจจากรัฐบาลต่อๆไป

Aloneliness

2007-10-30T07:59:00.001+07:00

เมื่อเร็วๆนี้มีคนให้ข้อสังเกตุว่าผมดู" เหงา"ในช่วงนี้... พอได้ยินก็เลยอยากเขียนถึงเรื่องของการอยู่คนเดียวซักหน่อย จริงๆมันดูเรื่องที่ศุภฤกษ์จะเขียนมากกว่าผม เอาเป็นว่าขอยืมมาเขียนชั่วคราวแล้วกันครับ...

เคยได้ยินจากคุณศุภฤกษ์คำถึงสอนของท่านพระพรหมคุณาภรณ์เมื่อหลายปีก่อน ว่า Being alone กับBeing lonely มันต่างกัน คือบางคนแม้จะอยู่คนเดียวก็สามารถรู้สึกเต็มและอิ่มใจได้ ในทางกลับกันคนบางคนก็สามารถรู้สึกเหมือนในเพลงเก่าที่ว่า "เหงาทั้งๆที่มีผู้คน เหงาทั้งๆที่คนมากมาย" ได้ ซึ่งมันอยู่ที่จิตใจของเราเองว่าจะมีสภาพอย่างไหน สำหรับคนที่เหงา (Lonely) นั้นจะเป็นคนที่เรียกได้ว่ามีสภาพพร่องอยู่ในจิตใจ รู้สึกไม่ปลอดภัยและไม่มั่นคง(Insecure) รวมๆก็คือรู้สึกไม่เต็มในตัวเอง ต้องการคนอื่นเข้ามาเติม และบางทีเติมแล้วก็ยังไม่ยอมเต็มเพราะมันก็หาเรื่องหามุมให้เหงาต่อไปเรื่อยๆอีก แต่สำหรับคนที่พอใจกับการอยู่คนเดียว (Alone) คนๆนั้นก็ไม่จำเป็นต้องรู้สึกหว้าเหว่เดียวดายแม้จะต้องอยู่คนเดียว อาจจะรู้สึกเต็มในตัวเองดำรงชีวิตไปได้โดยไม่ได้รู้สึกเดือดร้อนอะไรแม้จะไม่มีใครเป็นที่พักพิงความรู้สึก (Independence)

โดยธรรมชาติของมนุษย์ทั่วๆไปมันก็คงอยู่กลางๆระหว่างสองขั้วนี้แหละ ถ้าไม่ได้เป็นนักบวชไปก่อนมันก็คงมีบางช่วงที่รู้สึกเดียวดายต้องการที่พึ่งและบางทีที่สบายใจที่จะอยู่คนเดียว ซึ่งคนๆหนึ่งจะเอนไปทางไหนมากกว่ากันมันก็คงอยู่ที่พื้นฐานความเคยชินของชีวิตและระดับของการฝึกฝน บางคนอาจจะอยู่ในครอบครัวที่ใกล้ชิดสนิทสนมอย่างมาก มีพี่น้องญาติมิตรมากมาย ก็อาจจะทำให้ไม่ชินกับการอยู่ด้วยตัวเองคนเดียว ถ้าไม่เคยฝึกอยู่กับตัวเองมันก็ชินที่จะต้องการคนรอบข้าง และนำพาไปสู่ความเหงาเดียวดายได้เมื่อถึงเวลาที่สถาณการณ์มันเปลี่ยนไป หรือบางคนก็ชอบหาเรื่องเหงาไปเอง คิดไปเองว่าเหงาอยู่ทั้งที่จริงๆมันก็ไม่ได้มีอะไร พวกอยากเหงาเหมือนพวกอยากเสียใจที่ผมเคยเขียนถึงในentryเก่า แต่ในทางกลับกันบางคนก็อาจจะอยู่คนเดียวมาเรื่อยๆ มีโอกาศได้สำรวจตัวเองทำความรู้จักตัวเองบ่อยๆ มันก็ชินไปในอีกทางหนึ่ง คืออยู่ได้แม้ไม่มีคนที่ต้องการอยู่ใกล้ การฝึกฝนจิตใจให้อยู่คนเดียวได้แบบนี้มันก็มีส่วนด้วยว่าใครเคยทำหรือไม่

ทีนี้ก็ต้องบอกก่อนว่าความรู้สึกต้องการมีคนเป็นที่พึ่งพิงความรู้สึกมันไม่ใช่เรื่องไม่ดี มันก็คงขึ้นอยู่กับสภาวะแวดล้อมตัวแปรต่างๆด้วยว่าเป็นอย่างไร ถ้ารอบๆตัวเรามีคนที่ดีและสมควรพึ่งพิงความรู้สึกได้ มันก็อาจจะไม่จำเป็นต้องอยู่ด้วยตัวเองก็ได้ เพราะอย่างไรคนสามัญก็มีลักษณะต้องการการอยู่ร่วมกันในระดับหนึ่งอยู่แล้ว ถ้าอยู่กับคนอื่นแล้วมัน better off มันก็คงไม่ผิดที่จะอยากเอาความรู้สึกไปขึ้นกับคนอื่นบ้าง ครอบครัวที่ดีเป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดของลักษณะนี้ อย่างไรเสียมันก็คงเป็นเรื่องถูกต้องและดีแล้วที่เราจะผูกพันกับครอบครัวใช่ไหม

แต่อย่างไรก็ตาม ความเหงา หว้าเหว่ เดียวดาย มันเป็นภาวะไม่พึงประสงค์ เพราะมันเป็นภาวะที่รู้สึกขาด เพราะฉะนั้นสุดท้ายมันก็สำคัญที่จะต้องหัดอยู่คนเดียวให้เป็น สิ่งที่ต้องเข้าใจก็คือสภาวะแบบที่เอื้อ ที่มีคนที่ดีที่เราต้องการมาอยู่รอบๆหรือยู่ใกล้ๆ มันอาจจะไม่ได้เกิดขึ้นได้ตลอดเวลา พูดง่ายๆก็คือมันเป็นปัจจัยที่เราควบคุมไม่ได้นั่นเอง แต่สิ่งที่เราคุมได้มากกว่าคือจิตใจเราเอง เพราะฉะนั้นถ้าเราอยากอยู่อย่างสบายๆใจ การรู้จักที่จะอยู่คนเดียวให้รู้สึกเต็มให้ได้มันก็เลยจำเป็นกว่า เพราะมันแน่นอนกว่า เราทำได้เอง ความเข้าใจมันควรจะเป็นว่า การมีคนที่ดีอยู่รอบๆนั้นเป็นส่วนเพิ่มเติมที่พึงประสงค์ของชีวิตในกรณีที่เป็นไปได้ แต่สิ่งที่ต้องเข้าใจก่อนหน้านั้นก็คือตัวเราควรจะอยู่ด้วยความรู้สึกเต็มด้วยตัวเองให้ได้ก่อน การเติมเต็มในตัวเองมันเป็นทักษะที่อาจต้องใช้เวลาฝึกและทำความเข้าใจ แต่ถ้าทำได้แล้วมันจะมีแต่ได้กับได้ให้กับชีวิต ถึงอยู่คนเดียวก็ไม่รู้สึกขาด แต่ถ้ามีคนอยู่ด้วยก็ยิ่งดีเพราะเท่ากับมีของแถมมาเติมให้อีก เป็นสีสันเพิ่มเติม เป็นส่วนที่ทำให้ชีวิตดูคุ้มค่าขึ้นไปอีก

ดังนั้นบางคนอาจจะดูคล้ายๆเหงาเพราะมันไม่มีสีสันหรือส่วนดีๆที่มาเติมอย่างที่ว่าอยู่ใกล้ๆ คุณPlopเคยใช้คำว่าชีวิตขาดความหวาน แต่มันก็ไม่เท่ากับเหงาจริงๆนะครับ เพื่อนผมคนหนึ่งเคยถูกเพื่อนอีกคนหนึ่งครหาว่า "หดหู่" เพราะนั่งเงียบๆอยู่นานเกินไป... ไม่ใช่นะครับ เงียบไม่เท่ากับหดหู่ การอยู่คนเดียวไม่เท่ากับเหงานะ สำหรับบางคนแม้ไม่ได้รู้สึกขาดในตัวเอง แต่ก็ยังจะดีใจถ้าจะมีสิ่งดีๆคนดีๆเพิ่มเข้ามาอยู่เสมอมากกว่า และบางทีมันเลยดูเหมือนรอสิ่งเหล่านั้นอยู่ แต่ธรรมดาของคนทั่วไปอยู่แล้วนี่...

เอาเป็นว่า ทำใจตัวเองให้เต็มไว้ก่อน แล้วถ้าต้องเปิดรับสิ่งดีๆมาเพิ่มก็ค่อยขยายพื้นที่เอาครับ จะได้เต็มกันได้เรื่อยๆไง...

-รูปโดย Meredith Farmer @flickr.com

Re: ความ(ไม่)แตกต่างของผู้หญิงและผู้ชาย

2007-10-21T13:02:00.000+07:00

น่าสนใจดีนะครับ ข้อสังเกตุของคุณ Plop ส่วนที่บอกว่า ผู้ชายมักจะหาเหตุผลมาเป็นข้ออ้างให้ตัวเองหลังจากได้ทำสิ่งที่อยากทำไปแล้ว แต่ผู้หญิงเหตุผลไม่เก่งเท่าหรืออาจจะไม่สนใจที่จะหาเสียมากมากกว่า สามารถใช้อารมณ์เป็นหลักของการกระทำได้เลย... รู้สึกว่าน่าจะจริงตามนั้นนะในความหมายของเหตุผลแบบที่คุณ Plop กล่าวถึง ผมก็คิดว่าจริงๆแล้วเหตุผลแบบนั้นมันใช้วัดและตัดสินอะไรไม่ได้เท่าไหร่ในการหาความต่างระหว่างผู้หญิงผู้ชาย พูดอีกแบบนึงหลายๆครั้งเหตุผลที่ดีมากๆอาจจะรวมไปอยู่ในสิ่งที่เรียกว่าอารมณ์ของผู้หญิงก็ได้ และเหตุผลของผู้ชายที่อุส่าห์คิดออกมาอาจจะห่วยมากๆก็ได้ สิ่งที่ดีในโลกและโดยเฉพาะในความสัมพันธ์มันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผลตลอดหรอก คนเราไม่ได้คบกันด้วยเหตุผลเป็นหลักแน่ๆ

แต่อย่างหนึ่งที่ผมรู้สึกก็คือ จริงๆแล้วเหตุผลตามธรรมชาติลึกๆมันมีอยู่จริงนะ และมันก็เป็นสิ่งสำคัญมาก แต่ในความหมายนี้มันอาจจะหมายถึงเหตุผลแบบที่ลึกกว่าที่คุณPlopพูดถึง อาจจะเรียกได้ว่าเป็นจิตสำนึกแยกแยะ ผมเชื่อว่าถ้าคนมีจิตสำนึกดี เหตุผลที่ดีมันจะมาเอง มันจะมากับอารมณ์แบบผู้หญิงหรือมันจะมากับความนึกคิดอยากจะมีเหตุผลแบบผู้ชายมันก็จะแทรกเข้ามาเองอยู่ดี ถึงจะทำอะไรด้วยอารมณ์ แต่ถ้าลึกๆมันแยกแยะได้ว่าอะไรเป็นอะไร แค่ไหนเหมาะสม อะไรถูกอะไรควร มันก็จะนำไปสู่การกระทำที่มีเหตุผลอยู่ในตัวแล้วไม่ใช่หรือไม่ว่าการกระทำนั้นจะใช้อะไรเป็นหลักก็ตาม และไอ้ปริมาณของจิตสำนึกเนี่ยมันก็ไม่ได้ขึ้นอยู่กับเพศใดๆมากกว่ากันเลย คนมีเหตุผลแบบที่ผมถามหาอาจจะหมายถึงคนมีจิตสำนึกและความเข้าใจทั่วๆไปได้ดีพอก็ได้

เอาเป็นว่ารวมๆ ผมคิดว่าคนที่ไม่ค่อยมีเหตุผลมันมีอยู่ในโลกจริงๆ ไม่ใช่ไม่มี มันก็คือคนขาดของที่เรียกประมาณว่า Common Sense นี่แหละในความรู้สึกของผม และถ้ามีสิ่งนี้ซักอย่างผมคิดว่าการใช้เหตุผลมันก็คงไม่ยากที่จะเข้ามาในระบบการตัดสินใจเอง ไม่ว่าในรูปไหน และอยากออกมาอย่างเป็นธรรมชาติด้วย ไม่ใช่คิดออกมาตามใจเพื่อประโยชน์ในการถกเถียง

และสุดท้ายที่อยากจะย้ำประเด็นของคุณ Plop ก็คือ ในความสัมพันธ์มันก็สำคัญที่สุดที่การสื่อสารจริงๆ สื่อสารให้ครบและต่อเนื่องที่สุด อย่าต้องให้เดากันมากมายเลยในความสัมพันธ์ระหว่างบุคคลใดๆ ไม่ว่าจะกับครอบครัว กับเพื่อน กับคนรัก ที่ว่า"People change and forget to tell each other. "ต่อด้วย"Assumptions are the termites of relationships" เนี่ยมันมีเหตุผลจริงๆ เพราะฉะนั้น Slogan เก่าของ Orange มันเลยจะใช้ได้เสมอไป อยากเข้าใจกันเสมอไปก็ต้องสื่อสารและรับฟังกันเรื่อยๆสิ... ขอทุกคนพบจุดสมดุลย์ในความสัมพันธ์แบบที่คุณ Plop บอกเร็วๆครับ...

-Quotes ข้างบนโดย Lillian Hellman และ Henry Winkler ตามลำดับ

ความ(ไม่)แตกต่างของผู้หญิงและผู้ชาย

2007-10-20T23:01:00.001+07:00

ผู้หญิงไม่มีเหตุผลและผู้ชายไม่เข้าใจผู้หญิง เป็นคำพูดที่ได้ยินอยู่บ่อยๆ แต่จริงๆแล้วผู้หญิงกับผู้ชายก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร ผู้ชายจะกล่าวหาผู้หญิงว่าชอบใช้ความรู้สึกและอารมณ์ในการตัดสินใจ ฝ่ายชายก็มักจะปฎิเสธความรู้สึกของผู้หญิงและก็มักจะลืมไปว่าความรู้สึกก็คือเหตุผลของเขานั่นเอง ผู้ชายก็เลยพูดว่าผู้หญิงเข้าใจยากและไร้เหตุผลโดยตัวเองไม่ได้พยายามทำความเข้าใจเลย

ในความเป็นจริงการใช้อารมณ์และความรู้สึกเป็นแรงผลักดันในการทำสิ่งต่างๆก็เกิดขึ้นในผู้ชายไม่น้อยกว่าผู้หญิง แต่ผู้ชายอาจจะชอบพูดว่าตัวเองใช้เหตุผล สิ่งที่เห็นอยู่บ่อยๆคือการใช้เหตุผล”เพื่อสนับสนุน”สิ่งที่ตัวเองต้องการจะทำ (Self Justification) หรือการที่ได้ตัดสินใจอะไรไปแล้วโดยใช้อารมณ์แล้วค่อยหาเหตุผลต่างๆนาๆมาสนับสนุนการตัดสินใจทีหลังแทนที่จะใช้เหตุผลก่อนการตัดสินใจ แค่บางทีผู้หญิงอาจจะหาเหตุผลมาสนับสนุนไม่เก่งเท่าผู้ชายหรือเขาไม่ใส่ใจกับการหาเหตุผลมาสนับสนุนเท่านั้นเองก็เลยถูกกล่าวหาว่าไร้เหตุผล หากว่าผู้ชายมีเหตุผลจริงก็ควรจะต้องเข้าใจเหตุผลที่ฝ่ายหญิงเป็นอย่างนั้น เข้าใจว่าคนใช้อารมณ์เป็นเหตุหลักในการกระทำ ไม่น่าใช้เหตุผลเป็นจุดอ่อนของผู้หญิงมาใช้เพื่อให้ตัวเองมีความได้เปรียบในการถกเถียงกัน

สำหรับคนที่มีเหตุผลจริงๆก็มีข้อเสียนะครับ การใช้เหตุผลมากเกินไปทำให้ขาดความเป็นธรรมชาติ (Spontaneity) ซึ่งสิ่งนี้เป็นเสน่ห์อย่างหนึ่ง ในความคิดของผมการแสดงออกทางความรักอย่างเป็นธรรมชาตินั้นสวยงามเสมอ คงไม่มีใครอยากจะคบกับคนที่เหมือนเครื่องจักรแน่ๆ

จริงๆแล้วในการคบกัน ความมีเหตุผลอาจจะไม่สำคัญเท่ากับการพูดสื่อสารกันเยอะๆ รู้สึกอย่างไรก็พูดกันก่อนทำ การพูดถึงความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาสำคัญกว่าพูดโดยใช้เหตุผลเพราะการคบกันเป็นเรื่องของความรู้สึกไม่ใช่เรื่องของเหตุผล คุยกันเกี่ยวกับสิ่งที่คิดจริงๆก็ทำให้แต่ละฝ่ายเข้าใจความรู้สึกของแต่ละฝ่ายมากขึ้น แทนที่จะเอาเหตุผลมาเป็นกำแพงกั้นสิ่งที่เป็นตัวตนของเราที่แท้จริงจากคนที่เราต้องการจะใกล้ชิดที่สุด เมื่อเข้าใจกันถึงจุดหนึ่งก็อาจจะไม่ต้องพูดอะไรกันมากแล้วก็ได้ แค่อยู่ด้วยกันก็รู้สึกมีความสุข

ก่อนจะไปถึงจุดนั้นก็คงทะเลาะกันเหนื่อยละครับ ผมชอบสโลแกนเก่าๆของ Orange ที่ว่า “พูดกันมากขึ้น ฟังกันมากขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น” มากๆ มันเป็นสิ่งที่จำเป็นในรักษาความสัมพันธ์นะครับ

Autumn Leaves

2007-10-20T20:52:00.000+07:00

ไม่ได้เขียนมาหลายวันเพราะยุ่งมากๆแล้วก็ไปเที่ยวด้วย มีโอกาสก็เลยขอเล่าประสบการณ์ครั้งนี้ให้ฟังนะครับ

หลายคนบอกว่าหนึ่งที่ๆใบไม้เปลี่ยนสี (Fall foliage) ในฤดูใบไม้ร่วงที่สวยที่สุดในโลกคือที่นิวอิงแลนด์ในอเมริกา ในแต่ละปีใบไม้จะเปลี่ยนสีจากสีเขียวไปเป็นสีเหลือง ส้มและแดงในช่วงรอยต่อระหว่างฤดูร้อนกับฤดูไบ้ไม้ผลิ แต่ละต้นก็จะเปลี่ยนสีไม่พร้อมกันแต่สีของใบจะสดที่สุดอยู่เพียงประมาณไม่เกินหนึ่งสัปดาห์และร่วงในที่สุด ถ้าเกิดใบไม้สีสดแต่ลมแรงหรือฝนตก ใบไม้ก็จะร่วงเร็วกว่ากำหนด และถ้าอากาศในปีไหนเย็นช้าใบไม้ก็จะไม่เปลี่ยนสีอีก การไปดูใบไม้เปลี่ยนสีนั้นยากจริงๆ ถ้าไม่ใช่คนท้องถิ่นนั้นๆ ผมเพิ่งมีโอกาสไปดูใบไม้เปลี่ยนสีที่อาเคเดีย (Arcadia) ในนิวอิงแลนด์มาสดๆโดยมีการเตรียมการล่วงหน้าประมาณสองเดือนเพราะต้องแย่งชิงโรงแรมกับนักท่องเที่ยวและผู้เข้าร่วมมาราธอนในอาทิตย์นั้นๆ หลังจากจองโรงแรมไปผมก็ตรวจพยากรใบไม้เปลี่ยนสีเป็นระยะๆ

พอถึงอาเคเดีย สีเขียวอื๋อครับแถวๆนั้น ผมเลยตัดสินใจขับต่อลงไปที่ไวท์เมาท์เทน (White Mountain) เพราะอยู่ต่ำกว่าดังนั้นใบไม้จะสดช้ากว่า รวมแล้วใช้ไปประมาณสามชั่วโมงครึ่ง ตามทางที่ขับรถไปใบไม้ก็เปลี่ยนจากสีเขียวไปเป็นสีแดงที่ร่วงไปแล้วบางต้น พอถึงที่หมายก็มีฝนตก ใบไม้ก็เลยจุดที่สีสดที่สุดไปแล้ว มีต้นสีแดงบ้างสีส้มบ้าง แต่เกือบครึ่งหนึ่งร่วงไปแล้ว แต่แค่นี้ผมก็รู้สึกว่าสวยมากๆเลยนะครับ

เที่ยวคราวนี้ถ่ายรูปไปเยอะมากจนผมเสียดาย เพราะไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับบรรยากาศ วิวสวยๆ โดยไม่ต้องยิ้ม แอคท่าเลย ขับรถ-จอด-ถ่ายรูป-ขับต่อ-จอด-ถ่ายรูปทั้งทริป การที่ยืนเฉยๆโดยไม่ต้องมีกิจกรรมพิเศษทำ ยืนดูฉากที่ธรรมชาติจัดไว้ให้อย่างสวยงามไปเรื่อยๆโดยไม่ต้องรีบร้อนและรู้สึกว่ามีหน้าที่ที่ต้องถ่ายรูปน่าจะดีนะครับ เวลาไปเที่ยวกันอย่าลืมใช้เวลากับสถานที่ๆไปนะครับ เห็นกับตามันรู้สึกดีกว่าดูจากรูปถ่ายเสมอ

Kind Words Go A Long Way

2007-10-19T13:17:00.001+07:00

แม้พี่ตูนจะบอกไว้ในอัลบั้มใหม่ว่า "คำพูดที่ไม่เคยคิด ที่จริงมันคือยาพิษ ทำลายชีวิตของคนงมงาย" ก็ตาม แต่ในอีกด้านหนึ่งถ้าเป็นคำพูดดีๆที่จริงใจ มันก็เป็นยารักษาโรค สร้างชีวิตของคนมีสติได้เหมือนกัน คำดีๆบางทีก็จำเป็นบางทีก็ไม่ ถ้าเป็นคนสนิทๆกันก็อาจจะรู้สึกว่าไม่ต้องพูดดีๆกันมากมายก็ได้ แต่จริงๆมันก็มีประโยชน์อยู่นะ หรือหลายๆคนเป็นอารมณ์ว่า "มีก็ดี ไม่มีก็ได้" แต่มันก็ยังมี "มีก็ดี" อยู่ไง อันนี้ได้จากการสังเกตุตัวเองเป็นระยะเวลานาน ด้วยความต่อต้านสังคมเล็กๆที่มี ก็เลยไม่ได้คาดหวังให้คนพูดหรือสื่อข้อความๆดีด้วยเท่าไหร่เลย คิดว่าคำกลางๆตามที่คิดจริงๆมันก็พอมากๆแล้ว แต่บางที ข้อความคำพูดดีๆหวานหน่อยๆ มันก็ทำให้สนุกดีเหมือนกันสำหรับทั้งคนพูดคนรับ มันสร้างกำลังใจเล็กๆน้อยๆได้ดีกว่าที่คาด และพอมาคิดดูจริงๆแล้ว การสื่อสารที่ดีก็คือการสื่อที่ออกจากใจที่สุด ถ้าใจมันคิดดีโดยพื้นฐาน สื่อสารออกมาตรงๆมันก็คงถูกต้องแล้ว โดยเฉพาะคำให้กำลังใจกัน ถ้าคิดแล้วก็พูดก็สื่อสารกันเยอะๆไปเถอะครับ ผมรู้สึกว่าคำดีๆมันมีน้อยไปหน่อยในชีวิตประจำวันยุ่งของเราๆ

ในทางกลับกัน คำพูดแรงๆหนักๆที่รบกวนคนอื่นกลับเป็นสิ่งไม่จำเป็นและควรทำให้หายไปจากชีวิต Victor Hugo บอกว่า "Strong and bitter words indicate a weak source" ซึ่งก็เป็นเรื่องจริงมากๆ เพราะทุกๆครั้งที่คนเราใช้คำที่รุนแรง คำที่ทำให้คนอื่นรู้สึกแย่ คำด่าทอที่ทำให้คนเจ็บช้ำ มันเป็นการแสดงออกถึงความอ่อนแอของจิตใจคนพูดเสมอ แสดงความกระทบกระเทือนง่ายของคนพูด เลยต้องสะท้อนออกมาให้หนักๆ หรือในอีกทางมันก็คือเราถูกอารมณ์เสียๆครอบงำและรู้ไม่ทันตัวเองนั่นเอง ก็คือ่อนแออีก หลายๆครั้งที่เห็นคนใกล้ชิดกันทะเลาะกันเป็นต้น บางครั้งคำที่พูดออกมามันมันเหมือนกับว่าสองคนนี้ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน มันเป็นการจงใจทำให้เสียความรู้สึกกันแท้ๆ ผมสงสัยเสมอว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น ไม่อยากเชื่อว่าคนที่มีความสัมพันธ์อันดีต่อหรือรักกันจะพูดกันแบบนั้นตอนพบปัญหา แล้วพอกลับมาดีกันทีหลัง หลายๆคู่ก็บอกว่า เนี่ยทะเลาะกันแรงๆแล้วทำให้สนิทกันมากขึ้น.... ฟังแล้วหงุดหงิดอยู่ประมาณนึงครับ... ไม่จริงเลย มันสนิทกันมากขึ้นเพราะมันได้สื่อสารเพิ่มขึ้นต่างหาก ถ้ามันสื่อสารกันอยู่แล้วมันก็สนิทกันมากขึ้นตลอดอยู่แล้ว มันอาจจะไม่ Dramatic ในอารมณ์ก็แค่นั้นแหละ ส่วนไอ้คำพูดแรงๆเสียๆมันเป็นส่วนเกินที่ทำลายความรู้สึกกันตะหาก มันไม่จำเป็นในความสำพันธ์ใดๆ เราควรแยกระหว่างความขัดแย้งทางความคิดที่ต้องการการสื่อสารเพิ่ม กับ การทะเลาะกันเสียๆหายๆนะ

ถ้าจะพูดในไงศาสนาพุทธศาสนาที่เราเรียนมาตอนเด็กๆ คนเราทำกรรมได้ 3 ทาง คิด-ทำ-พูด เพราะฉะนั้นการพูดมันก็มีความสำคัญ 1/3 ของชีวิตแล้ว เลือกวิธีพูดและคำที่ใช้กันให้ดีๆแล้วกัน คอยเตือนตัวเองให้พูดกันดีๆใช้คำให้ตรงกับใจ ทำให้เกิดความรู้สึกดีๆและให้กำลังใจแก่กันดีกว่า และอย่าเบียดเบียนกันด้วยคำแรงๆที่ไม่จำเป็นกันเลยครับ และมันก็สำคัญที่เจตนาด้วยนะครับ คิดให้ดีๆก่อนจะแสดงออกไม่ว่าจะทางไหนแล้วกันครับ....

Blog Action Day Special - Environment

2007-10-15T07:47:00.000+07:00

เคยได้ยินแนวคิดเรื่อง Gaia (ไกอา) มั้ยครับ? ผมรู้จัก Concept นี้ตอนแรกจากเกมคอมพิวเตอร์เกมหนึ่ง และก็ได้รู้สึกถึงแนวคิดนี้อีกตามสื่อต่างๆในเวลาต่อๆมา ตามความเข้าใจของผมมันคือการมองโลกและส่วนประกอบทั้งหมดไม่ว่ามีชีวิตหรือไม่เป็นหนึ่งเดียวกัน เหมือนมองโลกทั้งใบว่าเป็นชีวิตเดียว โดยทุกๆส่วนประกอบของโลกมีส่วนค้ำจุนสนับสนุนกันทั้งหมด และระหว่างส่วนประกอบทั้งหมดนั้นก็จะมีสายใยเชื่อมโยงเหมือนกับเป็นเส้นเลือดให้ชีวิตและพลังงานแก่กันและกัน และมันจะโยงไปถึงระบบ Life Cycle ของสิ่งมีชีวิตต่างๆในโลกอีกด้วย มีการเกิดขึ้นสลายไป มีการดึงมาและส่งคืนพลังให้กับโลก

ที่จริงแล้วมันก็เหมือนกับโลกของเราจริงๆนี่แหละครับ แค่วีธีมองอาจจะทำให้ดูแฟนตาซีขึ้นไปหน่อย แต่แนวคิดที่สำคัญก็คือ จริงๆและเราเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งแวดล้อมและธรรมชาติบนโลก เราถูกสร้างขึ้นมาวางไว้บนสิ่งที่มีอยู่ก่อน สิ่งแวดล้อมมันก็คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงชีวิตทุกคนนี่เอง เรายืมสิ่งที่อยู่รอบๆตัวใช้อยู่เสมอมา สิ่งแวดล้อมตามธรรมชาติจริงๆแล้วก็คือส่วนหนึ่งของชีวิตเรา ปัจจัยสี่ที่เรียนตอนเด็กๆ อาหาร ยา ที่อยู่ เครื่องนุ่งห่ม มันก็มาจากธรรมชาติทั้งนั้น แนวคิดและการพัฒนาต่างๆของมนุษย์ตั้งแต่อดีตก็มีพื้นฐานมาจากการสังเกตุธรรมชาติสิ่งแวดล้อมรอบๆตัว เมื่อวานเดินผ่านคนใช่เสื้อยืดที่เขียนราวๆว่า "If there is no bird flying, we have no plane" ถ้าเราไม่เห็นนกบิน เราอาจจะไม่สร้างเครื่องบินก็ได้ เรายืมความคิดมาจากสิ่งที่เราเห็นในธรรมชาติมากมายจนนึกนับไม่หมด ยารักษาโรคในปัจจุบันเกือบทั้งหมดก็ได้มาจากของในธรรมชาติอีกด้วย หรือไม่ว่าจะเป็น กระท่อม-คอนโดที่มีสระน้ำทุกห้องแถวสุขุมวิท ห่านคู่-Paul Smith ไก่ย่าง-Caviar.... ทุกอย่าง

เรามักจะลืมไปว่า Environment ก็คือ Life Supportting System ในทุกระดับนี่เอง

-
ปัญหาหนึ่งของคนกับสิ่งแวดล้อมก็คือการให้คุณค่า เราให้ค่าสิ่งแวดล้อมต่ำกว่าความเป็นจริงกันเสมอมา เรามักจะไม่ได้นำราคาจริงๆของสิ่งแวดล้อมมาเป็นส่วนประกอบการตัดสินใจของเรา ตัวอย่างง่ายๆ ยกตัวอย่างข้างบนมาขยายความ สมมุติว่าป่าที่อินโดนีเซียหรือแถวบราซิลโดนทำลายไปอีกหนึ่งผืน เราไม่รู้เลยว่า ยารักษาโรคในอนาคตหายไปอีกมากแค่ไหน ยารักษาโรคเอดส์อยู่ในนั้นหรือไม่ ความรู้ที่เรามีเกี่ยวกับธรรมชาติรอบตัวๆอาจจะแค่ 5% ก็ได้ จริงๆแล้วธรรมชาติสิ่งแวดล้อมที่ดีมันมีค่ามากกว่าที่เรารู้สึก แต่ปัญหาก็คือเราทั่วๆไปไม่เห็นค่าจริงๆของมัน พูดแบบง่ายๆในแง่ตัวเงินกับตัวอย่างของคนตัดป่า การปล่อยให้คนตัดต้นไม้แล้วขายไม้ อาจจะได้ 100,000$ ต่อไร่ เก็บภาษีได้ 10,000$ แต่ถ้าปล่อยไว้เป็นป่า ศึกษาค้นคว้าหายาจากในนั้น ยาอาจจะมีค่า 10,000,000$ และป่าที่ตั้งอยู่อาจป้องกันความเสียหายจากน้ำท่วม ได้อีก 1,000,000$ แต่โดยทั่วๆไปไม่มีคนคิดถึงมุมนี้เท่าที่ควรไง ค่าของสิ่งแวดล้อมมันถูกประเมินต่ำไปอยู่เสมอ นี่แค่ตัวอย่างเดียวโดยรวมๆก็คือเวลาเราตัดสินใจทำกิจกรรมหนึ่งเรามักจะลืมคำนวนผลคุณค่าจริงๆของสิ่งแวดล้อมไปเสมอ

ปัญหาต่อมาที่เกี่ยวเนื่องกันก็คือและจริงๆก็เป็นที่มาของปัญหาข้างบน ก็คือ น้ำ อากาศ ป่า ทะเล ชั้นบรรยากาศ สิ่งแวดล้อมทั้งหลายนี้มันมีลักษณะเป็นของส่วนรวม ไม่มีคนเป็นรู้สึกว่าเป็นเจ้าของ เราเลยใช้มันอย่างเกินเลย เราไม่ได้มองว่าโลกทั้งโลกเป็นบ้านเรา เราไม่ได้เป็นเจ้าของโลก ถ้าเราเห็นชายทะเลเหมือนเป็นหน้าบ้านของเราเราก็จะไม่ทิ้งขยะลงบนหาดมั่วๆ ถ้าเราเห็นป่าเป็นสวนในบ้าน เราก็คงไม่เผามันโดยไม่คิด แต่พอมันเป็นของส่วนรวม เราก็เลยใช้มันอย่างไม่ค่อยระวัง ถ้ามันมีเจ้าของเราก็จะใช้มันอย่างคุ้มค่าขึ้น คิดถึงของในบ้านเราอะไรก็ได้คนเราส่วนใหญ่คงไม่ใช้มันแบบเดียวกับของสาธารณะใช่ไหม เรามีแนวโน้มจะใช้ของส่วนรวมอย่างเกินสมควรเพราะปัญหาที่ตามมาเราไม่ได้รับคนเดียว มันแชร์ไปกับทุกคนในโลก ราคาของการใช้สิ่งแวดล้อมมันดูราคาถูกๆเพราะเหมือนคนหารผลเสียด้วยมันเยอะ

ดังนั้นวิธีแก้ก็คือทำให้สิ่งแวดล้อมเป็นเรื่องส่วนตัวของเรามากขึ้น ถ้าเรามองว่าโลกมันมีลักษณะแบบ Gaia จริงๆ เราก็จะนึกได้ว่าการทำลายสิ่งแวดล้อมก็คือการทำลายที่อยู่ตัวเอง ทำลายบ้านตัวเอง คิดก่อนตัดสินใจทำอะไรๆให้มากขึ้น ว่าอันนี้มันสมเหตุสมผลต่อสิ่งแวดล้อมหรือยัง เรานึกถึงคุณค่าจริงๆของสิ่งแวดล้อมที่เราจะสร้างร่องรอยไว้หรือยัง สิ่งที่ดีก็คือว่าตอนนี้แนวคิดใหม่แบบนี้กำลังเริ่มๆสร้างฐานแล้ว การทำให้เรื่องสิ่งแวดล้อมเป็นเรื่องส่วนตัวของเรากำลังแรงตามกระแส Global Warming เด็กยุคใหม่น่าจะมีแนวคิดที่ดีกว่ายุคพวกเราในการนำผลกระทบและประโยชน์ของสิ่งแวดล้อมเข้ามาในกระบวนการตัดสินใจมากขึ้น ทำให้เราว่ามนุษย์เป็นส่วนประกอบของมันมากขึ้น รู้สึกเป็นเจ้าของและผู้มีส่วนได้เสียมากขึ้น... ธรรมชาติสิ่งแวดล้อมบนโลกนี้มันมีไว้รับรองชีวิตอยู่แล้ว ก็ช่วยๆใช้กันตามนั้นและใช้ให้พอเหมาะแล้วกันครับ

ขอบคุณโครงการ Blog Action Day ไว้ด้วย และ ใครอยากอ่านเรื่องวิธีรักษาสิ่งแวดล้อมง่ายๆที่เราทำได้จริงๆในชีวิตประจำวัน เชิญอ่านต่อได้ที่Blogของ Something - 7

-ภาพสุดจะเหมือน Tree of Life ในจินตนาการ โดย AccretionPoint

-ใครอยากอ่าน Gaia Hypothesis แบบจริงจังคลิกได้

To Be Good Is Different Enough

2007-10-09T12:01:00.000+07:00

จากที่ Something-7 เขียนไว้ในเรื่องเกี่ยวกับประเด็นที่คนเราชอบทำตัวให้แต่งตางจากคนอื่นประกอบกับบทความเก่าของคุณPlopเรื่องเด็กอีโม ทำให้ผมอยากโยงประเด็นในนั้นมาถึงเรื่องของรสนิยมและการสร้างภาพลักษณ์ของคนเราซักหน่อย ตามที่คุณ Something-7 ได้สังเกตุไว้ว่าสังคมและสื่อมักจะชักจูงให้เรากล้าทำตัวให้แตกต่างออกไป มันทำให้ผมนึกไปถึงปรากฎการณ์อันหนึ่งที่ได้สังเกตุมานานแล้วทั้งในตัวเองและคนอื่น คือบางทีเราจะพยายามแสดงออกถึงรสนิยมที่แปลกแต่งต่างและจัดเจนอย่างไม่มีเหตุผลและไม่มีพื้นฐานของตัวเองได้ และผลคือเราอาจจะเหนื่อยโดยไม่จำเป็นอยู่ก็ได้...

บางครั้งเราพยายามจะสร้างตัวเองให้แปลกแตกต่างและแสดงออกให้คนอื่นรู้ และในกรณีนั้นมันจะมีความ"ฝืน"ติดอยู่อย่างเห็นได้ชัด ตัวอย่างเล็กๆที่เห็นได้ง่าย ก็เช่นใน Social Network Hi5 อันสุดจะเป็นที่นิยมในประเทศไทยในขณะนี้ ในProfile ของแต่ละคนมันก็มันจะมีให้ใส่ Favorite Music ผู้หญิงวัยรุ่นชาวไทยจำนวนมาก สาบานว่ามากกว่า50%นะ จะใส่ "Hip-Hop, R&B" บางคนอาจแถม "Jazz" ให้ด้วย ผมยอมรับว่าในหลายๆครั้งมีอคติและมีคำถามว่า สาวๆชาวไทยทั้งหลายชอบR&Bกันขนานนั้นเลย? ผมสงสัยว่าR&Bคืออะไรในความรู้สึกของเขา? คนเหล่านี้ชอบดนตรีR&Bจริงๆหรือชอบที่จะให้คนรู้ว่าตัวเองฟังR&Bกันแน่ ผมก็เดาว่าคงเป็นอันหลังเสียมากกว่า มีคนหนึ่งบอกว่าชอบ Hip-Hop R&Bที่สุด แต่ศิลปินคนโปรดเป็น "ใหม่ เจริญปุระ" "โรส ศิรินทิพย์" "เจนนิเฟอร์ คิ้ม" และ "นูโว"... ด้วยกระแสสังคมในปัจจุปันการบอกว่าชอบเพลงPopมันทำให้คนรู้สึกว่าตัวเองดูเฉยๆธรรมดาๆไม่น่าสนใจไปแล้ว มันกลายเป็นเรื่องผิดที่จะบอกว่า "หนูชอบเพลง Pop ค่า" เลยเขียนว่าชอบชอบR&Bดีกว่า

ที่จริงมันอาจะไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรก็ได้ เพราะมันไม่ได้รบกวนอะไรใคร และมันก็อาจเป็นแค่สิ่งที่คนเลือกแสดงออกไว้ลอยๆ ทั้งๆที่จริงๆอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากก้ได้ แต่ผมคิดว่าเรื่องเล็กๆแบบนี้มันอาจพัฒนาไปมีผลกระทบในการใช้ชีวิตทั่วๆไปได้ด้วย ตัวอย่างของการฝืนในระดับที่มากขึ้นมาหน่อย ก็เช่นเรื่องเด็กอีโมที่คุณPlopเคยพูดถึง บางคนเคยอยู่ธรรมดาๆรู้สึกไม่เก๋ ก็เลยเป็นอีโมดีกว่าแต่งตัวและทำตัวให้ดูขวางๆซะ หรือบางคนอยากเป็นติส จากที่พูดรู้เรื่องๆอยู่ ก็ตีมึนเปลี่ยนจังหวะการพูดจาและทำเนื้อหาให้งงๆซะ และคนที่เป็นจริงๆ กับคนที่พยายามจะเป็นมันก็แยกแยะไม่ยากนะ ทำให้พอเห็นพวกที่พยายามจะเป็นเหล่านี้ เราก็จะรู้สึกว่ามันน่าจะเหนื่อยที่จะต้องฝืนแสดงออกแบบนั้นไปเรื่อยๆ บางทีการได้มาซึ่งภาพลักษณ์ที่เรียกความสนใจได้เร็วๆมันทำให้เสียสิ่งที่สำคัญกว่าของตัวเองไป และมันก็ไม่ได้สร้างประโยชน์อื่นใดให้สังคมอีกด้วย

Quoteภาษาอังกฤษสองอันที่ผมชอบมากๆ ในเนื้อหานี้

"The most exhausting thing in life is being insincere." ~Anne Morrow Lindbergh

"Be who you are and say what you feel, because those who mind don't matter and those who matter don't mind." ~Dr. Seuss

อันแรกบอกว่าสิ่งที่เหนื่อยที่สุดในชีวิตของคนเราคือการไม่จริงใจกับตัวเองนี่แหละ อันที่สองบอกว่าเป็นตัวเองไว้เถอะ เพราะคนที่สำคัญกับเราจะเข้าใจ ส่วนพวกที่ไม่เข้าใจน่ะคือพวกที่ไม่สำคัญ เพราะจะนั้นรวมๆแล้วเป็นตัวเองให้สบายๆดีกว่า อย่าพยายามฝืนจะแตกต่างเป็นอย่างอื่นเลยถ้าไม่ได้เป็นแบบนั้นจริงๆ หลอกตัวเองมันเหนื่อย และเอาจริงๆแล้วเป็นตัวเองน่ะแตกต่างที่สุดแล้วนะ...

RE: A Gambler’s Mind

2007-10-04T08:54:00.000+07:00

ขอบคุณพี่เลิกที่เล่าประสบการณ์ทางการ “ลงทุน” อ่านแล้วก็อดเขียนต่อไม่ได้แฮะ เตือนไว้ก่อนว่าคราวนี้ขอเขียน technical มากๆและอนุญาตใช้ภาษาอังกฤษเยอะหน่อยเพราะไม่รู้ว่าจะแปลว่ายังไงจริงๆ ส่วนใหญ่ศัพท์ก็มาจาก poker ทั้งนั้นล่ะครับ

จริงๆผมน่าจะกำหนดความหมายดีดีก่อนว่าการพนันที่เรียกว่าเป็นการลงทุนได้ต้อง quantify กำไรขาดทุนและความน่าจะเป็นในการได้เสียได้ การแทงบอลอาจจะมีปัจจัยที่ควบคุมไม่ได้อยู่เยอะ อีกทั้งเราไม่สามารถ exploit ความผิดพลาดเชิงบุคคลของคู่ต่อสู้ได้เทียบกับการพนันในบ่อน โอกาสชนะและเงินได้เสียจะคำนวนออกมาเป็นตัวเลขได้ หาก exploit ความผิดพลาดของคู่ต่อสู้ได้ เราก็มีโอกาสทำให้ความน่าจะเป็นในการชนะเกิน 50% ได้และ expected value ก็เป็นบวกได้อีกด้วย

สิ่งที่เกิดขึ้นในการพนันอยู่เสมอคืออาการ tilt หรือการที่พนันแบบ aggressive เกินไปจนไม่เป็นผลดี (sub-optimal) อาการเหล่านี้เกิดขึ้นได้จากหลายสาเหตุเช่น เสียเยอะมากๆ หรือ เสียทั้งๆที่น่าจะชนะพนัน (bad beat) เป็นต้น โปรการพนันหรือคนที่พนันเป็นอาชีพจะต้องตัดสิ่งนี้ออกไปให้ได้ ตามทฤษฐีแล้ว คนที่เล่น optimal strategy จะมี expected profit เป็นบวกในระยะยาว หากเล่นไม่ optimal เมื่อไร อาจจะทำให้เสียได้ อย่าง poker เป็นเกมที่เล่นแข่งกับผู้อื่น เพราะฉะนั้น optimal strategy จะต้องคำนึงถึงการมีปฏิสัมพันธ์กับคู่ต่อสู้ด้วย แต่ถ้าเล่นอย่างอื่นเช่น blackjack นั้น การหา optimal strategy จะง่ายกว่าเพราะเราแข่งกับแค่ dealer เท่านั้น

Optimal strategy ที่ว่านี่ก็คือการเลือกว่าจะทำอะไร conditional กับ information set ที่เรามีอยู่ เราอาจจะไม่รู้ไพ่คู่ต่อสู้แต่เราสามารถคำนวนความน่าจะเป็นที่เราจะชนะได้ อย่างใน poker วิธีง่ายๆคือเปรียบเทียบ pot odd กับ win odd (วิธีนี้ใช้จริงไม่ได้นะครับ แต่เป็นตัวอย่างในการประยุกต์ใช้ แต่ถ้าเล่นกับคนเล่นไม่เก่งแล้ว วิธีนี้ใช้ได้ดีเลย) win odd คือ percent ที่เราจะชนะ pot odd คือ อัตราส่วนระหว่างเงินที่เราต้องใส่เพิ่มเพื่อจะเล่นต่อกับเงินที่เราจะได้ถ้าชนะ หาก win odd มากกว่า pot odd แล้วก็ใส่เงินเพิ่มไปได้เลย สังเกตดูว่า pot odd จะใหญ่มากๆถ้าเราต้องจ่ายแพงในการเล่นต่อ ถ้าเล็กมากๆก็คือจ่ายนิดเดียว ได้ลุ้นเงินก้อนใหญ่

การคำนวน win odd ยากมากเพราะมีเวลาจำกัด ยิ่ง ranking ของ poker มีหลายชุดและเป็น discrete set ยิ่งคำนวนยากถ้าใช้มือคิด สังเกตดูว่าพวกโปร poker เป็นคนที่มีพื้นฐานทางเลขดี เด็ก math แถวๆนี้ชอบเล่นกันมาก แต่เดี๋ยวนี้ online poker มีโปรแกรมที่คำนวนของพวกนี้ช่วย พร้อมทั้งเก็บสถิติของคู่ต่อสู้ชื่อต่างๆไว้ พอได้สถิติระดังหนึ่งแล้วเราก็จะบอกได้เลยว่าคนนี้เป็นมือใหม่ คนนี้เก่ง แต่ก็อย่าลืมว่ามีคนบางกลุ่มที่ใช้เครื่องมือพวกนี้แข่งกับเราเช่นกัน เพราะฉะนั้นก็ต้องระวังให้มาก แต่ถ้ารู้แหล่ง (fish pool) เราหามือใหม่เอาไว้กินเงินได้ไม่ยาก

จบไว้ก่อนดีกว่าก่อนจะยาวไปมากกว่านี้ ถ้าสนใจเรื่องของการพนันอย่างเป็นระบบก็มีหนังสือให้อ่านอยู่เยอะ หาคำว่า “gambling theory” ดูใน amazon นะครับ ถ้าสนใจ game theory ของการพนันก็มี paper อยู่เยอะ ของ poker ก็เช่น Approximating Game-Theoretic Optimal Strategies For Full-Scale Poker (Billings et. al., 2003) ท้ายสุดก็ขอฝากเรื่องเดิมไว้ว่าในการพนัน สิ่งที่สำคัญที่สุดคือต้องควบคุมตัวเองไม่ให้เกิดอาการ tilt ให้ได้ ต้องเล่น optimal strategy อย่างเคร่งครัดเสมอนะครับ

- ขอบคุณหนูที่ช่วยแนะนำการทำโลโก้สุดสวยให้เรา ขอให้เทปขายดีดีนะ

การศึกษาเชิงใจ

2007-10-03T20:51:00.000+07:00

วันนี้มีคำถามโผล่ขึ้นมาให้คิดเล่นๆว่าตัวเราเองว่ารู้จักจิตใจของเราดีแค่ไหน? เรียนรู้เรื่องภายนอกของโลกและสังคมที่อยู่จนจบปริญญาโท แต่เราเรียนรู้ใจและรู้จักใจตัวเองไปได้แค่ไหนแล้ว?

คำตอบที่มีให้ตัวเองคือซักประมาณ ป.5-ป.6 ของใจ ถ้าจะเทียบกัน

ตั้งแต่เกิดมาเราเคยชินที่จะสนใจของที่อยู่ภายนอกในสังคม สิ่งต่างๆคืออะไรมีอะไรบ้าง สิ่งต่างๆทำงานยังไง สิ่งต่างๆควรจะเป็นอย่างไร แต่เราปล่อยใจเราทำงานไปโดยไม่เคยได้ดูแลมันมากนัก ปล่อยมันทำงานไปเรื่อยๆ เราเคยบ้างไหมที่จะมองย้อนกลับเข้ามาสนใจว่าจิตใจมันทำงานอย่างไร สุข ทุกข์ มันมาอย่างไร อารมณ์ความคิดอะไรมันผ่านมาผ่านไปบ้าง ที่ผ่านมาเราควบคุมอะไรต่ออะไรในใจตัวเองได้บ้าง ย่อๆก็คือเราเคยสังเกตุความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นในจิตใจตัวเองอยู่ตลอดบ้างหรือไม่?

ทีนี้คนอาจจะถามว่า จะดูมันไปทำไม ทำไมต้องไปทำอะไรกับมันเป็นพิเศษด้วย ปกติมันก็ดีอยู่แล้วนี่ ก็อาจจะถามแบบย้อยๆว่าแล้วทีความรู้ข้างนอกยังอยากรู้กันเลย ใจคนอื่นยิ่งอยากจะรู้กันเข้าไปอีก แล้วนี่มันใจตัวเองนะ สุข-ทุกข์ มันเกิดที่นี่ ทำไมไม่ศึกษาอยากรู้มันบ้าง หรือถ้าจะตอบแบบดีๆก็คือ ดูเพื่อรู้ รู้เพื่อเข้าใจ เข้าใจความจริงของใจเรา เข้าใจเพื่อจะได้ปฏิบัติกับมันได้ถูก เพื่อลบความเข้าใจผิดที่มีอยู่ ย้ำอีกทีเข้าใจเพื่อที่จะ "ปฏิบัติกับมันได้ถูก" สำคัญมากที่สุดเลยเรื่องนี้ ถ้าเราไม่ไม่ปฏิบัติผิดต่ออะไร ปัญหากับสิ่งนั้นมันก็จะไม่มี ใช่หรือไม่? และการไม่มีปัญหากับจิตใจมันก็คือความสุขดีๆนี่เอง แต่ปกติคนเราไม่เข้าใจจิตใจตัวเองหรอก เราก็เลยทะเลาะกับมันมีปัญหากับมันเรื่อยๆ ก็เลยทุกข์เรื่อยกันทั้งนั้น

ทีนี้มาถึงวิธีศึกษาต้องทำอย่างไร เครื่องมือที่ต้องใช้คือสติ สติเป็นเหมือนตา ใจเราเป็นเหมือนหนังสือ แล้วก็อ่านใจมันไป ไม่ต้องไปแต่งหนังสือนะ อ่านเฉยๆ อ่านอย่างที่มันเป็น อารมณ์ความคิดอะไรเข้ามาก็ดูไปรู้ไป ไม่ต้องลงไปคลุกกับมันไม่ต้องไปแต่งเติมใจเพิ่ม มันจะมีอะไรให้ดูอยู่แล้ว อีกท่านหนึ่งเปรียบไว้ว่าเหมือนดูละคร เป็นแค่คนดูไม่ต้องโดดขึ้นเวทีไปเล่นด้วย ดูเฉยๆจะเข้าใจเนื้อเรื่องรวมๆได้หมด ทีนี้ก็ดูศึกษาไปเรื่อยๆ มันก็จะอ๋อ ใจมันเป็นแบบนี้นี่เอง เจอเรื่องนี้ๆแล้วมันจะเป็นแบบนี้ๆ มันจะเห็นใจตัวเองทำงาน อารมณ์ความคิดมันจะผ่านมาให้ดูและเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ ซักพักมันก็จะเริ่มรู้ว่าอะไรที่ผ่านมาผ่านไปมันมีลักษณะอย่างไรบ้าง เราจะเริ่มปฏิบัติกับจิตใจตัวเองได้ถูก

ตัวอย่างที่เกิดขึ้นกับตัวเองอย่างหนึ่งก็เช่น ถ้าเราเข้าใจซักนิดว่าของที่เข้ามาในใจมันจะหายไปในที่สุดเสมอ ไม่ว่ามันจะเป็นของดีไม่ดี เมื่อเราเริ่มชินกับความเข้าใจอันนี้เราก็จะไม่เกิดความขัดแย้งมากมายแล้วตอนอารมณ์ความรู้สึกที่ว่ามันจะมาหรือไป ทะเลาะหรือขัดแย้งน้อยลงก็เท่ากับสบายชึ้นระดับหนึ่งนั่นเอง แบบนี้ก็คือปฏิบัติกับมันถูกต้องมากขึ้นนี่เอง หรืออีกเรื่องที่รู้ก็คือรู้ว่าจุดอ่อนของใจเราคือเรื่องอะไร อะไรที่เข้ามาแล้วรู้สึกโดนกระทบง่ายที่สุด ไหลไปเร็วแรงที่สุด อะไรที่ทำให้ใจเราหนัก อะไรทำให้ใจซึม เราก็สอนใจมันไปว่าเรื่องนี้เราอ่อนแอ ต้องสร้างภูมิคุ้มเพิ่มเป็นต้น ทำได้มันก็สบายขึ้นอีกเหมือนกัน...

สรุปก็คือการศึกษาที่ดีสุดที่ผมเคยได้สัมผัสคือการศึกษาจิตใจตัวเอง ทุกของเรามันมาจบลงที่ใจเรานี่แหละ การได้ขึ้นชั้นในการศึกษาใจตัวเองนี้มันมีประโยช์และนำมาซึ่งความสบายใจอย่างแท้จริง... มันดีใจกว่าเรียนรู้ทางโลกและเรื่องภายนอกให้จบจนแตกฉานแบบเทียบกันไม่ได้เลย... สำหรับผมแค่จบประถมทางใจตัวเองได้ก็จะดีใจที่สุดแล้ว...

-ภาพโดย ricko จาก flickr